Olaf Koens

Leren autorijden

15 april 2019 07:40

Eerst zien we een stuk of wat flamingo's, dan springen er steenbokken voorbij. Wanneer we de zebra’s gepasseerd zijn lijkt het rustig. "Hier kan het wel", zeg ik. Mijn vrouw kijkt in de spiegels van onze auto, een veel te grote terreinwagen. Ze draait de auto aan de kant van de weg, trekt de handrem met een krakend geluid omhoog.

Een rijbewijs moet je halen wanneer je jong bent. Als je het uitstelt, zoals ik, bestaat de kans dat je moet leren autorijden in een dierentuin. En bestaat de kans dat je het, zoals ik, nooit haalt.

"Als je het uitstelt, zoals ik, bestaat de kans dat je moet leren autorijden in een dierentuin"

Het Safaripark van Tel-Aviv ligt verstopt achter hoge muren, pal naast de snelweg richting Jeruzalem. De verveelde verkopers vragen niet om een rijbewijs. Wanneer je de wildroosters over bent kom je geen mens meer tegen. Geen mens, en zeker geen verkeersagent. 

Ik klim op de achterbank. Mijn vrouw gaat op de bijrijdersstoel zitten, en ik klim met een hoop moeite achter het stuur. De stoel naar achteren, de spiegels recht. De terreinwagen is een automaat. Veel meer dan de handrem eraf halen en voorzichtig het gaspedaal indrukken hoef je eigenlijk niet te doen. Het is een vreemd, machtig gevoel. Je bestuurt een machine, een gevaarte dat zelfs bij wilde dieren ontzag wekt. Een struisvogel tikt met zijn scherpe snavel op de voorruit, maar veert weg wanneer ik de motor grommend op laat komen.

Door luidsprekers begint een stem in het Hebreeuws te roepen: "Zwarte auto, naar achteren!"

Met een groeiend zelfvertrouwen loods ik de auto door het park. Alleen de nijlpaarden in deze rijschool zijn een bedreiging. Een van de beesten neemt een aanloop richting de terreinwagen. Met kordate aanwijzingen van mijn vrouw zet ik de auto in z’n achteruit. Met een hoog zoemend geluid gaat alles naar achteren. Het nijlpaard loopt terug de modderpoel in waar hij compleet in verdwijnt, de krul in zijn staart als laatste.

Het leeuwenverblijf is een afgeschermde zone. Er mogen maar drie auto's tegelijk door de sluisdeuren die met camera’s in de gaten worden gehouden. Er gaat iets mis. Door luidsprekers begint een stem in het Hebreeuws te roepen: "Zwarte auto, naar achteren!" Ik raak ik paniek. "De deur kan niet dicht, nu rijden!", klinkt er uit de speakers. Ik druk op de verkeerde pedalen, de auto hapert. De bestuurders in de andere auto’s beginnen te toeteren, zelfs de leeuwen kijken op. "Pardon!" klinkt het nog eens door de speakers. "Kunt u wel autorijden?"

"Zullen we de volgende keer maar gewoon oefenen op een lege parkeerplaats?"

Rood van schaamte kruip ik weer op de achterbank en klimt mijn vrouw achter het stuur. Soepel stuurt ze de auto langs de leeuwen, langs de rest van het Safaripark en over de snelweg terug naar huis. Ik kijk zwijgend uit het raam. ‘Dat ging best goed’, zegt ze. ‘Maar zullen we de volgende keer maar gewoon oefenen op een lege parkeerplaats?’

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou om verslag te doen over Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. In 2014 is hij door Villamedia uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Koens heeft ook boeken geschreven: 'Koorddansen in de Kaukasus' en 'Oorlog en Kermis'.