Antoin Peeters

Kan de koning niet één minuutje stoppen?

29 mei 2015 20:28

Het klinkt misschien wat gek, maar ik heb de koning en koningin nog nooit zo weinig gezien als tijdens deze reis - en dat terwijl het toch alweer de derde dag is van het staatsbezoek.

Dat komt door het belachelijk volle programma en de tientallen verplaatsingen per dag hier in Canada. Voor de koning is het goed te doen. Voor hem worden alle wegen vrijgehouden en gaan de zij-ingangen van de vliegvelden open. Geen security checks, geen lange rijen bij de douane. Voor ons ligt dat wat anders.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, reizen wij niet mee in het gevolg van het koningspaar. In veel andere landen is dat wel zo. Een select groepje Amerikaanse journalisten stapt bijvoorbeeld altijd achterin Airforce One en mist niets als Obama een Europese reis maakt. Wij kunnen niet meereizen met de koning. En dat levert veel beperkingen op. De Rijksvoorlichtingsdienst doet er alles aan om ons zo goed mogelijk te faciliteren - waarvoor dank - maar het is bijna niet te doen.

"Canadezen zijn vriendelijk en klagen weinig, maar hier werd toch even gemopperd"

En dus moeten we keuzes maken. Als de koning op één dag heen en weer vliegt van Ottawa naar Waterloo, moeten wij beslissen waar we gaan staan, óf in Ottawa óf in Waterloo. Allebei gaat niet. Hierdoor mis je de helft van het programma. We verzinnen van alles: uitruil van beelden, auto's huren, nachtelijke ritten, om 5:00 uur 's ochtends naar het vliegveld, maar eigenlijk is het gekkenwerk. En dan moet je ook nog tijd inruimen om al je interviews en beelden te verwerken en naar Nederland te sturen.

ZIE OOK: Het laatste nieuws over het staatsbezoek

Niet alleen voor journalisten is het vervelend. Ook Canadezen hebben last van dit 'overspannen' programma. Er is niet of nauwelijks tijd voor spontane momenten. Zo was ik in het piepkleine plaatsje Beamsville in de buurt van de beroemde Niagarawatervallen. Het koningspaar ging hier op bezoek bij de orchideeënkwekerij van de familie Van Steekelenburg. In de regio wonen veel Nederlandse emigranten en de komst van de koning en koningin was natuurlijk groot nieuws. Voor de kwekerij had zich een flink groepje - oranje uitgedoste - Canadese Nederlanders verzameld.

Thumbnail

Zeker drie uur hebben ze daar in de brandende zon staan wachten in de hoop dat de koning even zou stoppen. Helaas, de oranjekaravaan denderde door. Het programma liep namelijk 12 minuten en 33 seconden achter op schema en die schade moest worden ingehaald. Met veel moeite weet één mevrouw in Volendammer kostuum nog een pakje bij  de koninklijke limousine naar binnen te gooien, maar dat was het dan. Canadezen zijn vriendelijk en klagen weinig, maar hier werd toch even gemopperd. Waarom kan de koning niet één minuutje stoppen? Ik geef ze gelijk.

"Canadezen zijn oprecht vriendelijk, dus niet van dat overdreven Amerikaanse gedoe"

Wie geen last heeft van al die hectiek is onze begeleider Kim Cross van het Canadese ministerie van Buitenlandse Zaken. De man is ontzettend relaxed en maakt zich werkelijk nergens druk om. Dat is ook wel eens verfrissend in dit reizende circus. Hij is vooral druk met het vertellen van anekdotes, want hij heeft de afgelopen tientallen jaren al honderden delegaties begeleid. Die ene keer bijvoorbeeld toen hij bij Margaret Thatcher, haar gevolg en de pers in het vliegtuig zat. Het toestel landde in een sneeuwstorm op een piepklein vliegveldje, maar Thatcher weigerde uit te stappen. Ze vond dat het vliegtuig te ver weg stond. Haar schoenen zouden wegzakken in de sneeuw. Ze bleef net zo lang zitten, totdat het vliegtuig inderdaad pal voor de terminal werd geparkeerd. Grappig hè, maar ik geef het toe: als Kim het vertelt, is het verhaal tien keer spannender.

Niet alleen Kim is aardig, dat geldt eigenlijk voor de meeste Canadezen. Ze zijn oprecht vriendelijk, dus niet van dat overdreven Amerikaanse gedoe. Ze zijn geïnteresseerd en als je vertelt dat je uit Nederland komt, kan je helemaal niet meer stuk. Ik kan me goed voorstellen dat emigranten het hier naar hun zin hebben, het is goed toeven in Canada.

Willem-Alexander en Máxima rennen en vliegen intussen door. Ik hoop dat ook zij ergens nog tijd hebben om met 'echte Canadezen' te praten. Maar ik betwijfel het, de ceremoniemeester kijkt alweer op z'n horloge. De limousine wordt voorgereden. En weg zijn ze... 

Lees ook de vorige column van Antoin: Het oorlogsonderkomen van de Oranjes

Volg Antoin op Twitter