Yesim Candan

Als het aan de leraren lag, had ik nooit gestudeerd

04 oktober 2019 05:47

Dat een goede leraar voor de klas ontzettend belangrijk is, staat buiten kijf. Als ik naar mezelf kijk, dan vind ik het een wonder dat ik ben gaan studeren. Op de basis- en middelbare school vond ik sommige leraren echt psychopaten.

Zo had ik op de lagere school een meester die een vinger door onze boterhammen prikte wanneer we wit- in plaats van bruinbrood meenamen. Achter de deur hing een namenlijst met achter je naam je gewicht. Als je niet genoeg was aangekomen, stond je voor de hele klas voor lul: dit werd besproken waar iedereen bij was. Dan was er nog de grappig bedoelde waarschuwing om zuinig te zijn met wc-papier: "Ja, maak maar een gat met je vinger. En met het stukje wat je overhoudt, daar haal je de poep onder je nagel mee weg."

"Plots gilde de docent naar mij: ik wil nu je papiertje lezen!"

Tijdens mijn middelbare school is één docent mij bijgebleven die Nederlands gaf en mij inspireerde. Bij de anderen was het vooral afzien. Wat een vreselijke tijd. Tijdens de Duitse les peuterde de docent uitgebreid in zijn neus. Ik schreef op een briefje: "De viespeuk peutert in zijn neus", en gaf het aan mijn vriendinnetje. Plots gilde de docent naar mij: "Ik wil nu je papiertje lezen!" Ik begrijp schoolverlaters heel goed, als je bedenkt wat de rol van een leerkracht is. 

Een basisschool in Amsterdam moet sluiten vanwege het lerarentekort. Nederland wil een kenniseconomie zijn, maar is niet in staat om goed voor zijn leerkrachten te zorgen. Best raar toch? De vakbonden zijn het zat en roepen op tot een staking als de regering niet structureel met 400 miljoen euro per jaar extra over de brug komt om het lerarentekort tegen te gaan. Dat loopt waarschijnlijk op van ruim 4.100 voltijds banen in 2022 naar 11.000 in 2017.

"Kom op, kabinet: put your money where your child is!"

Een leerkracht is één van de ankers van onze samenleving. Onze kinderen zien hun leerkrachten soms meer dan hun ouders. We willen rolmodellen voor de klas – zoals mijn nicht Gamze Karaca, die genomineerd is bij de leraar van het jaar-verkiezing in Rotterdam.

Ik ken bijna niemand die met zoveel passie haar werk doet. Ze geeft les op een mbo-school waar ze leerlingen begeleidt, niet alleen op school, maar ook buiten schooltijd. Ze is niet alleen docent, maar voor veel van deze kinderen ook een coach en een moeder.

We willen iets meer liefde en aandacht in de klassen. En ja, de leraren moeten meer geld verdienen. Dus kom op, kabinet: put your money where your child is!

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.