Siebe Sietsma

Wie beschermt de privacy van onze kinderen?

04 december 2014 21:34

Vroeger reden de uitgevers van schoolboeken één keer per jaar met een vrachtwagen het schoolplein op. Dan was het boeken uitladen en wegwezen. Tegenwoordig hebben uitgevers zich permanent genesteld in het ict-systeem van de school. Ze leveren de software en registreren alles (alles!) wat onze kinderen doen op de computer. Ze weten veel meer van de prestaties van de kinderen dan hun ouders.

Hoeveel medewerkers van die uitgevers kunnen bij de gegevens van de kinderen? We weten het niet. 

Uitgevers hebben dus een almaar uitdijende dataverzameling over anderhalf miljoen kinderen in de leeftijd van vier tot en met twaalf jaar. Een waanzinnig fijnmazig beeld van hun talenten en prestaties. Een goudmijn met data.

Een paar vragen: 

  • Wat doen de uitgevers er precies mee? Verder dan enkele onduidelijke formuleringen komen ze niet. 
  • Hebben ze hun databank aangemeld bij het College bescherming persoonsgegevens (Cbp), zoals de wet voorschrijft? Nee.
  • Wie houdt er dan toezicht op? Niemand.
  • Is die informatie goed beveiligd? Mwah, niet echt. 
  • Hoeveel medewerkers van die uitgevers kunnen bij de gegevens van de kinderen? We weten het niet. 
  • Hebben die allemaal een verklaring omtrent het gedrag? Onbekend. 
  • Kunnen de uitgevers de informatie opslaan op servers in het buitenland? Daarover bestaan geen afspraken. Dus ja, dat kan.
  • Wat gebeurt er met de informatie over onze kinderen als bijvoorbeeld Google een van de uitgevers koopt? Daarover staat niets op papier – in principe is dus van alles mogelijk.

Dit is het moment dat je verwacht dat ouders hun kind beschermen en zeggen: “Stop met de privacyschending van mijn kind.” Maar dat moment komt niet, want de ouders zijn niet geïnformeerd.

Dit is het moment dat je verwacht dat het de scholen zijn die de kinderen beschermen en zeggen: “Nu gooien we de uitgevers eruit draaien de deur op slot.” Maar ook dat moment komt niet, want de basisscholen zijn naïef en voelen zich niet bij machte de uitgevers voor de rechter te slepen.

Staatssecretaris Dekker heeft de informatie én de macht om in te grijpen.

Dit is het moment dat je verwacht dat staatssecretaris Dekker van Onderwijs roept: “Ik grijp in. De kwetsbaarheid van die kinderen roept om bescherming en die zal ik bieden.” Dekker heeft de informatie én de macht om in te grijpen.

Maar ook dat moment komt niet, bleek vandaag. Dekker stuurt een lange brief aan de Tweede Kamer, boordevol moeilijk te doorgronden beleidstaal. Juridisch is er niets mis met de gegevensuitwisseling, schrijft hij ook.

Hij gebruikt in zijn brief het begrip ‘verantwoordelijk’ vijftien keer. Dertien keer heeft dat betrekking op scholen, uitgevers, het Cbp en ‘betrokken partijen’. Slechts twee keer op hemzelf – naar het schijnt vooral om uit te leggen dat zijn verantwoordelijkheid niet ligt bij de privacy van kinderen, maar elders.

Blijft er nog één vraag over: wie beschermt de privacy van onze kinderen dan?