Jaap van Deurzen

Een tsunami van taalterreur

12 januari 2020 06:05

Vorige week deed ik een oproep om mij uw taalergernissen te mailen. Ik werd overspoeld door een tsunami van taalterreur. Het leverde bloedstollende fictie op.

Ineens haal ik uit. Flats! Vol met de vlakke hand! Bovenop die murf van vrouwlief Blond. Chill! Ze klettert keihard tegen het parket. Sick! Natuurlijk voelt het een beetje awkward, maar ik ben er nu wel klaar mee. Gaat dat kreng op de grond huilie, huilie liggen doen. Vervolgens gaat ze helemaal uit haar blonde bol en is ze duidelijk van het pad af.

"Dit gaat alweer nergens over!" 

"Die blonde chick nailt de dingen ook zó snel, die kan shinen als een malle. Echt gigantisch vet. Just saying!"

"Ben jij helemaal fokking mad geworden, asshole!" blèrt Blond boos. "Hoe bedoel je, muisje?" vraag ik flabbergasted. Allright, ik hoor je, het is even heftig knallen, maar dat is ook het enigste wat ik deed. Ik bedoel het goed. Ik wilde je weer even in je kracht zetten, skattie. Je gewoon wat weerbaarder maken, want dit gaat hem niet worden. Je weet dat ik een mensenmens, ben, een gutmensch. Het is misschien wat radicaal, maar zo'n dreun werkt echt verhelderend. Je bent als het ware in één klap bij de les. Daar ga je lekker van in je vel zitten. 

"Wat denk je zelf?" vraag ik vriendelijk. 

"O", zegt Blond blasé, "Was dat je bedoeling?" Pas dan valt het kwartje: "Je hebt gelijk. Ik sta weer in mijn kracht! Ik ben nu heel dicht bij mezelf." Ze heeft het voorval pijlsnel een plekje gegeven. Alles koek en ei, we eten samen soep. We doen algauw weer ons eigen ding. Die blonde chick nailt de dingen ook zó snel, die kan shinen als een malle. Echt gigantisch vet. Just saying!

"Theetje?" vraagt ze een uurtje later. "Lekkkkkkkur! antwoord ik enthousiast, want ik ben me er eentje, hoor! Na een halfuurtje serveert ze een borreltje en wordt het al heel snel superchill.

"Blond is een powervrouw, echt een hele superchille mattie! Oh my God, ik hoor het mezelf zeggen. Bén ik eigenlijk wel zo'n deugmens? 

Natuurlijk zijn er mensen die hier iets van vinden. Maar Blond is een powervrouw, echt een hele superchille mattie! Die kan dus gewoon loslaten. Zoiets futiels als een paar doffe klappen voor haar hersens doen haar niks. Oh my God, ik hoor het mezelf zeggen. Bén ik eigenlijk wel zo'n deugmens? 

's Middags past Blond op de kids van de buren. Het zijn bonuskinderen van die Italiaanse galbak die een paar huizen verderop woont. Daar heeft ze een oogje op. Dat is haar bestie. No shit. "Hé bro!" brult Blond als die maffiose mafkaan ineens voor de deur staat met dat vette, pikzwarte plakhaar. Zijn witte tanden staan als een verlichte neonbuis in die gebruinde mediterrane muil. Ik weet gelijk hoe laat het is. We mogen weer op zijn kleine, verwende ettertjes passen. 

"Wat ga je er zelf aan doen, pizzapiemel?" piept een vilein stemmetje in mijn achterhoofd. "Is je eigen chickie er weer eens vandoor gegaan? Handjes laten wapperen, vriendje?" Maar ik houd wijselijk me mond, want jaloezie is bij ons thuis echt wel een dingetje.

"Kom eens met een normaal Malbeccie binnen als we de hele middag op je shitkids zitten te passen, niet dan, ja toch?"

"Doe jij effe aanvullen, dan? Superbedankt. Helemaal goed! Toppie!" slijmt ze tegen die gladde gannef als hij wijn inschenkt. 

Niet te naggelen natuurlijk, die rooie, slappe shit. Dat bocht is Chateau-WC, uit zestienhonderdtwee. Daar trekt je bek helemaal van samen. Dat is zó niet mijn wijntje! Ik heb dan zoiets van: kom eens met een normaal Malbeccie binnen als we de hele middag op je shitkids zitten te passen, niet dan, ja toch? Maar daar hoor je dan weer niemand over.

Blond doet alsof ze goddelijke nectar zit te zuipen. En maar staren naar die gepolijste pizzaboer. Echt wel.

Gelukkig komt z'n hoogblonde mokkeltje dat treurige treitertuig op tijd afhalen voordat ik een moord bega. Ik sluit natuurlijk weer vrede met Blond. Awesome!