Olaf Koens

De geboorte van de wereld

20 januari 2020 06:00

In een kraamkliniek aan de Sebastopollaan in Moskou woont een meisje van vijf jaar. Ze is er geboren, ze is er alleen achtergelaten. Ze woont er tot op de dag van vandaag.

Haar moeder een strenggelovige vrouw met vlas haar die denkt dat het meisje, haar kind, ernstig ziek is.

Met het meisje is niets mis. Ze is kerngezond. Ze heeft twee volwassen ouders. Haar vader is een rijke zakenman met een Rolls Royce en een onaantastbare functie bij de Russische veiligheidsdienst. Haar moeder een strenggelovige vrouw met vlas haar die denkt dat het meisje, haar kind, ernstig ziek is. Als het kind de kraamkliniek zou verlaten zou het sterven. Dat is niet zo, toch woont het kleine meisje nog altijd in de kraamkliniek. Het kind is als baby nooit mee naar huis genomen. De vader zorgt voor de rekening van de dure privékliniek, de moeder stuurt kindermeisjes om haar te verzorgen. Een keer in de paar maanden neemt de moeder polshoogte, niet langer dan een kwartier.

De eerste keer dat ik het verhaal las viel mijn mond open van verbazing. Ik kon er een nacht niet van slapen.

De eerste keer dat ik het verhaal van de Russische journaliste Katerina Gordejeva las viel mijn mond open van verbazing. Ik kon er een nacht niet van slapen. De artsen, het ziekenhuis, de raad voor de kinderbescherming, de ouders, de grootouders, zusters, schoonmakers, de gemeente, de politie, iedereen weet al jaren dat het kleine meisje daar woont. Iedereen weet het, niemand doet wat. De autoriteiten schermen met de wet, ze mogen niets met het kind doen zonder toestemming van de ouders.

Gordejeva schrijft in de inleiding van het exposé dat het meisje in de avond, wanneer de artsen naar huis gaan en de balie is gesloten, speelt met wat speelgoed bij de lobby. Ze heeft een kleine pony. Een echte pony heeft ze nog nooit gezien. Gordejeva legt uit dat het meisje weet dat er op de wereld poezen, honden en paarden zijn, maar ze die nog nooit in het echt heeft gezien. Ze weet dat er bossen zijn, een zee is, dat er trammetjes rijden over straat en metro’s onder de grond, maar dat ze die nog nooit heeft gezien.

Leeftijdsgenoten heeft ze niet. De volwassen om haar heen zijn artsen, de kinderen pasgeboren baby’s.

Leeftijdsgenoten heeft ze niet. De volwassen om haar heen zijn artsen, de kinderen pasgeboren baby’s. In een psychiatrisch rapport is te lezen dat speelgoed in de handen van het meisje er kort is, en daarna gelijk weer vertrekt, zoals gasten in een ziekenhuis zich kort naar binnen wagen en in stilte weer gaan.

Niemand wil, of kan er iets aan doen. De ouders weigeren het kind op te halen, de vader blijft de kliniek betalen, de kindermeisjes blijven komen.

Het kwam in het begin van de vorige maand naar buiten en sloeg in als een bom. De hele stad spreekt er schande van. Ik weet het omdat ik hoorde hoe een paar Russische toeristen in Istanbul het met elkaar bespraken. Ik luisterde mee, ik onderbrak hen om te vragen of het echt zo was. Het is echt zo. Het is nog steeds zo. Niemand wil, of kan er iets aan doen. De ouders weigeren het kind op te halen, de vader blijft de kliniek betalen, de kindermeisjes blijven komen. Ik kon er vannacht weer niet van slapen.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.