Jaap van Deurzen

'Veel plezier in je eentje.' Nou, echt wel!

17 maart 2019 06:00

Ik wil iets bekennen. Soms spoor ik niet. Vertel eens wat nieuws, hoor ik u hardop denken. De ontsporing begint als vrouwlief Blond het pand verlaat. Niet voor een uitje naar Appie, maar voor een langere periode. Zoals nu: ze is drie dagen op stap met een vriendin om populaire musicals te bekijken. Daar sleep je mij met tien wilde paarden nog niet naar toe.

Er komt iets baldadigs over me als ik alleen ben. Het heeft direct effect op het aanzien van het huishouden. Bij ons kun je normaal gesproken van de grond eten. We houden van een schoon schip. Maar zodra ik solo zeil, interesseert schoonmaken me geen bal meer.

"Hou je het een beetje schoon? Doe je de deur op slot? Laat je geen kaarsjes branden?"

Van de rondslingerende voedselresten kun je een dakloze zwerver een smakelijk feestmaal voorzetten. Natte handdoeken liggen als afgedankte vodden op de grond. Bierflessen staan als een leeggespeeld elftal naast de bank. Het vuil puilt uit de zakken. Blonds marsorders sla ik rebels in de wind.

"Hou je het een beetje schoon? Doe je de deur op slot? Laat je geen kaarsjes branden? Weet je wat, laat ze maar uit, joh, je vergeet ze toch altijd. Als je tijd hebt, zou je dan een keertje willen stofzuigen, boven ook? En moest jij niet iets met de schuur doen? Wat een puinhoop, hè? Ik zou het heel lief vinden als je hebt gekookt als ik thuiskom. Het sauzen van de muren in de slaapkamer kan nog wel even wachten, hoor! Veel plezier, hè... in je eentje!"

"Liever, zachtmoediger en zorgzamer dan Blond komen ze niet, tenminste: als je de gebruiksaanwijzing goed hebt gelezen."

Even dimmen! Ik schilder haar nu af als een akelige akela van de Bund Deutscher Mädel, maar niets is minder waar. Liever, zachtmoediger en zorgzamer dan Blond komen ze niet, tenminste: als je de gebruiksaanwijzing goed hebt gelezen. Als je na het douchen natte handdoeken op de grond gooit, bierflessen als losse kegels in de kamer laat staan, luid loopt te ruften, dan mag je een advocaat bellen. Voor de rest gaan we redelijk ontspannen met elkaar om.

En, niet onbelangrijk: ik doe mijn deel in het huishouden. Maar nu even NIET. Ik weet uit betrouwbare bron dat veel mannen dezelfde afwijking hebben. Ik las het in een gedegen damesblad. Zo gaat 'stoute Chiel' zonder tandenpoetsen naar bed en plast hij in de wasbak. Soms zingt en danst hij, gekleed in zijn onderbroek,voor de manshoge spiegel. 

"Het bloed spat van het scherm. Niets leukers dan rondsuizende kogels en een serie vrolijke vuistgevechten. Mannen blijven kinderen."

Daar zou ik wel even een psychiater op loslaten, hoewel ik zelf ook graag luid fluitend over de rand van het balkon pis. Zo'n publieke plas werkt heel bevrijdend. Kees schrijft in hetzelfde blad: "Ik plunder de voorraadkast en zet eindelijk voetbal op. Mijn spelcomputer gaat niet meer uit. Opruimen hoeft niet!" Hij bestelt nog net geen trits rondborstige escortdames. 

Wat eten betreft, heb ik ook mijn afwijkingen. Ik lijd aan vetzucht, dus te veel bier of boterkoek moet ik absoluut niet nuttigen. Maar laten dat nou twee favoriete producten zijn. Na haring, natuurlijk, die eet ik per vat. Maar Blond is nog niet weg, of ik prop stukken boterkoek ter grootte van een pizza in mijn melik. Terwijl ik zelden snoep; alleen omdat het kán, zonder gezeur. Net zoals languit op de bank bingewatchen. Het bloed spat van het scherm. Niets leukers dan rondsuizende kogels en een serie vrolijke vuistgevechten. Mannen blijven kinderen.

Het geheel blus ik af met een krat beugelflessen en een kruik korenwijn. Na drie dagen ontwaak ik uit mijn roes. Blond komt thuis. Ik heb op tijd al mijn taken afgekregen en ben kapot. "Hi Blond, wat gezellig dat je er weer bent", jubel ik hondsmoe. Ik meen het uit de grond van mijn  hart. Ook anarchie heeft blijkbaar een houdbaarheidsdatum.