Olaf Koens

Weten jullie nog wie Sinterklaas is?

09 december 2019 08:41

"Weten jullie nog wie Sinterklaas is?" vroeg ik een dag of tien geleden aan de eettafel. De kinderen pelden mandarijnen, het was net donker geworden. "Ja, die brengt cadeautjes!", zei mijn dochter. Mijn zoon twijfelde, maar niet lang.

"We moeten hem een brief schrijven om te vragen of hij naar Istanbul komt", zei mijn dochter enthousiast. We lieten de brief achter bij voor de postbode, en de volgende dag kwam er per kerende post antwoord uit Spanje.

"Dat is wel heel snel", merkte mijn dochter op. "Dat komt door het Sinterklaaszegel", zei ik snel. In een boekwinkel in Haarlem had ik een paar dagen eerder een rol Sinterklaasstickers meegekregen. De sticker nam iedere vorm van twijfel weg, een rood-wit zegel van echtheid. Het enige tastbare bewijs van het bestaan van de Goedheiligman, die verder bij ons thuis alleen via YouTube bekend is.

De sterke band die mijn kinderen met hun vaderland hebben, loopt via niemand minder dan Sinterklaas.

Het is niet makkelijk een traditie in het buitenland in stand te houden. De eerste avond stopten we mandarijnen in de kinderschoenen. Mijn Russische vrouw wist van een Bach-variatie op de piano een melodie te maken die een beetje leek op trippel-trappel-trippel-trap.

Er is niet veel dat mijn kinderen bindt aan Nederland. Natuurlijk, ze spreken Nederlands en ze hebben Nederlandse paspoorten. Maar ze hebben nog wel meer paspoorten, en het Nederlands is niet veel meer dan die gekke taal waarin sommige tekenfilms te zien zijn. Goed, papa spreekt het. Opa en oma spreken het. Die paar ongeschoren vrienden van papa die soms langskomen, spreken het. Maar de rest van de wereld spreekt gewoon Turks, Engels of Russisch.

Maar na een week lang de schoen te zetten, nadat we afleveringen van het Sinterklaasjournaal hadden gekeken en mijn kinderen zich afvroegen waarom ik daar niet werkte als verslaggever, na het terugkijken van de intocht op YouTube en nadat mijn vrouw moeiteloos oud-hollandse volksdeuntjes uit de piano had weten te krijgen, wist ik het zeker: de sterke band die mijn kinderen met hun vaderland hebben, loopt via niemand minder dan Sinterklaas.

Daar was hij, de echte Sinterklaas! Mijn kinderen waren stomverbaasd.

Gelukkig kwam de Goedheiligman op bezoek op het Consulaat in Istanbul. Er waren roetveegpieten, er stonden schalen met pepernoten klaar. We gingen hem zoeken achter de cipressen, bij de deur naar het Franse consulaat, tussen de bogen van het oude paleis. En daar was hij, de echte Sinterklaas! Mijn kinderen waren stomverbaasd.

"In Nederland denkt iedereen dat u teruggaat naar Spanje", sprak de consul de oude man toe. "Maar dat is niet zo, u gaat gewoon naar Turkije, waar u per slot van rekening vandaan komt." In de kapel ontving Sinterklaas de kinderen. "Wat is dit voor boek?", vroeg mijn dochter, wijzend op de Bijbel. "Laat maar liggen", zei ik. "Daar hoef je wat mij betreft nooit in te lezen." In één klap maakte ik een einde aan de sprookjes die mij in mijn jeugd verteld zijn. Op dat ene sprookje na.

Sinterklaas las in het grote boek de teksten die de ouders geschreven hadden, de kinderen pakten de cadeautjes uit die ik zelf nog snel had ingepakt. Er was witte wijn, mijn zoon snaaide een laatste hand pepernoten uit een schaal.

"Nu vergeten jullie vast nooit meer wie Sinterklaas is", zei ik een paar uur later aan de eettafel. De kinderen pelden mandarijnen, het was al even donker. "Ja, die brengt cadeautjes!", zei mijn zoon. Mijn dochter twijfelde, maar niet lang.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.