Jaap van Deurzen

Fietsen door Ierland: puur geluk

02 juni 2019 06:13

Het landschap van Connemara in West-Ierland is adembenemend. De rododendrons staan in volle bloei en vormen prachtige paarse decoraties tussen de rotsen. Een lammetje schiet over de weg en stoot zijn kopje wild onder het lijf van een ooi op zoek naar een uier. Zo'n tweeduizend fietsers rollen onverschillig aan moeder en kind voorbij.

Samen met mijn zoon Tim doe ik mee aan de Tour de Connemara. Op gehuurde racefietsen ploegen we tachtig kilometer door dit ruige heuvellandschap. Veel dichter bij geluk kun je niet komen. 

In de verte ligt het versleten bergmassief Twelve Bens in een mistige wolk. Af en toe breekt het wolkendek open en zien we een glimp van de stompe toppen van het middelgebergte.

"Ik hoor het zacht-zuigende geluid van rubberbanden op vochtig asfalt en het constante getik van fietskettingen die in allerlei versnellingen over tandwielen glijden."

Het zuinige zonlicht wordt weerkaatst op rotsen, meertjes en vochtige turfvelden. Als verdwaalde, exotische decorstukken staan hier ook cactussen, palmen en tropische reuzenvarens langs de kust. Ierland wordt omarmd door de Warme Golfstroom, het klimaat is mild en vochtig, het zijn uitstekende condities voor uitheemse gewassen.

Als een veelkleurige slang glijdt het peloton het deinende landschap in. Ik hoor het zacht-zuigende geluid van rubberbanden op vochtig asfalt en het constante getik van fietskettingen die in allerlei versnellingen over tandwielen glijden.

"Good man yourself!" zegt een sympathieke Ier als ik hem even licht aanraak tijdens het inhalen. Ik schat hem rond de 60. Hij lacht een gebit bloot dat iets weg heeft van een verroest tandwiel, om maar even in wielerjargon te blijven.  Een tandarts zou daar manjaren werk aan hebben. Op zijn bolle kuiten zie ik dikke, meanderende spataders. Om zijn hoofd heeft hij een roodkleurige bandana met bloemenmotief gebonden die onder zijn fietshelm uitsteekt. Het geeft hem een beetje een onbeholpen Piet Piraat-uitstraling.

"Lieve moekes staan er met schalen bananen, brownies en verpakte sandwiches, die we wegspoelen met ondrinkbare, kokende koffie."

Zijn fiets stamt uit de vorige eeuw en lijkt in mijn ogen nog het meest op wat wij vroeger een ballonfiets noemden, zo'n log gevaarte met een gebogen frame. Daar reden ooit onze wijkagenten op. Er zitten platte trappers op en geen klikpedalen zoals bij moderne racefietsen. Dat is dus loodzwaar aanpoten geblazen over al die heuvels.

Er valt een zijdezachte regen die ze hier 'Irish Mist' noemen. Schrijver William Bulfin omschreef die vorm van neerslag misschien wel het mooist: "Het is een doorgaans zachte, bijna verontschuldigende vorm van regen. Zelfs tijdens zijn meest onstuimige buien krijg je het gevoel dat hij je goed behandelt onder de omstandigheden.

Na veertig kilometer komen we bij de eerste stop in Cashel. Dit was ooit de favoriete vakantieplek van de Franse oud-president Charles de Gaulle, die dol was op Connemara. Op zwart-witfoto's in het chique hotel Cashel House zien we de boomlange oud-generaal over het strand stappen. Wij doen het minder luxe, en worden ontvangen in de armetierige gymzaal van een lokale school. Lieve moekes staan er met schalen bananen, brownies en verpakte sandwiches, die we wegspoelen met ondrinkbare, kokende koffie.

"Tergend langzaam rol ik omhoog. Mijn dijspieren branden, mijn longen klappen."

We gaan door! Het venijn zit in de staart. We rijden langs Kylemore Abbey, een gigantisch kasteel dat meer dan honderdvijftig jaar geleden werd gebouwd door de schatrijke Britse industrieel Mitchell Henry. Nu zwaaien Benedictijner nonnen er de scepter.

De weg slingert zich onbarmhartig omhoog naar de turfvelden van Laghtanabba Bog. Alle helpers weg. Een paars aangelopen vrouw roept met zo’n heerlijk Iers accent hogere machten aan: "O dear Lord, help me!" Als verstilde, stalen obstakels plakken we tegen de steile heuvel aan. Tergend langzaam rol ik omhoog. Mijn dijspieren branden, mijn longen klappen. De top is daar. De daling naar Clifden wordt ingezet. Tim en ik finishen samen. We highfiven en vallen om elkaars schouders. De cirkel is rond.