Susanne Uilenbroek

Klimaatles in groep 6

25 september 2019 08:23

Mijn dochter krijgt lessen klimaatverandering. Toen ik dat aan het begin van het schooljaar tijdens de eerste ouderavond van groep 6 hoorde, had ik daar zo mijn bedenkingen bij. Helemaal toen de juffen vertelden dat ze aan het einde van het project afscheid zouden nemen van Gos: gas, olie en steenkool. 

De kinderen zouden een brief schrijven om de fossiele brandstoffen te bedanken voor alles wat ze hadden betekend, maar dat de relatie nu toch echt moest worden beëindigd.

Dat klonk wel heel erg kort door de bocht. Terwijl de oplossingen voor klimaatverandering en de energietransitie allesbehalve makkelijk zijn. Hoe gingen de juffen dat uitleggen aan acht- en negenjarigen? 

Ik was een beetje bang dat mijn dochter zou veranderen in een kleine Greta Thunberg

Daarnaast vreesde ik dat ik een klimaatactiviste in huis zou krijgen die ons de les zou lezen over de noodzaak van een elektrische auto, warmtepomp en zonnepanelen. Ik was een beetje bang dat mijn dochter zou veranderen in een kleine Greta Thunberg die niet meer op vrijdag naar school wilde en het einde der tijden zou aankondigen. 

Ik bedacht mij hoe ik met mijn mond vol tanden zou staan als mijn dochter mij erop zou aanspreken waarom we nog steeds met het vliegtuig op vakantie gingen.

Ik schoof onrustig heen en weer op het stoeltje in de klas en probeerde te ontdekken of één van de andere ouders er net zo over dacht als ik, maar iedereen op de ouderavond leek enthousiast over het project.

De lessen klimaatverandering bleken een stuk minder activistisch en meer genuanceerd te zijn dan ik mij had voorgesteld.

Toen ik zelf in groep 6 zat, maakte ik werkstukjes over de Amazone, was lid van het Wereld Natuur Fonds en schreef met vriendinnen liedjes over het redden van het regenwoud.

Het boek ‘De kinderen van moeder aarde’ van Thea Beckman over een nieuwe samenleving die ontstond op de plek van een gesmolten Groenland las ik in één ruk uit toen ik iets ouder was. 

Dertig jaar later ben ik een stuk minder bezig met het redden van de aarde. De auto gaat nog niet de deur uit, ons huis gaat nog niet van het gas af en vliegen zweren we ook nog niet af.

Waarom niet? Omdat het onhandig is, heel erg duur en minder leuk. Flutargumenten natuurlijk als jouw achtjarige dochter je vraagt hoe jij afscheid denkt te nemen van fossiele brandstoffen.

Dat bedacht ik mij allemaal terwijl ik in de klas zat. In de praktijk viel het mee. De lessen klimaatverandering bleken een stuk minder activistisch en meer genuanceerd te zijn dan ik mij had voorgesteld. Aan de hand van het boek Palmen op de Noordpool van Marc ter Horst leren ze over ijstijden en het ontstaan van de aarde zoals we die nu kennen.

Mijn dochter eet er echter geen hap minder vlees door en vraagt of we alsjeblieft met de auto naar de tandarts gaan.

Ze leren wat het verschil is tussen weer en klimaat, hoe steenkool is gevormd en dat koeien methaan uitstoten. De lessen zijn eigenlijk een soort aardrijkskunde, biologie en natuurkunde ineen, maar dan toegespitst op de actualiteit.

Mijn dochter eet er echter geen hap minder vlees door en vraagt of we alsjeblieft met de auto naar de tandarts gaan. Samen kijken we de speech van Greta Thunberg bij de VN. Ze wordt er niet warm of koud van.

Misschien moet ik haar lid maken van het Wereld Natuur Fonds, denk ik enigszins geschrokken van zo weinig interesse in het onderwerp. Maar misschien is betrokkenheid bij zo’n groot thema ook wel te veel gevraagd van een achtjarige.