Susanne Uilenbroek

Het meest irritante insect

07 augustus 2019 05:59

In een pashokje kun je niet anders dan meeluisteren met de gesprekken aan de andere kant van het gordijn. Althans, ik kan het niet laten.

Terwijl ik een afgeprijsde zomerjurk uitprobeerde, hoorde ik de verkoopster vertellen hoe een klant die ochtend in haar voet was gestoken door een wesp die de winkel was ingevlogen. Het was een hele toestand geweest. 

Nu alle larven zijn grootgebracht, blijven de werksters werkloos en met afkickverschijnselen achter.

De tijd dat wespen als verdwaasde junks op zoek gaan naar zoetigheid is inderdaad weer aangebroken. Wekenlang waren de werksters met maar één ding bezig: de larven in het wespennest voeden met muggen en vliegen.

Voor het harde werken kregen ze dan van diezelfde larven zoetstof als beloning. Nu alle larven zijn grootgebracht, blijven de werksters werkloos en met afkickverschijnselen achter en kunnen ze heel irritant zijn.

Ze vingen heel veel muggen waardoor ik het nut van de beesten wel inzag.

Vorig jaar hadden we een wespennest in de tuin en betoogde ik dat je zo’n nest vooral moet laten zitten. Die column schreef ik terwijl alle werksters nog aan het werk waren.

Ze vingen heel veel muggen waardoor ik het nut van de beesten wel inzag. Toen het nest klaar was en de wespen op zoek gingen naar zoetigheid, gingen wij met vakantie. Kortom, we zaten elkaar op geen enkel moment in de weg. 

Dit jaar is het anders. We hebben een wespennest in de spouwmuur onder het dak zitten. Toen we dat ontdekten zaten we zo onder de bulten door de brandharen van de eikenprocessierupsen dat we niet de puf hadden iets aan het wespennest te doen. Terwijl we hadden afgesproken dat ons huis verboden terrein voor insecten is.

Eikenprocessierupsen staan dit jaar voor mij echt bovenaan het lijstje met irritante insecten

Daar falen we wel vaker in. Op een mooie zomeravond hadden we de keukendeur open gelaten met het licht in de keuken aan. Dat trok twee luid zoemende hoornaars aan. Sinds ik weet dat hoornaars nog weleens een nachtvlindertje opeten, zoals de vlinder van de eikenprocessierups, en ze alleen agressief zijn in de buurt van hun nest, ben ik ook die insecten met andere ogen gaan bekijken. 

Eikenprocessierupsen staan dit jaar voor mij echt bovenaan het lijstje met irritante insecten en voor elk beest dat die rupsen of vlinders eet, rol ik de rode loper uit. Maar indrukwekkend en een beetje angstaanjagend zijn de grote hoornaars wel. Gelukkig was het een kwestie van licht in de keuken uit, buitenlamp aan en ze vlogen zo naar buiten.

Een rustige avondmaaltijd in de tuin draaide zo bijna uit op ruzie.

Maar wespen is een ander verhaal. Mijn vriend haat het als ze om hem heen vliegen. Werd hij chagrijnig van de bulten van de eikenprocessierups, wespen kan hij echt niet uitstaan. Een rustige avondmaaltijd in de tuin draaide zo bijna uit op ruzie.

Ik vond dat hij overdreven reageerde op één wespje. Hij vond dat het beest zijn eten verpestte en dat we het nest sowieso dood hadden moeten spuiten. Waarop ik hem toebeet dat hij dan echt zelf de ladder op had moeten klimmen, want ik zou nooit van mijn leven op de uitbouw op een ladder met een bus verdelgingsmiddel gaan staan. Tot zover mijn feministische inborst en tot zover een gezellige maaltijd.

Terug naar het pashokje. Terwijl ik de zomerjurk weer uittrok, begon de verkoopster te vertellen over eikenprocessierupsen. Daar had ze toch wel meer last van gehad, dan van wespen. Ik keek langs een kier van het gordijn mijn wachtende vriend aan. "Ik kijk nog even verder", zei ik tegen de verkoopster, terwijl ik de jurk weer terughing in het rek.