Jaap van Deurzen

Stampij om een snijvoeg

18 augustus 2019 06:23

"We gaan er een mooi snijvoegje inzetten, meneer! In een monumentaal gebouw als dit is dat echt het mooiste wat u kunt doen." Ik kijk de man waarschijnlijk aan alsof hij me een vunzig voorstel heeft gedaan, want plotseling doet hij een stap achteruit. Ik heb geen flauw benul wat een snijvoeg is. Ik weet wel dat vrouwlief Blond me bijna gewurgd heeft vanwege het gelanterfant rond het regelen van deze vakman. De buitenmuur van ons huis aan de gracht in Weesp verkeert blijkbaar in belabberde staat. 

In de versleten voegen kun je met gemak een halfje bruin volkoren kwijt.

De voegen zijn na de laatste aanval van de bisschop van Utrecht niet meer bijgewerkt. De muur ziet eruit alsof hij zojuist is bestookt met een lading buskruit. In de versleten voegen kun je met gemak een halfje bruin volkoren kwijt. Slechte voegen schijnen funest te zijn voor de kwaliteit van de muur.

"In de winter kruipt er vocht naar binnen. Als dat gaat opvriezen, zet het uit en kunnen de baksteentjes breken. Door het vocht kan het hout van de ramen gaan rotten, dan ben je nog verder van huis," doceert Blond op een toon alsof ze tegen een gedragsgestoorde puber met gehoorschade spreekt. Ze heeft de afgelopen maanden deze preek 73 keer herhaald. Ik heb vooral uit financiële overwegingen de boot afgehouden. Weet ik veel.   

Bezorgd kan Blond met haar vingers langs vermolmde kozijnen strijken met een gezicht alsof het eindoordeel aanstaande is.

Blond is bij ons 'baas huis', hoewel niet geheel vrijwillig. Net als ik is ze lui geboren. Maar ze komt uit een professionele schildersfamilie en is besmet met het onderhoudsvirus. Samen met haar tweelingbroers houdt ze geanimeerde gesprekken over het afbranden van verf en twee componenten houtrotreparaties. Dan moet je dus nog aan de vuistkaas en andere poldertapas. Soms heb ik het gevoel alsof ik in een bouwval bivakkeer.

Bezorgd kan Blond met haar vingers langs vermolmde kozijnen strijken met een gezicht alsof het eindoordeel aanstaande is. De instorting van het pand is nabij. Hoofdschuddend kijkt ze me aan en zegt. "Weet je dat dit eigenlijk mannenwerk is. Dit zou ik helemaal niet moeten regelen, maar jij!"

Voor ik het weet staat 'chef snijvoeg' voor de deur. Een beminnelijke vijftiger die adem haalt door een shagje.

Het eeuwige adagium dat ik er de ballen verstand van heb, gaat niet meer op. Er moet actie komen en wel NU. Voor ik het weet staat 'chef snijvoeg' voor de deur. Een beminnelijke vijftiger die adem haalt door een shagje. Ik houd van vakmannen. Ze bouwen huizen, bruggen en snelwegen en fiksen je fiets. Ik kan nog geen band plakken. Het product van míjn professie leest u nu wakker. Geloof me, daar bouw je geen huizen mee.

Ik heb een zwak voor makers. Mannen met eelt op hun handen en eeuwig rouwende nagels. Waar vind je ze nog? De façade van het huis van mijn buurman is in het verleden gestuct door een groepje luidruchtige buitenlanders. Blijkbaar leden ze aan een constante kater of aan groene staar, want de kunstmatig getrokken lijnen, die waterpas in het cement getrokken hadden moeten worden, staan allesbehalve loodrecht. Dondert niks, we zijn eraan gewend geraakt en het knibbel-knabbel-knuisje-huisje is nu bijna cult geworden. Bij onze sympathieke voeger lopen de rillingen over zijn rug. 

Dan maak ik een cruciale fout en vraag: "Wat is eigenlijk een snijvoeg?" Dom, dom, dom! Het saunabezoek kan ik die middag gevoeglijk afschrijven. Het is de makke van de gepassioneerde professional dat hij de leek tot in de finesses wil bijpraten over zijn vak. Het mannetje van de televisie is blijkbaar geïnteresseerd in het aanbod aan voegtechnieken. De man schraapt een week mortel uit zijn strot, haalt het shagje van zijn lip waar een klein stukje wit vloei op achterblijft, en zegt: "Kijk, je hebt zoveel soorten voegen, dat wil je niet weten..."