Jaap van Deurzen

Ik ben een hangoudere in spe

09 december 2018 06:00

"Ik hoor een hagelslagje vallen", zegt vrouwlief Blond. Ik heb de lichte tik van het chocoladekorreltje op het parket ook gehoord. Ik kijk haar aan met verwilderde ogen. "Zijn we zover gekomen?" hakkel ik verbaasd. Ze lacht onstuimig.

Twee mensen in een muisstille kamer. Blond stond toevallig even tien tellen uit. Voorzetramen blokkeren het geluid van buiten. Op de smalle vensterbank is geen ruimte voor de groene mormels waarvan ik de naam niet noem. Bejaardentralies heb ik ze gedoopt. We zullen die pokkenplanten nooit kopen.

Mijn periode als verslaggever zit er bijna op. Ik ga afscheid van u nemen.

"Daar ga je!" wijst Blond naar de overkant van de gracht. Ik geef het toe. De man is inderdaad mijn evenbeeld, maar dan tien jaar ouder. "Hij heeft net zo"n knolneus als jij. En hij loopt ook met zo'n huppeltje", voegt ze er tactisch aan toe.

Ik zie hem ploeteren tegen de wind in. Elke dag stopt hij precies op dezelfde plek en steekt een sigaret op. Het plastic hengsel van een leeg Albert Heijn-tasje steekt uit de rechterzak van zijn jas. Op de terugweg is dat gevuld met bierblikjes. De man lijkt vastgeroest in zijn routine. Is dit mijn voorland? De klokt tikt, het is aftellen geblazen.

Mijn periode als verslaggever zit er bijna op. Ik ga afscheid van u nemen. Ik ben een hangoudere in spe en zit straks in het zonnetje op het bankje bij de lokale super. "Hoe gaat-ie nou, ouwe dibbes? Geniet je een beetje van je rust?" zullen stadsgenoten me vragen. Die hoek ik gelijk het koelvak in.

Heb je geen hobby's, vraagt een collega uit compassie. Ik had liefst zijn kaak gebroken.

"Waarom begin je geen YouTube-kanaal?" vraagt onze producent Peter. "Dan ga je alle haringtenten af om lijkjes te testen." Ik ben in dit stadium in staat een krantenwijk te nemen of toiletten schoon te maken bij de ING. Alle suggesties zijn welkom.

Wat is dat toch? Wil het mannetje van de televisie koste wat kost zichtbaar blijven? Is al die aandacht dan zo verslavend? Wacht er een gapend gat? RTL biedt me een driedaagse pensioencursus aan met lotgenoten. Lief, maar ik weiger beleefd. 

Heb je geen hobby's, vraagt een collega uit compassie. Ik had het liefst zijn kaak gebroken. Ik word blijkbaar een militant oudje. Hobby's, ik haat dat woord. Ik zie mezelf in een flits vlinders figuurzagen. Zo'n masculiene creabea die af en toe voor een babbeltje overwipt naar de macrameeënde mamaloes aan de andere kant van de zaal. Zo'n door de gemeente gesponsord hok met afgeserveerd tuinmeubilair waar oeverloos wordt gezwetst over de aftakelende verzorgingsmaatschappij. In de hoek staat naast de rollators een doos met ruilboeken, National Geographics en kasteelromans.

Onze hoofdredacteur parkeert naast me en zegt: zou je niet door willen?

Op tafel ligt een koektrommel met zelfgebakken Weesper moppen. "Pak maar hoor, ze staan ervoor. Volgende week bakt Ria boterkoek", zegt een lief besje. Haar rug heeft de vorm van een hoepel en ze loopt ver voorovergebogen. 

"Laat ze alsjeblieft altijd voor je lopen, anders haalt ze zo je zakken leeg", bromt bolle Bas, die de hele dag grappen maakt. Ik wil met een anker om mijn nek de Vecht inspringen, maar denk dan aan de mooie voordrachten die ik nog wil houden over het vak. Iedereen hangt aan mijn lippen. En wat met de trainingen die ik wil geven? De filmpjes die ik in eigen beheer ga maken? 

Dan rijd ik op een morgen het parkeerterrein op. Onze hoofdredacteur, 'de Taas', parkeert naast me en zegt: "Zou je niet door willen? Wij vinden je een RTL-merk." Ik wil hem ter plekke hartstochtelijk zoenen of een muilpeer geven. Dit is een reddingsboei. Ik ga door met het schrijven van deze stukjes. En ik ga eens per week een reportage maken. Pffff. Welkom terug.