Jaap van Deurzen

Scènes uit een huwelijk (3 - slot)

10 november 2019 06:10

Een feuilleton - Deel 3 (slot)

"Houd jij die kleren aan? Dat ziet er niet uit hè, dat weet je. Die broek is blauw, dat shirt is blauw en zit onder de vlekken. Je hebt een versleten, vale riem om en daaronder wil je dan die bruine barrels van vóór de Watersnoodramp aantrekken. Je loopt met die schoenen voor aap, Jaap! Waar ben je mee bezig?" vraagt vrouwlief Blond verbaasd en bekijkt me van top tot teen.

Het zijn de donkere dagen voor Kerst. Het is de tijd dat Blond zich indekt voor de aanstormende winter, zeker op het gebied van kleding en schoeisel. Straks, in het voorjaar, krijgt ze nog zo'n aanval. Ik moet voorzichtig opereren.

Normaal gesproken krijg je mij nog niet met tien wilde paarden naar een kledingwinkel. Over schoenenwinkels heb ik lang geleden al een polderfatwa uitgeroepen. Blond zou daarentegen in een schoenenzaak kunnen wonen en vindt niets leukers dan met mij te gaan winkelen. Schrijver Oscar Wilde wist het al: "De juiste basis voor het huwelijk is een gemeenschappelijk onbegrip."

"Mijn schoenen zijn mijn beste maten. Ze zien er alleen niet meer uit."

"Ik kan die schoenen toch ook online kopen?" probeer ik voorzichtig, in de wetenschap dat het nooit zal gebeuren. "Ja, en wat dan met je moeilijke voet, je zult ze toch moeten passen?" vervolgt de blonde inquisiteur. Ze heeft een punt. 

Ongeveer tien jaar geleden besloot mijn zogeheten MTP1-gewricht voor zichzelf te beginnen en probeerde mijn lichaam te verlaten. Op het gewricht, tussen het eerste middenvoetsbeentje en de grote teen, groeide een knobbeltje ter grootte van een menselijk molshoopje. Daar kun je 103 mee worden, maar het maakt schoenen kopen er niet makkelijker op. Vroeger had ik mooi gesculpte Griekse voetjes, nu zou de gebochelde van de Notre-Dame er vriendelijk voor bedanken. De fabrikant moet nog geboren worden die hier passende schoenen voor kan maken. Mijn schoeisel moet, vanwege dat bultje, altijd een meebuigende bovenkant hebben. 

En laat mijn antieke 'sluipers' nou precies zo'n comfortabel bovendek hebben. De afgelopen jaren zijn ze uit louter solidariteit met mijn MTP1 meegegroeid. Het zijn mijn beste maten. Ze zien er alleen niet meer uit. Er is geen ontkomen aan,  ik moet en zal nieuwe schoenen kopen.  Blond bedoelt het goed. 

"Mannen zijn snelle beslissers. Regelrecht loop ik op de schoenen af die ik in de etalage heb gezien."

"Het moeilijkste huwelijk is nu eenmaal met de ideale vrouw", schreef cabaretier Fons Jansen ooit in een vlaag van verstandsverbijstering. Het regent die middag pijpenstelen.

In de winkel worden we gevolgd door een goedlachse verkoopster met zo'n bevroren glimlach van tachtig tandjes. Mannen zijn snelle beslissers. Regelrecht loop ik op de schoenen af die ik in de etalage heb gezien. Het paar past als een jas.

Snel reken ik af, deze middag is nog te redden. Met de vingervlugge bewegingen van een professionele zakkenroller plukt Blond de creditcard uit mijn fikken en zegt: "Ik kijk zelf ook nog even, is dat goed?" Ze stiefelt  als een hazewindhond de ingewanden van het schoenen-inferno in, met de grijnzende hyena in haar voetspoor. Het kwartje valt, deze kruistocht ging helemaal niet over nieuwe schoenen voor mij, maar voor háár! Mijn bek valt open van zoveel vernuft.

"Ik heb nog tegen Blonds rug geroepen dat ik op haar wacht in de herberg aan de overkant. Ter bevestiging wuift ze vrolijk met mijn betaalkaart."

Probeer nu een foto voor u te zien van een beteuterde, verregende man met een half-misvormd voetje en zo'n zielige schoenendoos onder zijn arm. Op het onderschrift zou kunnen staan: 'Haveloze zwerver op de vlucht met zijn hamster'.

Ik heb nog tegen Blonds rug geroepen dat ik op haar wacht in de herberg aan de overkant. Ter bevestiging wuift ze vrolijk met mijn betaalkaart.

In de knusse kroeg bestel ik een troostende kopstoot. In de schoenenwinkel zie ik de verkoopster doos 33 voor Blonds voeten zetten. De vastgesoldeerde grimas is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een schuimbekje.