Jaap van Deurzen

Hond in de pot

21 april 2019 06:26

"Mam, ik kan Woefie nergens vinden, heb jij hem gezien?" Moeder roert onverstoord door in de pan met soep, die geurt naar Bonzo-brokken. Ze schudt haar hoofd en vist een stug stukje staart uit de dikke brij. Voelt u hem aankomen? Dochterlief vindt straks de hond in de pot, en niet in de spreekwoordelijke zin. Woefie is veranderd in sappig soepvlees. "Mmmm, lekker soepie, mam."

Elke hondenliefhebber gruwt hier waarschijnlijk direct van, maar vroeger was dit blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld, leren we op de onlangs geopende tentoonstelling 'Gruwelijk Lekker' in het Openluchtmuseum in Arnhem. In tijden van schaarste aten we zonder gêne onze huisdieren op. Onder het motto 'Eerst het vreten, dan de moraal' deden we dat ook in de Hongerwinter van 1944. Een laurierblaadje, twee kruidnageltjes en een knoflookteentje en het kruidige stoofpotje 'Kazan' kon zo met de tulpenbollen op tafel. Overleven, dat was het belangrijkste. Zelfs Guus de goudvis redde het in tijden van nood niet.

"Het verhaal gaat dat er op een dag een idioot de leeuwenkuil insprong om te laten zien hoe dapper hij was."

Ik denk gelijk terug aan mijn reis naar de Afghaanse hoofdstad Kaboel in 2001. De Taliban waren verdreven en we maakten een reportage over de verpauperde dierentuin in de stad. Het werd een bizarre puzzeltocht langs leegstaande kooien. Rara, welk dier heeft hierin gezeten? Veel beesten waren tijdens de oorlog geëindigd in de vleespotten van de Afghanen.

De belangrijkste attracties die nog resteerden, waren een schurftige beer en een stokdove, blinde mannetjesleeuw met de naam Marjan. Het verhaal gaat dat er op een dag een idioot de leeuwenkuil insprong om te laten zien hoe dapper hij was. Marjan draaide voor één keer de rollen om en zette hem gelijk op het dagmenu. Dat was het einde van dappere Dodo. Zijn broer kon het niet hebben en gooide een granaat naar de leeuw. De ooit zo oersterke koning der dieren bleef blind en doof achter.

"Een maaltje 'woef bourguignon' krijg je tegenwoordig alleen in Azië."

IJdel als ik was, maakte ik een 'stand-upper' naast het afgepeigerde dier en scheet zeven kleuren stront. Dit was toch wel even wat anders dan de perikelen rond Woefie.

Terug naar onze geliefde viervoeters. Op het eten van hondenvlees rust in ons land een absoluut taboe. We snijden met het grootste gemak een lammetje zijn strot door, maar blijf met je fikken van Fikkie af (cliché 1). Een maaltje 'woef bourguignon' (cliché 2) krijg je tegenwoordig alleen in Azië. Daar worden Fido's flanken beschouwd als een delicatesse. Wat ze vóór de slacht met de dieren uitspoken, bespaar ik u, daar lusten de honden geen brood van (cliché 3).

Het hondenvlees wordt over het algemeen gedroogd gegeten en smaakt volgens de kenners naar konijn. De Chinezen braden het liefst honden van één jaar oud. Het favoriete maaltijd-model bestaat uit een kruising tussen een chowchow en een sint-bernardshond.

"Vele jaren geleden ben ik helemaal gestopt met de vleesconsumptie en werd ik een vrolijk manneke."

Over twee maanden wordt in de Zuid-Chinese stad Yulin weer het populaire Lychee- en Hondenvleesfestival gehouden. In tien dagen tijd gaan er zo'n 15.000 honden en katten over de kling. De maaltijden worden geserveerd met lychees.

Volgens de overlevering zou het eten van hondenvlees de boze geesten verjagen. Je zou er ook minder snel ziek door worden. Bovendien zou een hondensteak een prima alternatief zijn voor een viagrapil: sommige Chinezen zouden na een portie hondensaté staan te popelen om met vrouwlief van bil te gaan. Tja.

Vele jaren geleden ben ik helemaal gestopt met de vleesconsumptie en werd ik een vrolijk manneke. Voor de broodnodige eiwitvoorziening beperk ik me nu tot onze gevinde vrindjes. Als de Chinezen over twee maanden in een broodje krokante hond happen, laat ik mijn zilte 'maatjes' uit de Noordzee weer tot de huig zakken. Ik kan niet wachten.

'Gruwelijk Lekker'. Tentoonstelling in het Openluchtmuseum Arnhem. Meer informatie op de website.