Sander Paulus

Hoera! Hoera! Hoera!

17 oktober 2019 18:58

De plek is bijna altijd indrukwekkend, de gelegenheid bijna altijd van een heerlijke kneuzigheid. Ik heb het over één van de traditionele onderdelen van een staatsbezoek: De ONG, Ontvangst Nederlandse Gemeenschap. Ook wel Ontmoeting genoemd, maar dat maakt verder niet uit.

Elk staatsbezoek komen de koning en koningin naar een poepiesjiek hotel in één van de steden die worden aangedaan. Daar is het leven goed. De uitmuntende pralinés worden slechts overtroffen door de excuise hartige mini soufflés. Prachtige minerale Sancerre's gaan hand in hand met dieprode Rioja's vol hout.

De uitmuntende pralinés worden slechts overtroffen door de excuise hartige mini soufflés.

Het zijn dit soort etablissementen waar de in het verre buitenland wonende en werkende deel der Nederlandsche natie de koning gaat zien. En uiteraard zijn vrouw, de koningin, die er ook op dit soort avonden altijd betoverend uitziet. Men converseert op hoog en laag niveau, de marketeer, de bankier, de diplomaat. We zijn gezellig 'entre nous' met Ons Soort Mensen.

De avond kent altijd een paar vaste onderdelen. Koning Willem-Alexander en koningin Máxima komen binnen en gaan na de ontvangst van de hoteldirecteur en ambassadeur door naar een speciale kamer of zaal en wassen hun handen. Vlak bij de plek waar de aanwezige Hollanders zichzelf moed aan het indrinken zijn. Want straks gaat het gebeuren: De Passade.

Iedereen loopt in de rij naar de bewuste zaal. Aan de deur geef je je uitnodiging met daarop je naam aan de Ceremoniemeester des konings. Die roept hardop voor-, achternaam en functie waarna je naar de koning en koningin loopt om een hand te geven. Het is niet de bedoeling dat je meer zegt dan 'Majesteit' ter begroeting. Maar van de weeromstuit beginnen sommige bezoekers toch iets te roepen. 'Wat leuk u te ontmoeten!' 

Alsof het koninklijk paar ze royaal besprenkeld heeft met sterrenstof.

Na het handje schudden gebeurt er iets moois. Een twinkeling verschijnt in de ogen van de aangeraakten. Alsof het koninklijk paar ze royaal besprenkeld heeft met sterrenstof. De foto die van het moment gemaakt wordt, zal bij velen tot in lengte van dagen op de schouw staan.

De koning en koningin vechten zich er dapper en soepel door heen. Honderden handen klemmen zich om die van hen. Uiteindelijk is het klaar en loopt het paar de zaal binnen waar alle aanwezigen weer staan te wachten. Nu mengen ze zich in wat gesprekken, als altijd geïnteresseerd luisterend. Langzaam maar zeker bewegen ze zich naar het podium waar de koning de Nederlanders bedankt voor de ontvangst en in een losse speech de boel afsluit.

En dan volgt een heerlijk Hollandsch tafereel dat overal ter wereld duidelijk maakt: dit is Nederland. Na de speech zet iemand aarzelend het Wilhelmus in. De koning zingt meestal goed verstaanbaar mee, samen met de koningin, de Grootmeester en andere leden van de hofhouding. De expats beginnen te laat, sommigen zetten de volumeknop aan, maar de meesten murmelen zich ongemakkelijk door de eeuwenoude zinnen van ons volkslied heen.

Pas bij de laatste 'Hoera!' is iedereen weer in het ritme terug.

Het is ten slotte geen voetbalwedstrijd, een ach, het volkslied zingen kunnen andere landen toch beter. Klapstuk is het einde. Bij elk staatsbezoek willen de aanwezigen na het Wilhelmus applaudisseren. Terwijl het de bedoeling is dat na het volkslied luid en duidelijk klinkt: 'Leve de Koning!' Gevolgd door een driewerf 'Hoera!'. 

Wat krijg je dan? Een net opgestart applaus dat snel wegebt terwijl ergens 'Leve de Koning' klinkt. En pas bij de laatste 'Hoera!' is iedereen weer in het ritme terug.

Ongemakkelijk, een beetje raar en zoals eerder gememoreerd: Heerlijk Hollandsch.