Antoin Peeters

Journalist of toerist in het Witte Huis?

02 juni 2015 03:39

Koninklijk Huis-verslaggever Antoin Peeters mocht er voor één keer in zijn leven in: the oval office in het Witte Huis. Hij probeerde zijn hoofd koel te houden maar dat lukte niet helemaal. Hier zijn persoonlijke verslag van dit bijzondere avontuur.

In de zomer van 1994 stond ik voor het eerst voor het Witte Huis. Ik studeerde een paar jaar journalistiek en besloot met een goede vriend naar Amerika te gaan voor een lange vakantie. Ook Washington stond op het programma.

Ik weet nog hoe indrukwekkend ik het vond. Het Witte Huis zelf natuurlijk, maar ook alle journalistieke bedrijvigheid eromheen. Ik zag reporters op daken hun 'livers' doen en sommige cameraploegen gingen zelfs naar binnen! Wow! Ik had toen niet kunnen bedenken dat ik ruim twintig jaar later bij diezelfde ingang stond.

Na een korte interne 'strijd' gunde Erik mij deze unieke kans.

Lange tijd zag het er niet naar uit dat een grote delegatie van de meereizende Nederlandse pers verslag zou mogen doen van de ontmoeting tussen het koningspaar en president Obama. Hooguit één fotograaf en één cameraman.

Maar in Canada kregen we ineens een mailtje: 13 mediavertegenwoordigers worden toegelaten, waaronder twee personen van RTL Nieuws. Fijn, maar ook vervelend. Want gaat correspondent Erik Mouthaan met zijn cameraman naar binnen, of ga ik met mijn cameraman? Na een korte interne 'strijd' gunde Erik mij deze unieke kans en laatste hoogtepunt in ruim drie jaar Koninklijk Huis-verslaggeving. En mijn cameraman Han Pannevis kon z'n geluk ook niet op.

En daar staan we dan, bij de gate van het Witte Huis, als een soort zenuwachtige kinderen die op schoolreis gaan. De hele security-procedure gaat opvallend soepel. Uiteraard zijn we van te voren al uitgebreid gescreend, maar verder verschilt het niet veel met de securitychecks op een gemiddeld vliegveld. Het gaat er opvallend relaxed en vriendelijk aan toe. Die secret service mannen zijn groot en breed, maar eigenlijk best oké! Wel luisteren naar ze, want het kan heel snel veranderen. 

Thumbnail

Verder had ik een hele lijst 'verboden' verwacht, maar ook dat valt best mee. Je telefoon mag gewoon mee naar binnen onder één voorwaarde: no selfies! Vorig jaar was er een groep Franse journalisten in het Witte Huis en die heeft het zo bont gemaakt, dat selfies nu verboden zijn. Het is natuurlijk ook een tikkeltje gênant. Je bent daar immers als journalist en niet als toerist. Maar ja, ik moet eerlijk toegeven, als je het Witte Huis binnenwandelt knijp je toch even in je arm.

De eerste zaal waar we terechtkomen is het beroemde perscentrum waar Obama en zijn woordvoerders regelmatig persconferenties geven. En natuurlijk kunnen we het niet laten om een paar foto's te maken achter het spreekgestoelte van de president. Toch een toerist dus!

Ik schat dat er zo'n 25 collega's naar binnen stormen om het beste plekje te bemachtigen.

Amerikaanse journalisten -voor wie het Witte Huis hun tweede huis is- kijken verveeld op: daar heb je weer zo'n groep buitenlandse pers. Ze lachen erom en beginnen ons te vragen wie er straks ook alweer op bezoek komt bij de president. Ze besluiten het even mee te pikken, want je weet maar nooit wat de president zegt.

En dan mogen we de Oval Office in. Via de perszaal is het 'kruip door sluip door' naar misschien wel het beroemdste kantoor ter wereld. We moeten buiten even wachten, in de bloedhitte, dan gaan de deuren open.

Ik schat dat er zo'n 25 collega's naar binnen stormen om het beste plekje te bemachtigen. Ik sta klem, duw wat om me heen en krijg ruzie met een Amerikaanse cameraman, omdat ik mijn microfoonsnoer per ongeluk om zijn nek draai. Nogal strak ook. De blik van mijn 'collega' spreekt boekdelen: weer zo'n prutser uit een onbeduidend landje.

In alle hectiek ben ik een beetje mijn oriëntatie kwijt. Gelukkig zie ik dat Han goed staat. Eindelijk heb ik tijd om op te kijken en schrik ik bijna van het beeld. Daar zitten ze, het is écht echt. Obama, Willem-Alexander en Maxima in The Oval Office, rustig te wachten totdat iedereen staat opgesteld.

'Wegwezen, zo snel mogelijk!'. 

Obama komt met een uitgebreid statement. Ik heb moeite om mijn gedachten er bij te houden. Ik sta standje moeilijk, zweet mijn pak uit en hoor alleen maar een oorverdovend geklik van fotografen.

Ik probeer daarnaast ook nog deze bijzondere plek in me op te nemen. De ruimte is veel kleiner dan ik dacht, bijna bedompt. De meubels zijn niet helemaal mijn smaak en ook wel aan vervanging toe. De residentie van onze ambassadeur in Washington vond ik chiquer. Toch blijft het zeer bijzonder om hier te mogen staan, een plek waar zoveel geschiedenis is geschreven.

Thumbnail

In totaal duurt het zo'n tien minuten, misschien nog wel korter. Na de handshake moeten we weg en dat wordt ook vrij duidelijk gemaakt. Er beginnen allerlei mensen te schreeuwen, 'Wegwezen, zo snel mogelijk!'.

Ik stond er. Once in a lifetime!

Voordat ik het weet staan we weer in de tuin en gaan we via dezelfde 'kruip door, sluip door' route naar het perscentrum. We kunnen nog snel het vertrek van het koningspaar filmen en dan zit het er op. Verwilderd, bezweet en een tikkeltje in de war, vallen we bijna in de armen van onze RTL-collega's die buiten staan te wachten. Maar we moeten door! Snel alles verwerken voor de uitzendingen.

Ik geef het toe: ik heb geprobeerd de scherpe journalist uit te hangen, maar het Witte Huis heeft gewonnen. Ik was weer even dat jongetje op schoolreis, die student journalistiek of  toch gewoon Jan Toerist.  Maar ach, wat kan mij het schelen. Ik stond er. Once in a lifetime!

@AntoinPeeters