Olaf Koens

De kapper van de revolutie

28 oktober 2019 12:54

Ergens in een arme wijk in Tripoli, in een stoffige zijstraat aan de rand van een ravijn, zit een kleine kapperszaak. Er staan twee stoelen, er hangen drie spiegels. Binnen roken mannen met mooi geknipte baarden sigaretten terwijl ze naar de televisie kijken. In het zijstraatje rijden twee kinderen van een jaar of negen op een scooter. Ze knallen de stoepen op, rijden tegen het verkeer in. Tot de kapper zijn hoofd uit de deur van zijn zaak steekt. "Hier met dat ding", brult hij.

"Dat brullen, daar is de kapper goed in. Hij stelt zich voor als Adnan."

Dat brullen, daar is de kapper goed in. Hij stelt zich voor als Adnan. Hij knipt de grijze baard van een man en scheert later het hoofd van een van de twee kinderen. "De mensen zijn de straat op gegaan omdat ze lijden, omdat ze moe en uitgeput zijn in dit land", zegt hij.

"De politiek regeert ons al dertig jaar, ze hebben ons niets gegeven. Ze nemen alles, maar ze geven ons niets", zegt hij. Hij steekt de tondeuse in het haar van het kind.

"Als je geen connecties hebt om je te helpen, kom je een ziekenhuis niet binnen."

In Libanon gaan in allerlei delen van het land mensen de straat op. Ze betogen tegen de politieke elite, tegen de enorme corruptie in het land. In Tripoli is de helft van alle jongeren werkloos. Wie wel werk heeft, zoals Adnan, is in nog geen twee weken door een maandinkomen heen.

Er is geen elektriciteit in de volkswijken, je moet betalen voor een generator in de buurt. "Je sterft hier voor de deur van een ziekenhuis. Als je geen connecties hebt om je te helpen kom je een ziekenhuis niet binnen", zegt Adnan.

Tussen de spiegels hangt een kleine televisie. In Beiroet ontstaan er schermutselingen, elders in het land probeert het leger in te grijpen. In Tripoli ziet het plein er leeg uit. Adnan is onrustig, hij kijkt naar de live-beelden van het plein, scheert de laatste haren bij het kind weg en stapt op zijn scooter.

"'Revolutie!' schreeuwen de mensen op straat. 'Revolutie!' brult Adnan terug."

Ik zit achterop. We rijden door de allerarmste delen van de stad. De kapper is een volksheld geworden. Iedereen kent hem, iedereen joelt naar hem. 'Revolutie!' schreeuwen de mensen op straat. 'Revolutie!' brult Adnan terug. Hij heft zijn beide armen in de lucht, de scooter weet zelf de weg naar beneden te vinden. Iedere dag zweept hij vanaf een balkon van een verlaten gebouw aan het plein de menigte op. 'Revolutie!' brult hij. Het galmt over het plein. Dan zet hij in: 'Het volk wil de val van het regime!'

Dat is niet zomaar een slogan, niet een simpele kreet. Het is een hymne, de noodkreet van de Arabische lente. "Ik zie het als een plicht", zegt hij. "Ik kom maar uit Tripoli, maar ik voel me verantwoordelijk voor heel het land. Ik wil die jongeren motiveren tot het regime daadwerkelijk ten val komt." 

"We vragen niet iets groots, we willen hetzelfde als de rest van de wereld."

Tien minuten lang schreeuwt hij zijn stembanden stuk. Daarna gaat hij terug. Er moeten meer mensen geknipt worden. Lang duurt het niet. "Als ik in mijn zaak zit en als ik wat probeer te rusten, dan voel ik me slecht. Dan ga ik direct terug!"

'Het volk wil de val van het regime' is als slogan de prelude van de oorlog in Syrië. Het galmt tot op de dag van vandaag door de straten van Egypte, van Syrië, van Tunesië en nu ook Libanon.

"Er zijn vier miljoen inwoners in Libanon, drie miljoen zijn arm. Daarom moet het regime weg. Er moeten andere mensen voor in de plaats komen, zoals dat overal in de wereld gaat. We vragen niet iets groots, we willen hetzelfde als de rest van de wereld."

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.