Olaf Koens

De drones zijn er altijd

13 mei 2019 06:00

Het is een soort monotone ruis die je overal en altijd hoort. Eerst ga je zoeken. Je tuurt uren naar de strakblauwe lucht, net zo lang tot er vlekken voor je ogen staan. Het moet ergens zijn. Dáár, daarboven, hoog in de hemel. Nee, toch ergens anders. Misschien pas als er wolken zijn, daarachter?

Het is nooit zo dat het geluid er niet is. Het is er altijd, al vergeet je soms dat je het hoort. Tot het toch weer opvalt, of je er per ongeluk aan denkt. Het ruisende geluid van drones is als de zee die de Palestijnse enclave aan de westkant afsluit, het is er altijd. Als het windstil is hoor je de drones loom zoemen. Als er een storm aanzwelt over de zee dan loeien de motoren.

"Hij beschrijft de oorlog, de angst in de ogen van zijn kinderen, en het gekmakende geluid van drones."

Drones zijn de roofvogels van de eenentwintigste eeuw. Er zijn gewapende drones, die als stille sluipmoordenaars ieder moment kunnen toeslaan. Er zijn surveillancedrones, de drones die cirkelen als aasgieren. Tijdens de laatste Israëlische invasie in Gaza in 2014 schreef de Palestijnse schrijver Atef Abu Saif een boek over drones, waar hij langzaam gek van werd. Hij beschrijft de oorlog, de angst in de ogen van zijn kinderen, en het gekmakende geluid van drones.

Een deel van de oorlog is tijdens de ramadan. Vlak voor de zon opkomt, wil de schrijver met zijn gezin nog iets eten. Atef Abu Saif omschrijft hoe hij in de kleine uurtjes door zijn huis loopt en iedereen aan tafel schuift. "Het eten is klaar. Ik wek de kinderen en breng ze naar beneden. Er staan vijf gerechten aan tafel; witte kaas, hummus, jam, gele kaas en olijven. De nacht eet met ons mee. Angst en onzekerheid eten mee. Het onbekende schuift aan tafel. De F-16's eten met ons mee, de drone, de dronepiloot, daar ergens in Israël, ook die eet met ons mee."

"Bij Atef Abu Saif kwamen ongenode gasten aan tafel: vijfentwintig gemaskerde mannen sloegen hem halfdood."

Israël sluit de Gazastrook hermetisch af van de buitenwereld, zelfs van boven. Hamas doet de rest. Iedere vorm van protest wordt de kop ingedrukt. Toen de dappere inwoners van Gaza anderhalve maand geleden de straat op gingen om te betogen tegen Israël én tegen Hamas, werden de protesten meedogenloos neergeslagen.

Bij Atef Abu Saif kwamen ongenode gasten aan tafel: vijfentwintig gemaskerde mannen sloegen hem halfdood. Hij kwam het ziekenhuis in met een gebroken been, een gebroken arm, een schedelbasisfractuur en – een straf op maat voor schrijvers – al zijn vingers van zijn rechterhand gebroken. Het gevaar kwam niet van boven, maar stond vlak naast hem.

Zouden de drones het gezien hebben? Waarschijnlijk wel. Zoals de drones misschien ook zien dat Atef Abu Saif inmiddels zo goed als hersteld is. Zijn vingers bewegen weer. De drones zijn er altijd. Je ziet ze niet, zij zien jou.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.