Antoin Peeters

'Ik volg de koning, maar de koning volgt mij ook'

04 juni 2015 04:00

De koning houdt mij via Twitter in de gaten. Ik kwam daar gisteren achter tijdens het persgesprek aan het einde van de reis van het koningspaar door Amerika.

Dat gesprek vond plaats in een zaaltje in het sjieke Four Seasons Hotel in Chicago. De koning volgt sowieso de media op de voet − hij weet alles. Dat merk je tijdens gesprekken die hij voert. Hij is goed geïnformeerd en gaat vaak in op actuele thema's.

De koning volgt sowieso de media op de voet − hij weet alles.

Omdat het mijn laatste reis is − en dat geldt ook voor NOS Radio 1-collega Menno Reemeijer − werd er een groepsfoto gemaakt. Dat gebeurt anders nooit, dus dat was best grappig. Daarna hadden we een kort gesprek met de koning, waarbij hij een opmerkelijk voorval aanhaalde rond de aankondiging van de troonswisseling ruim twee jaar geleden.

Thumbnail

In de week van de verjaardag van (toen nog) koningin Beatrix werd ik veelvuldig gebeld door radiostations met de vraag of ik wist wanneer Beatrix haar aftreden bekend zou gaan maken. Hoe moet ík dat weten? Ik werd daar zo gek van, dat ik er een paar gefrustreerde tweets uitgooide. Dat was op maandag 28 januari 2013, eind van de middag. De tekst: "Zoveelste telefoontje vandaag. Of ik weet of de koningin donderdag troonsafstand bekend maakt. NEE!" En daarna nog een cynisch bedoeld berichtje. "Je hoort over vijf minuten of ze stopt."

Thumbnail

Ongelofelijk, maar waar: niet veel later, op diezelfde namiddag, kwam ineens het bericht van de RVD dat koningin Beatrix een televisietoespraak zou gaan houden. Ik was met stomheid geslagen. Wat een toeval. De koning kon zich deze tweets van mij nog goed herinneren. Het is me al eerder opgevallen dat de koning een ijzersterk geheugen heeft.

Willem-Alexander had er die avond hard om gelachen, liet hij doorschemeren in Chicago. Best opmerkelijk toch? Ik zie het al helemaal voor me: het is de avond van dé televisietoespraak en de kroonprins zit op z'n iPad alles een beetje te volgen. En dan ziet ie ook nog eens dat zijn 'favoriete' verslaggever van RTL er helemaal naast zit. Hij kon het niet laten om er op mijn laatste dag over te beginnen. Even een koninklijk plaagstootje uitdelen.

Willem-Alexander trok heel gevat de conclusie dat ik het kennelijk niet zo erg vond dat dit mijn laatste reis was.

Want ruim drie jaar lang heb ook ik geprobeerd een beetje te plagen door het Koninklijk Huis vooral kritisch, zakelijk en nuchter te volgen. Bijvoorbeeld tijdens zo'n persgesprek dat eigenlijk alleen mag gaan over het bezoek zelf. Dan was ik altijd een van de weinigen die vragen stelde over actuele kwesties. Over MH17 en de helikoptercrash in Mali bijvoorbeeld. Maar ook over het huis in Griekenland en de verkoop van het huis in Mozambique. Dat gaat tenminste nog ergens over. Echt leuk vond hij deze vragen natuurlijk niet, maar hij was wel zo sportief om ze beantwoorden. Dat siert hem. Ook al waren z'n antwoorden op deze vragen vaak nietszeggend. Willem-Alexander is inmiddels slim genoeg om geen gevoelige uitspraken te doen.

Nu zit het er dus op. Ik heb mijn allerlaatste persgesprek in stijl afgesloten met vragen over het aftreden van Sepp Blatter en de verbouwing van Huis ten Bosch. Met de antwoorden kon ik zoals gebruikelijk niet veel.

Thumbnail

Het was een bijzondere tijd. Veel van de wereld gezien, op geweldige plekken geweest. Het paleis van de sultan van Brunei bijvoorbeeld. Zag er aan de buitenkant uit als een soort IKEA, omringd door nep-palmbomen, en binnen niets dan kitsch. Of dat bezoek aan die stierenfokkerij in Brazilië − wat heb ik daar gelachen. Een drankje doen met uitzicht op de skyline van Tokio en de ondergaande zon: onvergetelijk. Maar natuurlijk ook in de inhuldiging in de Nieuwe Kerk, en afgelopen maandag in The Oval Office. Dat soort momenten ga ik missen.

Maar ik ga ook heel veel niet missen. Elke keer weer al die securitychecks, leven uit je koffer, twee uur 's nachts inchecken in een hotel om drie uur later alweer te worden opgehaald door een persbus. Die vervelende persvakken, de tijdsdruk, wachten op vliegvelden, wachten op de koning, omdat je ergens twee uur van tevoren aanwezig moet zijn. En dat eeuwige zinnetje van de RVD: 'Ze komen eraan!' Kijken naar een koning die staat te kijken naar een dansgroepje, vals koor of goedbedoeld toneelstukje: het kan me gestolen worden.

Kijken naar een koning die staat te kijken naar een dansgroepje, vals koor of goedbedoeld toneelstukje: het kan me gestolen worden.

Ik heb vaak hardop gedacht: waarom doe ik dit? Dan werd ik weer opgepept door een fotograaf, door mijn cameraman Peter of Han, door collega's. En of het nou de NOS was, Blauw Bloed, het ANP, Vorsten of De Telegraaf: bij problemen stonden ze voor je klaar. Dat geldt overigens ook voor de medewerkers van de RVD. Zij werken keihard voor het koningshuis om dit soort onmogelijke reizen toch mogelijk te maken, en krijgen daar bar weinig waardering voor terug. Journalisten − ik ook − lopen namelijk altijd te zeuren en te zeiken, terwijl die RVD'ers gewoon hun werk doen.

De koning en koningin begonnen in Canada nog over mijn nieuwe baan en dat dit mijn laatste reis was. Ik reageerde daar zó vrolijk op, dat Willem-Alexander heel gevat de conclusie trok dat ik het kennelijk niet zo erg vond. Dat klopt − maar ik had het niet willen missen. 

@AntoinRTLNieuws