Olaf Koens

'Ik neem je wel mee naar de gevangenis'

11 november 2019 07:12

De taxichauffeur denkt even na. Hij draait de auto over de bergpas, geeft gas in de bocht. "Ik weet het", zegt hij. "Ik neem je wel mee naar de gevangenis." 

De Turkse vakantiekust is een wereld op zich. Het leven gaat er langzaam. In kleine vakantiehuisjes wonen er vele tienduizenden Britten, Duitsers, Russen, Nederlanders, Belgen en Turken. Op de luchthaven vertrekken de vliegtuigen naar Manchester, naar Londen, naar allerlei steden in Siberië.

"Bij de poort staat een wachttoren, is er prikkeldraad en zijn er hoge muren." 

De chauffeur spreekt Engels met een dik Brits accent. In een ver verleden was hij kapitein op een toeristenboot. "Ze behandelen je als een piece of shit", zegt hij. Je kunt maar beter taxichauffeur zijn. Ik vraag hem of er een goed restaurant in de buurt is. Hij rijdt me naar de gevangenis.

Bij de poort staat een wachttoren, is er prikkeldraad en zijn er hoge muren. Daarnaast zit het restaurant. Het enorme gebied rondom de gevangenis hoort erbij. Er zijn velden met sinaasappelbomen, er is een grote boerderij, een paar kleine fabriekjes, een leerlooierij. Op de hekken prijkt het logo van het Turkse ministerie van Justitie. Ik ga zitten en krijg een menukaart van een man in een fel-oranje shirt. Alle obers dragen fel-oranje shirts. Ik bestel een bord linzensoep. 

"Er worden leren jassen verkocht, tapijten met de Turkse vlag." 

Het is een gigantisch complex, de keuken zo groot als een balzaal. In de winkel naast het restaurant wordt verkocht wat in de gevangenis wordt gemaakt. Er ligt vers geslacht vlees in de schappen. Er zijn eieren, groenten van het seizoen, ingemaakte olijven, versgeperst sinaasappelsap. Er worden leren jassen verkocht, tapijten met de Turkse vlag, schoenen in zes verschillende maten. Er staat zelfs eau-de-cologne in de schappen. Ook op de fles prijkt het logo van het Turkse ministerie van Justitie. 

"Driekwart van de gevangenen is onschuldig", zegt de taxichauffeur. "Je zit hier om het minste of geringste al in de gevangenis, het is shit". Hij bestelt een portie köfte, kleine gehaktballetjes gegrild boven open vuur. "Maar belangrijker, het eten is hier goed. Het is geen shit. Hier weet je in elk geval zeker dat niemand je belazert. En het komt allemaal vers van de eigen boerderij."

"Of heeft hij toch zijn vrouw gewurgd en in stukjes gesneden?" 

"Eet smakelijk", klinkt het wanneer de köfte en de linzensoep op tafel komt. Ik kijk lang naar de obers in de fel-oranje shirts. Ze zijn het gewend. Ze weten dat iedereen met een schuin oog naar ze kijkt.

Zijn het zware criminelen of zijn ze onschuldig? Is de ober veroordeeld omdat hij op social media iets verkeerds heeft gezegd? Was hij misschien lid van een oppositiebeweging? Misschien is het een advocaat of een schrijver? Of heeft hij toch zijn vrouw gewurgd en in stukjes gesneden? Ik durf het niet te vragen. De soep was heerlijk.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.