Jaap van Deurzen

Een episch gevecht

17 juni 2018 06:00

"Ik was het hoekie om, maar ze hebben me teruggestuurd om er wat moois van te maken", zegt Nick Bats met glimoogjes.

De vriendelijke reus van 29 werd anderhalf jaar geleden het slachtoffer van een ongewilde wheelie op de splinternieuwe motor van zijn vriend. Optrekkend bij een stoplicht begon het monster aan een eigen leven en steigerde als een bronstige hengst op het achterwiel omhoog. Als een onmachtige rodeorijder leverde Nick zich over aan de grillen van het Japanse gevaarte. De motor maakte een salto en wierp de berijder nukkig van zich af. Nick stuiterde tegen allerlei obstakels en brak zo'n beetje elk bot in zijn lichaam. Hij moest zich aansluiten bij het legertje (veelal jonge) mannen die een dwarslaesie oplopen.

"De weg slingert zich omhoog als een anaconda van asfalt"

We zitten op het balkon van hotel Weisseespitze in het schitterende Kaunertal in Tirol. Om ons heen zien we de grillige contouren van de Alpen. In de verte wordt het zonlicht weerkaatst op de besneeuwde top van de Kaunertaler Gletscher. Als een gigantische anaconda van asfalt slingert een weg zich omhoog naar de druipende ijsmassa op 3108 meter hoogte.

De weg vormt het slagveld voor de HandbikeBattle 2018. Honderddertig mannen en vrouwen met een dwarslaesie vechten zich via armkracht over een lengte van twintig kilometer een weg omhoog in hun handbikes.

Als de bonte stoet gehelmde strijders zich in de ligfiets naar het begin van de Gletscherstraße begeeft, heb ik het gevoel alsof ik naar een scène uit een Mad Max-film kijk.

"Robert is een man van extremen. Hij fietste alsof zijn leven ervan afhing"

Geconcentreerd rolt mijn vriend Robert van der Hoek door het kneuterige Tiroolse gehucht Feichten. Vier jaar geleden schoot een bloedprop in zijn ruggenmerg. Zijn benen klapten in de kroeg als een krakkemikkig kaartenhuis in elkaar. De zenuwbanen onder de trombus kregen geen zuurstof meer en stierven af. Hij raakte vanaf de navel verlamd. Zijn zorgeloze leven leek verwoest. 

Een jaar geleden kwam er een keerpunt in zijn leven en begon hij met handbiken. Robert is een man van extremen. Hij fietste alsof zijn leven ervan afhing.

Hij nam me mee de berg op en liet me plaatsnemen in een geleende ligfiets. Ik moest het zelf maar eens proberen. Eenmaal in de bike worden mijn benen met riemen vastgesjord. Ik voelde me gelijk onmachtig en was volledig afhankelijk van mijn armen om de 'pedalen' voort te bewegen. Bergopwaarts is dat zwaar, loodzwaar. Mijn spieren brandden, het zweet spoot uit mijn voorhoofd. Ik hield het een kleine driehonderd meter vol. Met elke slag groeide mijn respect voor de handbikers.

De race van Robert

Allemaal winnaars! Bekijk hier de reportage die Jaap van Deurzen maakte tijdens de HandbikeBattle 2018. 

Die gaan tijdens de race volgens een strikte volgorde de berg op, al naar gelang de zwaarte van hun dwarslaesie. Die kunnen namelijk hoog of laag in de rug zitten. Zit de laesie hoog, dan heb je veel minder functies van het lichaam ter beschikking dan wanneer hij laag zit. 

Het spektakel begint. De bikers kruipen naar boven en al snel wordt de groep uit elkaar gerukt en gaat ieder voor zichzelf de berg op. Elke biker heeft een buddy op een wielerfiets bij zich. Die moedigt aan, zorgt voor water en plakt desnoods een band. Het duo vormt een hechte twee-eenheid.

"Zijn vrienden hebben een spandoek opgehangen. Zijn ogen springen vol tranen als hij erlangs rijdt"

Onderweg staat een voor mij nu al heilig verklaarde horde vrijwilligers die de race in goede banen leidt. De prachtige panoramaweg slingert zich omhoog en voert langs de Gepatsch Stausee, een stuwmeer op 1765 meter hoogte. Het wordt gevoed door het smeltwater van de gletscher. Ontelbare watervalletjes denderen langs de route naar beneden. Het is een feeëriek landschap. Een panisch hert schiet over de weg de beboste berg op. Koeien die hier wonen, nemen bezit van de weg. De bikers manoeuvreren zich eromheen. 

Bij bocht 25 hebben Roberts trouwe vrienden een spandoek van twaalf meter opgehangen met de tekst: 'Hoekie, in good times and bad times'. Zijn ogen springen vol tranen als hij erlangs rijdt.

Na een episch gevecht wordt de finish bereikt. Robert is tweede in zijn klasse. Met een tijd van twee uur en zes minuten is het een magistrale prestatie. Zijn moeder, mijn Blond, schiet met een nichtje op hem af en huilt liefdevolle vreugdetranen. Uit de luidsprekers op de top schalt het refrein van een populair liedje: 'Leef alsof het je laatste dag is, Leef! Pak alles wat je kan!'

Robert heeft alles gepakt. Hij is mijn allergrootste held.

Jaap van Deurzen