Jaap van Deurzen

Opkomst en ondergang van Jungle Jack

22 september 2019 06:22

Tikkie! Jungle Jack is af. Dag onbewoond eiland! Dag Kamp Zuid! Het Expeditie Robinson-avontuur is voor mij voorbij. De organisatie van het reality-programma waar ik op de Filipijnen aan deelneem, geeft me een enkeltje, retour bewoonde wereld. Ik zwaai nog één keer naar de gillende gibbons, de leguanen en bakbananen.

Ik heb innig samengewerkt met mijn teamgenoten. Ik heb ze op hun meest kwetsbare momenten gezien. Niets verbindt mensen meer dan samen schuilen en op zoek gaan naar voedsel. 

"Ik kletter tijdens de eerste proef van een evenwichtsbalkje af, stuiter met mijn volle honderd kilo op mijn linkerbeen en blesseer mijn heup."

's Nachts zitten we slapeloos op het eilandstrand. In eerste instantie trekken we bij dit spel in teamverband op en leggen we zware proeven af. Als we die verliezen, komen de keukenmessen op tafel en moeten we groepsleden wegstemmen. De sterrenhemel is prachtig. Opeens krijg ik de geest, spring op en zing het lied van de Haan en de Hen van Cornelis Vreeswijk:

"Dames en horen hoort mij aan,
Hier is een liedje van een haan,
Een hele grijze, een hele ouwe,
Hij kon niet lopen, hij kon niet kauwen...."

Het is een parodie op mezelf en ook een kroniek van mijn aangekondigde dood als Expeditie Robinson-lid. Want ik ben inderdaad een oud, grijs haantje dat bijna niet meer kan lopen. Ik kletter tijdens de eerste proef van een evenwichtsbalkje af, stuiter met mijn volle honderd kilo op mijn linkerbeen en blesseer mijn heup.

Jaap in Expeditie Robinson Jaap in Expeditie Robinson

Misschien had ik mijn bek moeten houden. Maar ja, mijn teamgenoten zijn ook niet kippig. Als een moddervette, grijze gnoom waggel ik door Kamp Zuid. Ik heb apen nog nooit zo hard horen lachen.

Natuurlijk speel ik Bob de Bouwer en werk ik mee aan onze bamboe strandhut. Natuurlijk sta ik bij zonsopkomst in zee te vissen , maar ik vang bot. De heup herstelt, maar het is te laat. Ik kan zingen wat ik wil, maar mijn imago als kreupele kneus is een feit.

Door sommigen word ik gezien als een zwakke schakel en een potentieel gevaar bij het afleggen van de proeven. De wetten van de jungle zijn genadeloos. Tijdens de Eilandraad krijg ik de meeste stemmen en mag ik na knuffels en liefdesverklaringen gaan wieberen. "Japie, we zullen je missen!" Exit Jungle Jack!

"Oudere kandidaten uit vorige seizoenen hielden het iets langer vol, maar ook zij mochten relatief snel naar huis."

Als ik thuiskom, staat vrouwlief Blond peentjes te schrappen. Ze hoort geduldig mijn relaas over heupblessures aan. Bijna werktuiglijk laat ze een haring in mijn strot glijden. Het is alsof ze haar leven lang al met een zeehond samenleeft. De kruik met korenwijn gaat aan mijn lippen en troost klokt naar binnen. 

Liefdevol legt ze een hand op mijn hoofd en spreekt me toe als een balsturig jongetje: "Kont, wat had je nou gedacht? Dat je dit kon winnen? Dat geloof  je toch niet, hè? Deze mensen zijn de helft jonger dan jij. Dit zijn mannen en meiden met wasbordjes en een krankzinnige conditie. Dit gaat niet alleen over die heup. Dit gaat over jong en oud. Natuurlijk is het leuk dat ze er ouderen bij vragen, maar die vliegen er altijd als eerste uit." 

Het is Rotterdamse nuchterheid gecombineerd met een vleugje psychologie van de koude grond. In een flits zie ik zangeres Corry 'Knopings', acteur Johnny Kraaijkamp en zanger Henk Poort weer voor me, de 'oudere' kandidaten uit vorige seizoenen. Die hielden het weliswaar iets langer vol, maar ook zij mochten relatief snel naar huis. Met een doffe knal land ik weer in de zompige zeeklei.

Met een zwierige zwaai slok ik mijn laatste haring naar binnen en kus mijn broodnuchtere Blond. "Japie, dit neemt niemand je meer af!' Er komen geen krokodillentranen. Ik besef dat Expeditie Robinson voor mij een onvergetelijke, dierbare ervaring is geworden.

Expeditie Robinson. Aflevering 4, vanavond 20.00-20.30 uur op RTL 4.