Susanne Uilenbroek

Labrador Bob is begraven in de tuin

10 juli 2019 05:23

Bob is dood. Bob was de bruine labrador van mijn ouders. Hij was een lieve zachtaardige hond. Na 14 jaar ging het bergafwaarts met hem. Mijn ouders probeerden hem zo lang mogelijk goed te verzorgen, maar vorige week vertelde de dierenarts dat Bob pijn had. Mijn ouders namen hem mee naar huis zodat iedereen afscheid kon nemen en twee dagen later kwam de dierenarts om hem te laten inslapen.

Maar wat doe je met 30 kilo dode labrador waar je lief en leed mee hebt gedeeld? Mijn ouders hadden daar al langer over nagedacht. Ze wilden hem in hun tuin begraven achter het buxushaagje, naast het terras. Samen met mijn zwager groef mijn vader een diep graf. Bob werd in een laken gewikkeld en op de bodem gelegd. Samen gooiden ze het gat dicht.

"Het cremeren van een kat kost ongeveer 120 euro."

Mijn ouders dachten dat ze iets illegaals hadden gedaan, maar een hond begraven in de tuin mag gewoon. Voorwaarde is wel dat het jouw tuin is en dat er geen risico’s zijn voor de volksgezondheid, diergezondheid en het milieu. De NVWA adviseert om huisdieren minstens 75 centimeter diep te begraven.

Een paar dagen voor Bob ging Dickie dood. Dickie was de kat van mijn oud-collega Odeke. Ze besloot Dickie te laten cremeren. Op mijn verzoek mailt ze mij de prijslijst. Het cremeren van een kat kost ongeveer 120 euro. Het cremeren van Bob zou mijn ouders 190 euro hebben gekost.

"Ik mocht ook de knop van de oven indrukken als ik wilde."

Wat mij opvalt, zijn alle extra’s die je erbij kan nemen, zoals het maken van een pootafdruk in klei of het opbaren van het dier en bijwonen van de crematie. "Ik mocht ook de knop van de oven indrukken als ik wilde", vertelt Odeke, "maar dat leek mij niets."

Twee dagen na de crematie kon ze de as van Dickie ophalen. Dat deed ze voordat ze naar haar werk ging. Het voelde raar om Dickie de rest van de dag in de hete auto achter te laten, dus nam ze de koker met as mee naar binnen en zette hem op haar bureau.

"Zomaar in de kliko gooien na hun dood is niet de bedoeling."

Bob en Dickie waren geliefde huisdieren, maar de kans bestaat dat je helemaal niet gehecht bent aan je valse kat of een chagrijnig konijn. Zomaar in de kliko gooien na hun dood is niet de bedoeling, omdat je daardoor allerlei ziektes kunt verspreiden. Dode huisdieren kun je in dat geval via je gemeente of dierenarts ter destructie aanbieden. 

Bij de milieustraat in mijn stad staat een kleine vaalgroene container met daarop in grote zwarte letters ‘dode huisdieren’. Ik kan mij niet voorstellen dat iemand daar zijn huisdier ingooit. Ik durf de klep niet eens open te maken om te kijken of er wat in ligt.

Ik vraag een medewerker naar de container. Hij vertelt dat zo’n twee tot drie keer per week iemand een dier komt inleveren. Honden, katten, konijnen, maar ook karpers of aangereden wild. Ik vertel hem over Bob die in de tuin begraven is. "Mijn broer heeft zijn hondje laten begraven op een dierenbegraafplaats, dat kostte hem 600 euro. Hem hierheen brengen was gratis geweest", zegt hij nuchter.