Yesim Candan

Gevangen tussen Feyenoord en Ajax

17 mei 2019 06:02

Als kind ben ik opgegroeid met één sport: voetbal. Met mijn opa keken we naar alle Turkse films, én natuurlijk naar voetbal. Mijn opa was voor Galatasaray, dus bijna de hele familie is fan geworden van die club, behalve mijn jongste oom en neef – die zijn voor Fenerbahçe. Cim Bom (iedere voetbalclub in Turkije heeft een bijnaam) zit in ons hart gegrift. Oud-voetballers zoals Gheorghe Hagi en Tanju Çolak zijn namen die ik nooit zal vergeten. Als de spelers een grote kans misten, werd opa boos en vloekte hij: "Esolesek!" (zoon van een ezel).

Ook nu draait in mijn familie alles om voetbal. Zo speelt mijn neef Berkay Karaca voor Feyenoord, iets waar we met z'n allen heel trots op zijn. Voetbal is onderdeel van mijn leven geworden door de opvoeding van de 'Bokito-mannen' in mijn familie. Ik merk dat ik hierdoor zelf enorm fanatiek ben geworden. Mijn kinderen spelen bij AFC in Amsterdam. Ik heb ze geleerd: waar je bent geboren, daar kies je je voetbalclub. Zodoende heb ik kleine Ajacieden en AFC'ers in huis.

"De auto stond geparkeerd in de Rotterdamse volksbuurt waar de Feyenoordvlaggen in de straten wapperen."

Als Feyenoorder in Amsterdam heb ik het niet makkelijk. Met mijn kinderen probeer ik 'Hand in hand, kameraden' te zingen, maar dit wil niet echt van de grond komen.

Afgelopen zondag – op mijn verjaardag – was ik met mijn kinderen bij het afscheid van Giovanni van Bronckhorst en Robin van Persie in de Kuip. De auto stond geparkeerd in de Rotterdamse volksbuurt waar de Feyenoordvlaggen in de straten wapperen. Bij café Me Oma zie ik hardcore-Feyenoorders buiten een biertje drinken. Ik moet denken aan de volksbuurten in Engeland, waar de supporters er ook zo uitzien. 'Upper class' zou zeggen: tuig. Ik voel me totaal niet bedreigd. Sterker nog, ik krijg een blij gevoel als ik naar hen kijk. Het volk.

"Voetbal is de spiegel van het succes van de integratie in Nederland. Als het Nederlands elftal speelt, zijn we allemaal één."

Liefde voel ik ook voor Ajax door mijn kleine Ajacied Can. Toen Ajax verloor van Tottenham Hotspur, vorige week, was hij ontroostbaar en moest hij non-stop huilen. Afgelopen zondag in de Kuip zei ik in het Turks tegen hem: "Hier praat je niet over Ajax." (Eigenlijk had hij in zijn AFC-tenue naar de Kuip willen gaan. AFC is kampioen geworden van de tweede divisie, iets waar hij trots op is.) Hij is een hardcore-voetballer. Hij is de hele dag aan het voetballen en maakt voortdurend lijstjes wie de beste voetballers of beste voetbalclubs ter wereld zijn.

Dus uiteindelijk moest deze Feyenoord-moeder naar de huldiging van Ajax in Amsterdam. Ajax is kampioen geworden, de 34ste landstitel, net als het rugnummer van Abdelhak Nouri, over wie we thuis veel praten. Voetbal is de sport waar diversiteit hoog in het vaandel staat, die zwart en wit, oud en jong, volks en rijk verbindt. Voetbal is de spiegel van het succes van de integratie in Nederland. Als het Nederlands elftal speelt, zijn we allemaal één. Voetbal verbindt Nederland. 

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.