Olaf Koens

Bedankt voor die onvergetelijke nacht

25 november 2019 08:10

Het is meestal in de avond. De lampen in de winkels zijn nog aan, de deuren staan open. Vaak hangt de vlag uit, heeft er een aankondiging in een lokale krant gestaan. Altijd is er koffie, zijn er koekjes. Soms trekt een boekhandelaar voorzichtig een fles wijn open. Er ligt een stapel boeken te wachten, er staan stoelen klaar. 

Het enige leuke aan het schrijven van een boek is dat je er mee op tournee mag langs boekhandels in het hele land. Schrijven is eenzaam. Ik doe het in verloren avonden, in het weekend. Maandenlang ben je afgezonderd van familie en vrienden, soms kom je langere tijd helemaal niet meer buiten. Maar wanneer het boek eindelijk af is, de drukpers draait en het na lang wachten in de winkels ligt mag je een ronde maken. Van Amsterdam naar Enschede, van Den Haag tot Sneek.

Ik kom slechts om een verhaal te vertellen, iedereen die de moeite neemt ernaar te luisteren kan ik wel zoenen.

Soms zakt de moed je in de schoenen. Wanneer mensen halverwege opstaan, of wanneer er dertig stoelen staan opgesteld, maar er maar zes mensen door de boekhandel dolen. Toch is het iets moois, iets bijzonders. Die zes mensen komen toch maar door de regen gefietst. Ik kom slechts om een verhaal te vertellen, iedereen die de moeite neemt ernaar te luisteren kan ik wel zoenen. Gelukkig blijft het meestal bij signeren. 

Dat is nog niet zo makkelijk. Wat schrijf je vooraan in een boek voor een onbekende? Ik hou het meestal bij iets simpels als 'veel leesplezier'. Vaak krijg je duidelijke instructies. 'Het is voor Marietje', klinkt het dan. 'Van Cor. Met een C.' Ik heb op last van lezers kinderen aangemoedigd de studie af te maken, de buren bedankt voor de gastvrijheid en ontelbaar veel onbekenden hartelijk gefeliciteerd met een aankomende verjaardag.

Bij oudere dames vraag ik dan of het een cadeau is.

Vaak durven mensen niet gelijk te lezen wat er precies in het boek geschreven staat. Ze doen het pas later, uit het zicht of thuis aan de keukentafel. In mijn geval is dat een hele opgave, want ik heb een onleesbaar doktershandschrift. "Dat je met zo'n handschrift een heel boek hebt weten te schrijven is best een prestatie", zei iemand onlangs nog. 

"Ach, schrijf er maar wat in", zeggen sommige mensen. Bij oudere dames vraag ik dan of het een cadeau is. En als dat niet zo is schrijf ik iets op wat helemaal niet waar is. "Bedankt voor die onvergetelijke nacht in Parijs", bijvoorbeeld. Ik klap het boek dan snel dicht en knik vriendelijk.

Van de boekhandelaar krijg je meestal een bedankje. Ik drink een glas wijn, knik vriendelijk en vraag of ik nog een keer terug mag komen. Ergens in de stad zit dan iemand aan de keukentafel die erg schrikt, of er misschien wel om kan lachen. En dan maar hopen dat ergens in de toekomst de kleinkinderen zich af gaan vragen hoe het toch kon dat oma nog een affaire heeft gehad.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.