Olaf Koens

Alles komt goed

24 juni 2019 08:27

Met een vork pluk ik de gebakken groenten uit de ovenschaal. Ik leg ze in het laagje bouillon in een pan, pak de staafmixer en sta op het punt er een soep van te draaien. En dan, uit het niets, sta ik aan de grond genageld. Ik ben verlamd van angst. Het zweet rolt over mijn voorhoofd. 

Is het een verborgen trauma uit al die conflictgebieden? Het bloed giert door mijn lichaam.

Ik twijfel. Is het een verborgen trauma uit al die conflictgebieden? Het bloed giert door mijn lichaam. Wanneer ik de groenten pureer, schiet er een pijn dwars door mijn kaken. Het is simpeler: ik ben bang voor de tandarts. 

De laatste keer dat ik naar de tandarts ging, was in Rusland. Weken bestreed ik kiespijn met kruidnagels en een mondspoeling met wodka. Maar de pijn was niet te harden. Ik zocht de duurste kliniek uit, viel in de wachtkamer twee keer flauw en kreeg een dubbele verdoving. Wat er is gerepareerd of getrokken, is me nooit duidelijk geworden. Maar het hielp. De behandeling was geslaagd en de pijn trok weg. 

Soms keerde de pijn terug, maar altijd won de angst. In Israël ben ik weggelopen uit een tandartsenpraktijk toen ik de behandelend arts zag. Hij leek nog het meest op een paardenslager. In Turkije heb ik afspraken gemaakt en laten schieten. Ik weet precies waar de klinieken zitten in mijn wijk – en liep er met een boog omheen. 

Een staafmixer klinkt precies als een boor bij een tandarts.

Het duurde even voor ik het doorhad. Een staafmixer klinkt precies als een boor bij een tandarts. Er zat niets anders op. Ik liet de soep voor wat die was en kon de volgende ochtend al bij een Turkse tandarts terecht. 

Ze hield mijn hand vast, ze sprak me moed in. "Je hoeft nergens bang voor te zijn", zei ze, een jaar geleden al. "Alles komt goed." Ze bleef het herhalen als een mantra. "Alles komt goed, alles komt goed." In tientallen sessies werkte ze vijftien jaar aan achterstallig tandheelkundig onderhoud weg. 

"Alles komt goed, alles komt goed." Als een mantra. 

Dit weekend wist de oppositie in Istanbul de burgemeestersverkiezingen alsnog te winnen. 'Alles komt goed' was hun slogan. Je moet maar durven. Politieke tegenstanders verdwijnen achter de tralies, de media liggen aan banden, zelfs de eerdere uitslag van de burgemeestersverkiezing werd geschrapt omdat de oppositie toen ook al won. "Geen zorgen", zei Ekrem Imamoglu tegen de inwoners van Istanbul. "Alles komt goed, alles komt goed." Als een mantra. 

's Avonds als de eerste resultaten binnen zijn, zie ik in de feestende menigte mijn tandarts. "Ik heb het je altijd gezegd", schreeuwt ze. "Alles komt goed. Ik zei het toch! Alles komt goed!" Dat de oppositie de macht grijpt in de grootste stad van Turkije, dat is bijzonder. Maar dat ik na vijftien jaar niet meer bang ben voor de tandarts, dat is pas echt een wonder. 

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.