Jaap van Deurzen

Eindelijk gerechtigheid

27 januari 2019 06:00

"Poena est malum passionis, quod infligitur propter malum actionis": een straf is het kwaad dat men lijdt, wegens het kwaad dat men deed, aldus de middeleeuwse rechtsgeleerde Hugo de Groot, die Latijn als moerstaal gebruikte. Wijkagent Rob Marinus brengt het nieuws in nuchter Rotterdams: "De vrouw die je moeder vorig jaar beroofde, heeft vier jaar cel gekregen! Gerechtigheid bestaat."

Een traan trekt een spoor over mijn wang. Mijn ma overleed vorig jaar september. Ze was 92. "Vier jaar?" stamel ik ongelovig. "Daar kun je een trits kleuters voor misbruiken en ritueel vermoorden."

"Weet ik", jubelt de politieman. "Maar Ruscha K. is een veelpleger en heeft een strafblad van tien kantjes. Haar man Giulio N. heeft twee jaar cel gekregen."

"Het is maart 2018. Ruscha K. (31), een kleurig geklede vrouw, staat voor de deur van mijn moeders verzorgingsflat."

De agent is destijds als een kruisvaarder achter de daders aangegaan. De twee waren te zien op camerabeelden die in diverse verzorgingsflats waren gemaakt. Het echtpaar was bekend bij de politie en paste smerige babbeltrucs toe bij bejaarden.

Het is maart 2018. Ruscha K. (31), een kleurig geklede vrouw, staat voor de deur van mijn moeders verzorgingsflat. Ze zegt dat ze de assistent is van de huisarts. In gebroken Nederlands legt ze uit dat ze is gestuurd om te kijken hoe het met haar gaat.

Met zachte dwang begeleidt ze het frêle, kromgetrokken vrouwtje naar de slaapkamer en trekt op bed haar stretchbroek omlaag. Ze wil haar buik onderzoeken en heeft een handdoek nodig. Blijven liggen!

"Een portemonneetje met 250 euro boodschappengeld is gestolen, plus een gouden ringetje van mijn overleden zusje Roos. "

Ze loopt de woning in en laat mijn moeder op het bed achter. Mijn ma hoort het geluid van kastdeurtjes die in alle haast worden geopend en dichtgesmeten. Het kwartje valt. Hier klopt iets niet. Met de moed der wanhoop krijgt mijn goedgebekte moeder de vrouw de deur uit, maar het is al te laat. Een portemonneetje met 250 euro boodschappengeld is gestolen, plus een gouden ringetje van mijn overleden zusje Roos. 

Dat verdwenen sieraadje doet nog het meeste pijn, het geld kan haar geen snars schelen. De maag van de rechter draait bijna om als hij zegt: "Bij het bepalen van de ernst van de feiten zijn niet alleen de schade, hinder en het verlies van dierbare herinneringen van belang voor de rechtbank. Waar het vooral om gaat is dat de daders van deze diefstallen op doortrapte wijze misbruik hebben gemaakt van het vertrouwen dat bejaarde, veelal hulpbehoevende slachtoffers, in hun eigen woning stellen in zorgverleners."

"Je moeder gaf een perfecte beschrijving van Ruscha K. Daar hebben we heel veel aan gehad."

Volgens de politie stamt het echtpaar uit een beruchte Roma-familie. De twee slaan toe in verzorgingshuizen door het hele land. Hun slachtoffers zijn hoogbejaard. Een oude vrouw uit de Rotterdamse wijk Zevenkamp ondergaat dezelfde behandeling als mijn moeder, met dat verschil dat haar rollator wordt gebruikt om haar kluis, die verstopt zit onder een deken, het pand uit te rollen. Als ze de camerabeelden in de rechtszaal terugziet, wordt ze niet goed en verlaat de zaal met hartpijn.

Ruscha K. en Giulio N. houden bij hoog en bij laag vol dat zij niet de twee op de beelden zijn. "Ik ben daar niet geweest!" schreeuwt N. "Wij zijn Roma en wij worden in Rotterdam niet erkend. We worden niet gezien als mensen, maar dat zijn we wel en wij verdienen ook respect." Ik heb groot respect voor de Romavolkeren, die vaak te maken krijgen met discriminatie. Maar het beroven van kwetsbare bejaarden kan daar nooit een antwoord op zijn.

"Je moeder gaf een perfecte beschrijving van Ruscha K. Daar hebben we heel veel aan gehad", glundert wijkagent Rob Marinus. Ik kijk naar boven en door mijn tranen heen zeg ik: "Goed zo ma! Je had er zoveel pijn van. Maar nu is er recht gedaan. Fiat Justicia!"

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Beroofd