Jaap van Deurzen

Onnodige geluiden, de hele dag door

25 november 2018 06:00

Vrouwlief Blond vertelde het me in een cathartisch moment. Het was alsof de stop uit de 'mens-erger-me-niet-fles' floepte. Het moest eruit.

Wat blijkt? Bij elke handeling die ik verricht, produceer ik een volstrekt onnodig geluidje. Blond beschreef de choreografie van mijn dagelijks bestaan aan de hand van mijn gereutel. Ze hoort de geluiden zelfs op afstand. 

Zo begin ik aan het eind van de stoelgang, als de veegpiet nog in actie moet komen, amechtig te kuchen. Het is een prelude op mijn verdere bestaan. Ik leef nog en heb een half uur op de po gezeten om de krant te lezen. In het bijzijn van Blond krijg ik daar geen kans voor. Als die 's morgens mokkend aangaat, gaat ze tot middernacht niet meer uit. Dus zoek ik mijn heil op het gapende gat van het tandeloze toilet.

Als een kekke kabouter barst ik uit in een debiel 'tralalalalalah'

Als ik in huis de trap oploop, tel ik zachtjes de treden. Terwijl ik wéét hoeveel het er zijn. Bovenaan zucht ik zachtjes: "Zo", alsof ik de Mont Blanc heb beklommen. En dan barst ik als een kekke kabouter uit in een debiel 'tralalalalalah'. Die laatste 'lah' ligt dan heel diep in de keel, rond de huig.

Op de rand van het bed maak ik het helemaal bont als ik mijn kousen uittrek. Ik giechel bij elke sok: "Tjibbe dibbe dibbe, tjoeps!" Om daarna met een onbestemd gerochel op de kussens te  belanden.

Blond troostte me door te zeggen dat ik waarschijnlijk niet de enige ben met deze afwijking. Dat is juist. Ik ben gaan letten op de geluiden die anderen maken. Zo heb ik een vriend die achter de computer steevast een klakkend tonggeluidje maakt. Hij heeft lippen als een Noorse zalm, die het geklik als het ware versterken. Het lijkt alsof er een volbloeds merrie door de straten struint.

Mensen die lijden aan misofonie, worden gek van geluiden als slurpen, slikken of snuiven

Ik denk opeens aan die gillend gekmakende Loeki de Leeuw. Dat was een leeuwenpop die van 1972 tot 2004 te zien was in de STER-reclames. De onhandige leeuw deed alles verkeerd en zei dan: "Asjemenou." Ik wilde Loeki liquideren. Net als het tekenfilmfiguurtje Calimero. Een ondermaats kuiken dat met een benepen stemmetje riep: "Zij zijn groot en ik is klein en da's niet eerlijk! O nee!" In het frituurvet met dat kreng.

En toch kan het altijd erger. Een tijdje geleden maakte ik een reportage over de psychische aandoening misofonie. De mensen die eraan lijden, worden gek van geluiden als slurpen, slikken of snuiven. Het geluid van krakende chips is een kwelling. Het ontwricht hun leven en verziekt hun relaties. Vaak belanden ze in een sociaal isolement. 

Behandeling is noodzakelijk. Ik had een gesprek met een sympathieke vrouw die aan de ziekte leed. Ze schonk thuis een glas water voor me in. Voor haar was dat een ware beproeving. Zodra ik een slok nam en het water doorslikte, had ze het liefst mijn schedel ingeslagen met een pikhouweel, biechtte ze vrolijk op. 

Ik woon in Weesp, maar Blond is tot in Baambrugge te horen als ze door het pand draaft.

Zover zijn we bij ons thuis gelukkig nog niet. Blond beweert mijn stoornis met de mantel der liefde te bedekken. Het frustrerende is dat ik haar niet op verdachte geluiden kan betrappen. Afgezien dan van de manier waarop ze loopt. Haar rug heeft een S-vorm, waardoor de uitstekende billen een soort duozitje vormen. Mensen met zo'n lichaam bonken door het leven op de ballen van hun voeten. Ik woon in Weesp, maar Blond is zo'n beetje tot in Baambrugge te horen als ze door het pand draaft.

Daar blijft het ook bij. Ik ben overigens wel benieuwd naar uw ervaringen. Laat u het me weten? Gaan we er een serie over maken. Toch? Leuk! Tralalalah...

'Ik werd woest van doodgewone geluiden'

Jaap van Deurzen maakte eerder dit jaar een reportage over mensen die lijden aan misofonie.
Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Tineke werd woest om eet- en drinkgeluiden: 'Kon iemand wel knal voor z'n kop geven'