Matthijs Voortman

Dit zijn de bikkels van de Spelen

12 februari 2018 02:15

Cheryl Maas vertelt het alsof het niks is. "Ja, de Spelen hingen aan een zijden draadje toen ik in de zomer mijn nek op verschillende plekken brak." Ze kan beter zeggen dat haar leven aan een zijden draadje hing, zeg ik haar. "Ok, ik heb heel veel geluk gehad', verontschuldigt de snowboardster zich.

Maar Cheryl is een topsporter in hart en nieren. Ze wil door. En door. Alles voor haar sport. Het ongeluk in de zomer had niets met snowboarden te maken. Het gebeurde in een zwembad. Een verkeerde duik. Domme pech.

"Ik was blij dat ik nog kon lopen"

Na het ongeluk denkt ze helemaal niet aan de Spelen. "Ik leefde gewoon van dag tot dag. Ik was toen blij dat ik mijn familie nog kon zien, dat ik nog kon lopen. Daarna kon ik weer snowboarden en wedstrijden rijden. Toen begon ik te denken, wat is de kans dat ik er kan staan tijdens de Spelen?"

Het zal je kind maar zijn. Tuurlijk zijn haar ouders ongerust. Logisch toch? "Maar die zijn altijd ongerust", vertelt ze lachend. "Ik kom vaak met blessures thuis. 'Doe nou maar rustig aan' zeiden ze na het ongeluk. Maar ze weten dat dat ik dat niet kan."  

Tot verbazing van haar familie en vrienden staat ze snel weer op het snowboard. Voor gewone mensen is dat te bizar om voor te stellen, maar snowboarders willen door. Altijd maar door. En Cheryl is zo'n doorzetter. Ze gaat weer wedstrijden rijden en begint erin te geloven.

Miniatuurvoorbeeld

Cheryl Maas in de lift naar boven in Pyeongchang (foto ANP)

Ze haalt het en is er gewoon bij in Pyeongchang. Of gewoon, het is eigenlijk helemaal niet gewoon. Cheryl heeft behalve last van haar nek, ook pijn in haar rug en hak. Daar zit een scheurtje in. "Maar ik sta er wel", vertelt ze voor haar olympische wedstrijd. En zo is het. Respect! 

"Ik wist wel dat het lastig zou worden."

En het zijn echt niet alleen maar snowboarders waar we het stempel 'bikkel' op kunnen plakken. Neem schaatser Patrick Roest. Hij komt morgen in Gangneung uit op de 1500 meter. Patrick was in de zomer met een groepje aan het trainen op de fiets. Toen was daar opeens die tractor. Boem. 

Dan zit je daar op de grond. "Ik voelde direct dat het niet goed zat", zegt hij. Patrick breekt zijn onderarm en pols. Ik stel hem een vraag die je eigenlijk niet aan een echte topsporter hoeft te stellen: dacht je toen niet gelijk, einde Spelen?

Miniatuurvoorbeeld

Patrick Roest (rechts) maakt zijn olympisch debuut in Korea. Hier met ploeggenoot Kjeld Nuis. (foto ANP)

Nee, is het antwoord, ik wilde door. "Ik wist wel dat het lastig zou worden", zegt hij. Maar hij gaat gelijk revalideren. Fit worden voor het Olympisch Kwalificatie Toernooi. Dat haalt hij maar net. Daar verrast hij vriend en vijand door zich te plaatsen voor de Olympische Spelen. Een medisch wonder, geluk of een ijzeren wil om te presteren? Ik ga helemaal uit van dat laatste. 

En als Patrick en Cheryl geen medaille pakken in Zuid-Korea, bedenk goed waar ze vandaan komen. Meedoen is belangrijker dan winnen? Een cliché maar als er sporters zijn voor wie dit credo van de Olympische Spelen opgaat, dan zijn het wel deze twee bikkels. Ze hebben wat mij betreft hoe dan ook gewonnen. 

Matthijs Voortman

Update: Cheryl Maas kwam vandaag op het onderdeel slopestyle twee keer ten val in hele moeilijke omstandigheden.

Eerdere olympische blogs: