Zo beleefde RTL Nieuws 2014

Het wrakstukje van MH17 in Petropavlovka

22 december 2014 08:50

Als jonge Jeroen was ik gek op jaaroverzichten: Alle ellende van het jaar binnen anderhalf uur voorbij. Het slechte nieuws in hapklare brokken met een passend spanningsdeuntje eronder had iets louterends. Af, over en voorbij. Op naar de oliebollen en voor straks een gelukkig nieuwsjaar!

Maar na de jaarlijkse herstart, word ik telkens weer een jaar lang in gijzeling gehouden door het nieuws: onvoorspelbaar, opstandig, onzalig. Het weet me regelmatig lelijk te raken. Tegen beter weten in hoop ik elk jaar op een vrolijker jaaroverzicht.

"Het verhaal is nog lang niet af, over en voorbij. We zitten er middenin. Vraag me dus niet naar overzicht. Ik ben het onderweg verloren."

Ik weet niet goed wat ik aanmoet met het verzoek van de redactie om terug te blikken op MH17. In deze donkere dagen heb ik er eigenlijk geen zin in. Het verhaal is nog lang niet af, over en voorbij. We zitten er middenin. Vraag me dus niet naar overzicht. Ik ben het onderweg verloren.

Ik weet nog precies waar en wanneer: Op 20 juli in het dorpje Petropavlovka, drie dagen na de ontploffing van MH17. In dit dorpje zijn tientallen schoenen, lichamen, koffers en wrakstukken uit de lucht komen vallen. Voor het raadhuisje stortte een deel van de romp op het asfalt. 500 meter verderop kwam een afgerukt stuk met vensters en een deuropening van het vliegtuig terecht in een moestuin.

Een doorboorde flard van de cockpit doodde de kat van Ludmila Goriuschko. Ze trof het beestje en het stukje vliegtuig aan in de voortuin. Ludmila begroef de kat en stelde de dodelijke stalen plaat ten toon tegen een lantaarnpaal, zodat onderzoekers het makkelijk zouden kunnen vinden en meenemen.

Thumbnail

 Elke voorbijganger met een camera heeft het gefotografeerd. Het beeld blijft hangen. De plaat draagt de kleuren van het vliegtuig en toont een breed scala aan gaten die door een 'groot aantal projectielen van buitenaf' zijn veroorzaakt. De één ziet er het typische patroon van een boordkanon in, de ander is zeker van luchtafweergeschut. De kartelranden verraden iets van de immense kracht, alsof er een hap uit de cockpit is genomen en uitgespuugd. Het braaksel staat symbool voor alle bedenkbare oorzaken van de ontploffing.

Toen ik bij het bewijsstuk stond te dralen, arriveerde de colonne met jeeps van de OVSE in de straat. De organisatie reed in een lange witte stoet door het oorlogsgebied. De karavaan kwam voor mijn neus tot stilstand maar alleen de gewapende begeleiders stapten uit. De waarnemers bleven voorlopig zitten in de auto´s.  

"Kom er uit! Kijk! Fotografeer! Neem het mee! Doe wat!" 

Na een paar minuten beende ik erop af en tikte tegen het gepantserde glas van één van de auto's, wijzend op de doorboorde plaat. 'Kom er uit! Kijk! Fotografeer! Neem het mee! Doe wat!' De passagier in de auto maakte kalmerende gebaren die het omgekeerde effect op mij hadden.

Ziedend maakte ik rechtsomkeert. Ik herkende mezelf niet. Ik voelde me zo machteloos. 298 burgers worden uit de lucht geschoten maar zelfs het openen van een portier gaat zomaar niet. Russen, separatisten, Oekraïners, Amerikanen en Europeanen houden er allemaal een eigen agenda op na in het oorlogsgebied. Veto's en kogels vliegen je om de oren. Van ongeduld trappelen haalt de woede, niet de waarheid naar boven.  

Thumbnail

Het doorboorde stuk heeft nog maandenlang tegen de lantaarnpaal gestaan, hoorde ik van omwonenden en journalisten. Ik weet niet waar het nu is. Alle bewoners in het dorp dichtbij het front die ik heb gebeld, nemen de telefoon niet meer op.

Het onderzoek naar de oorzaak en de daders van de aanslag is in volle gang. Ik vrees het jaaroverzicht van 2015.   

Jeroen Akkermans

Maar na de jaarlijkse herstart, word ik telkens weer een jaar lang in gijzeling gehouden door het nieuws: onvoorspelbaar, opstandig, onzalig. Het weet me regelmatig lelijk te raken. Tegen beter weten in hoop ik elk jaar op een vrolijker jaaroverzicht.

"Het verhaal is nog lang niet af, over en voorbij. We zitten er middenin. Vraag me dus niet naar overzicht. Ik ben het onderweg verloren."

Ik weet niet goed wat ik aanmoet met het verzoek van de redactie om terug te blikken op MH17. In deze donkere dagen heb ik er eigenlijk geen zin in. Het verhaal is nog lang niet af, over en voorbij. We zitten er middenin. Vraag me dus niet naar overzicht. Ik ben het onderweg verloren.

Ik weet nog precies waar en wanneer: Op 20 juli in het dorpje Petropavlovka, drie dagen na de ontploffing van MH17. In dit dorpje zijn tientallen schoenen, lichamen, koffers en wrakstukken uit de lucht komen vallen. Voor het raadhuisje stortte een deel van de romp op het asfalt. 500 meter verderop kwam een afgerukt stuk met vensters en een deuropening van het vliegtuig terecht in een moestuin.

Een doorboorde flard van de cockpit doodde de kat van Ludmila Goriuschko. Ze trof het beestje en het stukje vliegtuig aan in de voortuin. Ludmila begroef de kat en stelde de dodelijke stalen plaat ten toon tegen een lantaarnpaal, zodat onderzoekers het makkelijk zouden kunnen vinden en meenemen.

Thumbnail

 Elke voorbijganger met een camera heeft het gefotografeerd. Het beeld blijft hangen. De plaat draagt de kleuren van het vliegtuig en toont een breed scala aan gaten die door een 'groot aantal projectielen van buitenaf' zijn veroorzaakt. De één ziet er het typische patroon van een boordkanon in, de ander is zeker van luchtafweergeschut. De kartelranden verraden iets van de immense kracht, alsof er een hap uit de cockpit is genomen en uitgespuugd. Het braaksel staat symbool voor alle bedenkbare oorzaken van de ontploffing.

Toen ik bij het bewijsstuk stond te dralen, arriveerde de colonne met jeeps van de OVSE in de straat. De organisatie reed in een lange witte stoet door het oorlogsgebied. De karavaan kwam voor mijn neus tot stilstand maar alleen de gewapende begeleiders stapten uit. De waarnemers bleven voorlopig zitten in de auto´s.  

"Kom er uit! Kijk! Fotografeer! Neem het mee! Doe wat!" 

Na een paar minuten beende ik erop af en tikte tegen het gepantserde glas van één van de auto's, wijzend op de doorboorde plaat. 'Kom er uit! Kijk! Fotografeer! Neem het mee! Doe wat!' De passagier in de auto maakte kalmerende gebaren die het omgekeerde effect op mij hadden.

Ziedend maakte ik rechtsomkeert. Ik herkende mezelf niet. Ik voelde me zo machteloos. 298 burgers worden uit de lucht geschoten maar zelfs het openen van een portier gaat zomaar niet. Russen, separatisten, Oekraïners, Amerikanen en Europeanen houden er allemaal een eigen agenda op na in het oorlogsgebied. Veto's en kogels vliegen je om de oren. Van ongeduld trappelen haalt de woede, niet de waarheid naar boven.  

Thumbnail

Het doorboorde stuk heeft nog maandenlang tegen de lantaarnpaal gestaan, hoorde ik van omwonenden en journalisten. Ik weet niet waar het nu is. Alle bewoners in het dorp dichtbij het front die ik heb gebeld, nemen de telefoon niet meer op.

Het onderzoek naar de oorzaak en de daders van de aanslag is in volle gang. Ik vrees het jaaroverzicht van 2015.   

Jeroen Akkermans