Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 3, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

'Het pesten was elke dag een hel. Nu ben ik sterker dan ooit'

Pesten laat littekens na, die tientallen jaren later nog pijn doen. Toch kan je het te boven komen. Het lukte Jennifer Delano (33).  Ze werd jarenlang gepest, haar schooltijd was ‘een verschrikking’. Maar nu is ze bevriend met één van haar pesters. “Het kostte heel veel therapiesessies, maar ik heb het verwerkt.”

Jennifer Delano was een vies vlooienwijf. Veel te dun ook. Ze praatte anders dan de rest. En ze was een nerd. Voor haar klasgenootjes genoeg redenen om Jennifer tot mikpunt te maken. “Er waren dagen dat ik continu werd uitgescholden of bekogeld met etuis, schoenen, pennen, propjes en tassen”, vertelt Jennifer (33) nu. “Ik voelde me nergens veilig.”

Vanaf groep zes op de basisschool tot en met het laatste jaar van de middelbare school werd Jennifer Delano, pr-professional, gepest. Stelselmatig. En stiekem, zodat de docenten het niet zagen. “Alles ging goed tot mijn vader een andere baan kreeg. We verhuisden naar een klein plaatsje in Zuid-Holland, 100 kilometer verderop. Ik moest naar een andere school. En daar was ik anders dan de rest. Ik droeg net niet de goede kleren, kon ze niet altijd goed verstaan.”

‘De eenzaamheid vreet je op’
Het begon met niet worden uitgekozen met gym – terwijl Jennifer wel sportief was – en alleen de pauzes doorbrengen. “Stond ik daar, in m’n uppie, te kijken naar hoe leuk de rest het had. Die eenzaamheid vreet je op. Daarna kwamen de scheldpartijen erbij. Die deden nog meer pijn en werden zo erg, dat voor mijn gevoel de hele school meedeed. Ze sloopten ook dingen van me. Mijn rekenmachine, bijvoorbeeld. Of mijn fiets.”

Soms wachtten de kinderen Jennifer op na schooltijd. “Ze stonden in een kringetje om me heen, maakten me voor van alles en nog wat uit, smeten spullen naar me. Het beangstigde me, ik durfde niets terug te doen.” En ze deed niet meer haar best om er wél bij te horen. “Ik had het opgegeven, dacht: als jullie zó gemeen zijn, dan wíl ik ook niet met jullie omgaan. Ze maakten mijn schooltijd tot een hel.”

Reikhalzend keek Jennifer uit naar de laatste dag in groep 8. Na die dag zou alles anders worden. Ze zou naar de middelbare school gaan. Daar vriendjes en vriendinnetjes krijgen. Lol maken. Zich op haar gemak voelen. Gelukkig worden. “Maar ik ging in de eerste les naast een meisje zitten dat óók was gepest op de basisschool – ik had geen idee – en dat bleek een verkeerde keuze. Ik was meteen impopulair. Het begon allemaal opnieuw en er was geen ontsnappen aan. Op een gegeven moment was er zelfs een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘Is het leven nog wel iets voor mij?’ Ik was zo ongelukkig.”

10 procent gepest
Een realiteit voor meer schoolkinderen, ook nu nog. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het droevige nieuws over Tharukshan Selvam. De 15-jarige scholier uit Heerlen pleegde vorige week zelfmoord omdat hij ernstig gepest werd. Hoeveel anti-pestprogramma’s er ook zijn, het blijkt een moeilijk uit te roeien probleem.  

Op de basisschool werd vorig jaar 10 procent van de kinderen minimaal één keer per maand gepest, op de middelbare school is dat 8 procent. In elke schoolklas van 27 kinderen, worden dus ongeveer drie kinderen gepest. Dat blijkt uit landelijk onderzoek door GGD’s en het RIVM. “Dat is veel te veel”, zegt Ed Nouwen. Hij geeft weerbaarheidstrainingen en ziet veel volwassenen die vroeger gepest zijn. “Ik kom soms mensen tegen die al ver in de 30, 40 zijn, en nog steeds iedere dag last hebben van het feit dat ze vroeger zijn gepest. Dat is schrijnend. Mensen die gepest zijn, zijn in hun identiteit aangetast. Ze gaan geloven dat ze lelijk zijn, raar haar hebben, vreemd praten. Ze gaan aan zichzelf twijfelen.”

Bij Nouwen komen veel mensen met jarenlang opgekropte boosheid en verdriet in zich. “Pesten is traumatisch voor de slachtoffers. Ze kunnen angst- en paniekaanvallen krijgen en faalangst. Velen weten niet hoe ze met anderen moeten omgaan, twijfelen zich suf als ze beslissingen moeten nemen, durven hun dromen niet na te jagen. Laatst kwam ik iemand tegen die niets liever wilde dan politieagent worden, maar niet durfde, omdat hij dacht dat hij het niet kon. Kwam door zijn pestverleden. Pesten werkt door, als een soort ziekte.”

Heel veel therapie
Herkenbaar, voor Jennifer. “Ik heb heel lang moeite gehad met knopen doorhakken. Ook toen het pesten voorbij was. En toen ik volwassen werd, merkte ik dat ik iedereen in mijn netwerk te vriend wilde houden. Zo van: eindelijk, er zijn mensen die me leuk vinden, die met me om willen gaan. Maar het vrat energie, want je kunt niet met iedereen omgaan. Je kunt alleen met mensen omgaan die jij zelf ook leuk vindt, en bij wie je je fijn voelt.”

Jennifer heeft ‘bakken therapie’ gekregen om uiteindelijk ‘normaal te kunnen functioneren’. “Het kostte me bloed, zweet en tranen om zelfvertrouwen te krijgen. En nu kijk ik naar foto’s van de pesters op Facebook, en denk ik: jeetje, ik ben er wel beter uit gekomen dan jullie. Zij zijn niet verder gekomen dan de straat waarin ze als kind al woonden, terwijl ik een succesvol eigen bedrijf heb. Dat voelt goed.”

Wat ook goed voelde: excuses van één van de meisjes die Jennifer op de middelbare school had gepest. “Een aantal jaar geleden kreeg ik een mailtje. Uit het niets. Het waren oprechte excuses. We spraken af, en ze vertelde me dat ze op de basisschool vreselijk is gepest. Toen ze naar het voortgezet onderwijs ging, had ze één ding met zichzelf afgesproken: er kan van alles gebeuren, maar ík word dit keer níét het slachtoffer.”

En ja, Jennifer snapt dat. “Ze was heel gemeen – had vroeger een grote bek tegen mij – maar ik kon het haar door haar verhaal en oprechtheid vergeven.”

Macht hebben
Het gebeurt vaker, zegt Nouwen, dat kinderen anderen pesten om zelf niet ‘de Sjaak’ te zijn. “Pesten is een kwestie van macht hebben over iemand. En dat doen kinderen door hun slachtoffer te beledigen, kleineren. Hoe kleiner het gepeste kind zich voelt, hoe groter de pester wordt. Het slachtoffer moet dat zien te voorkomen.”

Petra van Loo helpt kinderen daarbij. Ze is kindercoach en traint kinderen om zich weerbaarder op te stellen tegen pesters. “Het belangrijkste is dat kinderen voor zichzelf opkomen”, vertelt ze. “Dat is heel moeilijk, vooral als het kind stelselmatig gepest wordt en in zijn schulp kruipt, maar wel belangrijk.” Het beste advies dat ze kinderen kan geven: benoem dat je het gedrag van de pester niet tolereert. “Zeg gewoon: ‘Hé, luister, jij noemt mij lelijk, en ik vind dat niet fijn’.”

Ook Nouwen weet: je grens bewaken werkt. “Want het slachtoffer is dan op gelijk niveau met zijn onderdrukker. En zo wordt die cirkel van macht doorbroken.” Bij fysiek geweld is het anders. Nouwen traint mensen – ook kinderen – om met één beweging los te komen als ze bij hun keel worden gepakt. “Terugknokken is niet de bedoeling: je moet geweld niet met geweld oplossen.

Maak het zichtbaar
Van Loo adviseert ouders en kinderen altijd: ga naar de docent. Maak het zichtbaar. “Pesten gebeurt vaak in het geniep. Het kind, of de ouders, moeten ervoor zorgen dat het gepest geen geheim meer is.”Jennifer nam haar ouders meerdere keren in vertrouwen, maar bij haar had het weinig effect. “Ze zijn welgeteld één keer naar school gegaan. Daar werd gezegd: ‘Pesten? Dat gebeurt hier niet’. En toen was het klaar. Eigenlijk hadden mijn ouders me gewoon van school moeten halen. Ik heb het gevraagd, erom gesmeekt, maar ze vonden het niet nodig.”

Afgelopen week kwam de Rijksuniversiteit Groningen met een onderzoek waaruit blijkt dat het leraren en scholen niet altijd lukt om pesten tegen te gaan, omdat ze het gedrag inderdaad niet altijd signaleren. “Dat komt niet omdat leraren incapabele mensen zijn, dat komt omdat pesten heel complex is”, verklaarde onderzoeker Beau Oldenburg aan RTL Nieuws. “Het gebeurt vaak stiekem en de kinderen die gepest worden, praten er vaak niet over. Dat maakt het ontzettend moeilijk om het aan te pakken.”

Juist daarom is het volgens Van Loo belangrijk om er zo open mogelijk over te zijn. “Ik denk dat het heel goed kan zijn om met de docent, de ouders van de pester, de ouders van het gepeste kind én de kinderen zelf om de tafel te gaan. Want ook pestgedrag komt ergens uit voort; ook daar moet naar worden gekeken om het probleem op te lossen.”

Sociale media maken de aanpak van pestgedrag nog ingewikkelder, zegt Van Loo. “Op Facebook, Twitter en Instagram wordt heel veel gepest. Het is daarom ook goed om je kind online in de gaten te houden. Je wil weten wat er gebeurt, met wie je kind communiceert.” Ze raadt ook aan om altijd te blijven praten met het kind. “Praten, praten, praten; het is zo belangrijk dat je met je kind in gesprek blijft.”

Beter dan ooit
Voor pestslachtoffers die al van school af zijn, maar nog met klachten rondlopen, heeft Ed Nouwen maar een advies: “Ga naar een psycholoog, iemand die je kan helpen met het verleden te verwerken.” Jennifer had er baat bij. Sterker, ze voelt zich ‘beter dan ooit’. “Dat ik nu gewoon gezellig koffiedrink met één van de pesters, vind ik een wonder. Het sterkt me, het laat me zien dat ik het, eindelijk, heb verwerkt. Ik ben niet meer bang, en ik weet dat ik me nooit meer zo rot ga voelen als vroeger. Want erger dan toen, wordt het leven niet.”

Door Lisanne van Sadelhoff

Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

'Na vijf bier veranderen mensen in kleuters'

Ze is een baken van vertrouwen, een vaste waarde bij een avondje stappen of in een druk restaurant: de toiletjuffrouw. Of meneer natuurlijk. Alleen al de wetenschap dat je ergens gaat plassen waar het schoon is en er genoeg WC papier hangt, maakt dat ze haar gewicht in goud waard is. En dan is er nog de bak met snoepjes, de schijnbaar oneindige voorraad deo, en natuurlijk het gezellige praatje dat ze altijd paraat heeft. Ter gelegenheid van de dag van het openbare toilet een interview met twee dames die hun vak tot een kunst hebben verheven: Eva en Marga.

Eva: 'Met vrouwen die uren de tijd nemen, weet ik wel raad'

Naar de wc gaan bij Eva is een feestje. Letterlijk en figuurlijk, want deze vrolijke toiletdame houdt niet alleen de boel schoon, ze staat garant voor een berg aan entertainment die ervoor zorgt dat menig toiletbezoeker vergeet terug te keren naar de dansvloer. Eva werkt in de Amsterdamse club Canvas, waar het toiletgedeelte in haar aanwezigheid wordt omgetoverd to Club Pipi, ‘where  everyone says oui oui.’

“De toiletten zitten een verdieping hoger dan de club. Ik zit er dus niet direct naast. Dat vind ik helemaal niet erg, want dat betekent dat ik lekker mijn eigen muziekjes kan draaien. En dat is echt enig. Zelf houd ik niet zo van techno en house, dus ik draai groovy deuntjes.” Eva wisselt nieuwe muziek af met klassiekers. Soul, funk, Hawaïaanse muziek, Franse zuchtmeisjes. Het komt allemaal voorbij. Soms swingend, soms juist lekker langzaam. “Mensen komen helemaal tot rust als ze bij mij naar de wc gaan.”

Eva krijgt veel leuke reacties op de plaatjes die ze bij het toilet draait. “Zo ben ik dus aan een dj-carrière begonnen. Maar goed, dat denkt iedereen die een koffertje met platen heeft. Dat realiseer ik me wel.” Maar Eva is veel te bescheiden, want onder de naam DJ Mademoiselle Pipi is ze op steeds meer plekken aan het draaien. Het bevalt het nachtdier uitstekend. “Ze hebben me nu ook gevraagd of ik niet hier in de club in de kelder van het Volkshotel als DJ aan de slag wil. Hartstikke leuk natuurlijk. Al vind ik het ook wel spannend.”

Naast haar fijne muziekkeus heeft Eva nog veel meer in de aanbieding voor haar bezoekers. “Ik heb een uitgebreide collectie deodorant, een winkeltje met door mij ontworpen dingen, een berg snoep, allerlei spelletjes en een grabbelton. Ik schrijf ook zelf horrorscopen, in plaats van een horoscoop, en die kan ik dan voorlezen. Ook kunnen mensen dingen bij me winnen door mee te doen aan een dobbelspel.”


Foto: Tina Farifteh

Behalve als het heel erg druk is. “Dan begroet ik mensen wel, maar ben vooral aan het schoonmaken en stempels verkopen. Wat later op de avond, als een hoop bezoekers al naar huis gaan, heb ik meer tijd om te kletsen.” Maar zijn niet een hoop toiletgangers dan juist in beschonken toestand? “Ja, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is mijn theorie dat als mensen meer dan vijf bier op hebben ze veranderen in kleuters. En voor kleuters moet je heel lief en geduldig zijn.”

“Ik zorg altijd dat ik iedereen heel even aankijk en vriendelijk gedag zeg. Dan gebeurt eigenlijk nooit iets vervelends, want als je aardig doet, doen mensen dat ook terug. Als je tegen dronken mensen streng en moeilijk gaat doen, komen ze juist in opstand en krijg je het driedubbel voor je kiezen. Precies zoals bij kleuters dus. Ik vind het hilarisch hoor. Je moet daar de humor wel van kunnen inzien.” Ook met vrouwen die uren de tijd nemen weet Eva wel raad. "Dan druk ik op een belletje en dan roep ik om: 2 woorden 9 letters. Duurt lang!"

Wil je DJ Mademoiselle Pipi zelf eens ontmoeten? Vanaf 2 februari draait ze iedere eerste drie donderdagen van de maand in Doka.

Marga: 'Het zijn allemaal mensen, dus ik doe tegen iedereen sociaal'

Wie in hartje Amsterdam met een volle blaas loopt, kan terecht bij Marga en haar collega’s. In de McDonald’s vlakbij het Leidseplein zorgen zij ervoor dat de toiletten altijd spik en span zijn. “Voor schone toiletten moet je hier wezen.” Marga zegt het vol overtuiging. En terecht ook, want na elke gast worden de schoonmaakspullen gepakt en gaat er een fris doekje over de bril. Dat gebeurt tot in de kleine uurtjes, want dit filiaal van de fastfoodketen ligt midden in een druk uitgaansgebied en is tot 04:00 open.

“’s Nachts is het hier altijd bijzonder. Dan komen er dronken jongelui en daar moet je mee om kunnen gaan. De mannen willen nog wel 's de pot missen, maar dan denk ik tja, dat hoort erbij. Als je mensen met respect behandeld, krijg je dat toch bijna altijd terug. Wij leuk, jij leuk, zeg ik altijd maar. Soms heb je ook onbeschofte types die vloekend geld neer smijten. Daar denk ik dan het mijne van, maar ik blijf vriendelijk, deel een snoepje uit en weg zijn ze weer. ”

Het ene oor in en het andere weer uit dus. De nuchtere Marga laat zich niet gek maken. Bovendien zijn het incidenten, die niet opwegen tegen de vele leuke momenten. Met gezellige gasten maakt Marga graag een praatje en dat weten de vaste bezoekers te waarderen. Zo komt er een oudere man met brede grijns op Marga afgelopen. In gebrekkig Nederlands kwebbelt hij er een eind op los en Marga doet vrolijk mee. Het gesprek gaat voor een groot deel over appelflappen. Als hij weer vertrokken is, legt Marga het uit. “Dat is een van onze vaste gasten. Als bij de AH de appelflappen in de aanbieding zijn dan haalt hij er vier. Twee voor hem en twee voor mij. Ja, zo vermaak je je wel een beetje.”



Niet dat ze de hele dag aan het kletsen is. “Mensen moeten allemaal poepen of plassen en dan gaan ze weer door.” Bovendien is Marga ook gewoon hard aan het werk. “Soms is het rustig, soms staan ze hier in de rij. Dan moet iedereen netjes op zijn beurt wachten.” Door haar jaren ervaring weet Marga precies wanneer ze op haar hoede moet zijn. “Je ziet ze aankomen hoor. Stoned of dronken. Dan zien ze al een beetje groen. Daar praat ik dan tegen zoals een moeder tegen een kind en zo begeleid ik ze naar buiten.”

Een magere vrouw met een verwilderd uiterlijk en ongewassen haar komt naar het toilet en vraagt of ze voor ‘een duppie’ een snoepje mag kopen. Dat snoepje mag ze hebben, als ze even aanwijst welke ze wil. Want met haar ongewassen handen heeft Marga liever niet dat ze zelf in de bak snoep gaat graaien. De zwerfster gaat met snoepje de deur uit en Marga praat ongestoord verder. Dit is dagelijkse kost. “Luister schat, we zitten hier midden in de stad, dus er komt van alles binnenwandelen.” Toeristen, dronken feestgangers, maar dus ook drugsverslaafden. “Als ze naar de wc moeten, mag dat. Liever niet natuurlijk, want dan moet ik daarna wel extra sprayen en boenen. Maar goed, het zijn allemaal mensen hè, dus ik doe tegen iedereen sociaal.”

“Ik zorg altijd dat ik genoeg keukenrollen heb, want na het toiletbezoek bied ik iedereen twee papiertjes aan om de handen te drogen. Dat waarderen mensen.” Maar het is waarschijnlijk toch vooral Marga’s warme persoonlijkheid die bij gasten in de smaak valt. “Vorige week kreeg ik een doos bonbons van een stel dat hier vaak komt. Die meneer ziet heel slecht. Soms hebben ze al een krantje, soms ga ik die voor ze halen. En dan gaat zij hem daaruit voorlezen. Dan kom ik een chocolaatje brengen voor bij de thee en kletsen we even. Nu stonden ze hier dus ineens met een cadeau voor mij. Omdat ze vinden dat ik altijd zo lief ben. Een kilo bonbons. En niet zomaar van de supermarkt hè, maar echt van een bonbonzaak. Dat doet me wel wat.”

Door Kita van Slooten

Fitnessmatters: 'Dan maar even geen patat'

In samenwerking met Fitchannel

Ze zijn er al een beetje aan gewend, al dat sporten en gezonde eten. Marlies, Steef, Laura en Samantha praten ons iedere week bij over hun voortgang met Fitchannel.com. En het gaat lekker: de eerste kilo's zijn eraf en de trainingen gaan steeds een stukje beter. Maar dat betekent natuurlijk niet dat er geen moeilijke momenten zijn. 

Marlies van Wijngaarden (29): 'Zondigen vind ik niet de moeite waard'

“Ik kom net terug van de sportschool. Dat doe ik nog naast de thuistrainingen van Fitchannel, ja, want er was een leuke les en ik barst echt van de energie. Het verbaast me hoe snel dat gaat. De eerste paar dagen moest ik nog afkicken van de suiker, maar nu voel ik me heel energiek. Ik heb geen behoefte aan een powernap en slaap ’s nachts heel lekker. Ik denk dat dat met mijn nieuwe eetpatroon te maken heeft.  

Ik ben deze eerste week ook al 2.7 kilo afgevallen. Zoveel, dat had ik niet verwacht. Zeker niet omdat ik met Fitchannel ook echt wel veel eet, naar mijn idee. Maar ik pas wel op. Zaterdag ging ik uit eten met een vriendin, bij de Griek. Heel makkelijk om dan toch lekker gyros te nemen natuurlijk, maar ik heb het bij een gevulde paprika en een kipsalade gehouden. Ook de frietjes van mijn vriendin heb ik overgeslagen – ik dacht: ‘Word ik nou echt blij als ik dat doe? Twee happen plezier en ik voel me toch weer de hele avond schuldig.’ Niet de moeite waard dus, dan maar even geen patat.

Op werk leeft iedereen met mij en Samantha mee. Ze geloven denk ik wel dat het ons gaat lukken. Ze slaan me ook over als er taart wordt aangeboden, haha. Maar alle kleine beetjes helpen natuurlijk, dus ik ben er blij mee. Ik ben ook begonnen met de trap te nemen, in plaats van de lift. Ik werk op de vierde verdieping, dus dat voel ik wel.” 

Samantha Groenewout-Van Ruiven (28): 'Ik voel m'n lenigheid en conditie terugkomen'

Samantha: ”Ik heb deze week goed getraind, precies zoals ik me had voorgenomen. En wat ik al hoopte, gebeurt ook: ik voel m’n lenigheid van jarenlang dansen langzaamaan terugkomen. Ik ben heel tevreden over m’n vooruitgang tot nu toe, ik merk nu al dat ik dingen beter volhoud dan bij de eerste training. En dat al na een week! Het sporten doe ik samen met mijn man en ik heb ook een keertje met Marlies getraind. Heel gezellig zo.

Verder valt het eetplan van Fitchannel.com me ook erg mee. Ik drink vooral ontzettend veel water, wel tweeënhalve liter per dag. En dan verder alleen heet water met verse gember; niet omdat dat moet, maar omdat ik dat lekker vind. De porties van de maaltijden zijn heel behoorlijk, dus honger heb ik niet. De knop is naar mijn idee goed om: toen een van de patiënten op werk op taart trakteerde, kon ik dat makkelijk afslaan. Het helpt ook dat ik echt al resultaat zie: ik ben nu 1.7 kg kwijt, ik hoop heel erg dat ik morgen op min 2 kilo zit. Dat vind ik dan een fantastisch resultaat, voor een week.

Maar de echte uitdaging moet nog komen. Komende week vertrek ik op skivakantie. Dan is er natuurlijk genoeg lekkers om me in de verleiding te brengen, en zat excuses om niet te sporten. Maar ik ga er niet aan toegeven. Ik ben nu zo goed bezig, dat wil ik zo doorzetten. En de trainingen kan ik op vakantie ook gewoon doen. Ik ga samen met mijn nicht, die heeft al beloofd met me mee te doen.”

Steef van Stiphout (37): 'Ik neem een broodje met zalm in plaats van een saucijzenbroodje'

“Deze week is prima gegaan. Ik volg de trainingen samen met m’n vriendin. Die lacht me weleens uit om m’n rode kop; het is toch best pittig en haar conditie is veel beter. Maar ik ben weer beter in de push ups. Op de website van Fitchannel.com kan je bijhouden hoe je je voelt na iedere training. Daardoor kan je echt goed zien dat er een stijgende lijn in zit. Niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden!

Met eten gaat het ook wel goed, hoewel ik daar minder op focus. Ik eet ’s avonds bijvoorbeeld wel een paar blokjes chocolade, van die hele pure met 90% cacao. Dat schijnt heel gezond voor je te zijn, dus daar mag ik van mezelf mee zondigen. En toen ik zaterdag naar een wedstrijd van PSV ging met een vriend zijn er ook wel een paar halve liters doorheen gegaan. Maar echt veel minder dan ik normaal zou drinken, ik ben er wel echt mee bezig. En met resultaat: ik ben al bijna 2 kilo lichter.

Doordeweeks let ik ook echt wel goed op: als ik bijvoorbeeld als verslaggever op pad ben, neem ik een broodje zalm als lunch in plaats van een saucijzenbroodje. Met dit soort aanpassingen lukt het me denk ik wel om blijvend af te vallen. En een bonus is dat ik me daadwerkelijk heel energiek voel."

Laura Arends (25): 'Na die muffin heb ik 's avonds een extra training gedaan'

“Mijn vriend zei gisteren nog: ‘ik heb jou nog nooit zo vaak in de keuken zien staan.’ En hij heeft gelijk, ik houd eigenlijk helemaal niet van koken. Maar ik merk wel dat het effect heeft: ik kook alle maaltijden van het eetplan, vind het nog leuk ook. En ik voel me er fijn bij. Ik neem geen snelle tussendoortjes meer, maar maak zelf iets dat lekker en gezond is, bananenbrood bijvoorbeeld, en doe daar dan de hele week mee.

Dat betekent niet dat ik niks meer snoep: gisteren op werk bijvoorbeeld. Er waren muffins en chocolaatjes omdat een stagiaire afscheid nam en er drie collega’s jarig waren geweest. Toen heb ik gewoon ook wat genomen. Maar ik heb toen wel ’s avonds een extra training ingepland om het een beetje in balans te houden. Dat was wel even pittig, zo na een lange dag werken, maar het voelde goed.

Ik ben in totaal al 3.4 kilo afgevallen. Ik begin het zelf ook al een beetje te zien: als ik op de bank zit, zie ik dat mijn buik echt al geslonken is. Als ik dan een zak met aardappels vasthoud of iets anders zwaars, weet ik weer wat ik twee weken geleden nog extra meesjouwde. Het helpt ook dat ik veel steun van buitenaf krijg. Van vrienden op Facebook of Instagram, maar ook van wildvreemden. Die hebben me dan op Editie NL gezien en vragen of het echt zo makkelijk is, als het lijkt. Ik raad het ze van harte aan om ook te beginnen.”

We volgen Samantha, Marlies, Laura en Steef hier iedere week. Wil je ook tussentijds op de hoogte blijven? Volg dan voor Marlies en Samantha de Facebookpagina van Carlo's TV Café en voor Laura en Steef de Facebookpagina van Editie NL.

Luizenmoeder? Mij niet gezien

Vandaag is de verkiezing van de loedermoeder van het jaar. Tekstschrijfster Hanneke Mijnster denkt dat ze best een nominatie had verdiend: thuis wil ze nog wel haar best doen, maar voor school doet ze niks. Niks. Ze weigert.

“Mam, vrijdag moet ik oude sokken mee naar school. En een knoop.” Tuurlijk joh. Net als die zes schoenendozen, glazen potjes (“Neehee, niet zo’n grote van de erwtjes. Juf wil een smalle hoge, mam”) en de zelfgeknutselde bloemen met foto van je kind voor het afscheid van de stagiaire. Het is hard werken, zo’n basisschool.

En dan heb ik het nog niet eens over de klassenmoeders, de luizenpluizers, de knutselmoeders, de feestversierders, de schoolreishulpen en de cultuurweekredders. Het zijn altijd dezelfde moeders (en soms ook vaders) die zich inzetten voor de klas van hun kleintje. En het zijn vooral ook altijd dezelfde moeders die hun snor drukken. Zo een ben ik er dus.

Geen ontkennen meer aan
Toen ik nog een vaste baan had, was de wil van de baas een geldig excuus. Maar nu ik als freelancer zelf mijn agenda bepaal, is er geen ontkennen meer aan: ik heb er gewoon geen zin in. Je kunt gerust spreken van een flinke aversie. In de eerste plaats ben ik niet graag in een school. Het sleept me direct terug naar de jaren ’80, toen ik zelf nog op die kleine stoeltjes zat. Ik snap ook wel dat dat geen excuus is. Dan kan ik toch gewoon thuis pepernoten bakken voor de hele klas, zou je zeggen? Afgelopen winter gaf ik me daar met frisse tegenzin voor op. En góddank, het werd afgeblazen: er waren te weinig aanmeldingen.

En vind je het gek? We moeten al zóveel! Broodtrommels, werk, boodschappen, eten koken (en niet meer kant-en-klaar natuurlijk, nee, maaltijdboxen moeten we), 54 wasjes per week, sporten, sociaal doen, netwerken, ontwikkelingen volgen, verjaardagen van de kinderen van je vriendinnen onthouden, cadeautjes kopen en als het even kan op tijd naar bed. En alles hoppakee, nog een keer. En weer. Onderweg proberen we nog mindfull te blijven ook en bij mij valt die middag vliegers punniken dan toch als eerste af. 

Volgens mij hebben wel meer ouders daar last van. En in mijn geval hangt dat gebrek aan zin ook samen met een gebrek aan organisatietalent. Ik krijg het niet eens voor elkaar om mijn jongens twee dagen achterelkaar met matchende sokken naar school te laten gaan, laat staan dat ik een origineel cadeau voor de Meesters- en Juffendag kan organiseren. Aan de andere kant: waar een wil is, is een weg. Blijkt. Want ze zijn er wel: die moeders die zich voor van alles opgeven.

'Het hoort er gewoon bij'
Wie zijn dat dan, die andere moeders? En waar zijn de vaders in dit verhaal? Zijn die wel voor een baas aan het werk? Ik vraag eens rond op het schoolplein. “Ik ben al drie jaar klassenmoeder,” vertelt Erika. “De perfecte manier om de kinderen een beetje te leren kennen en te kijken hoe de sfeer in de klas is.” Interessant, al betrap ik mezelf meteen op het ontbreken van die behoefte.

Aukje vindt dat het er ook wel een beetje bij hoort. “Je vindt het zelf toch ook belangrijk dat je kind leuke dingen doet op school. Dan moet je ook af en toe meehelpen. Al die uitjes kunnen echt niet door de leerkrachten geregeld worden hoor, zij hebben het al druk genoeg.” Ai, ja. Niks tegen in te brengen.

Meidenvader Robert geeft om de week op vrijdagmiddag techniekles op de school van zijn dochters. “Kinderen zitten tegenwoordig zoveel achter een scherm, op school met het digibord en thuis op de iPad. Ze weten nauwelijks nog hoe ijzer aanvoelt en dat een gitaar van hout gemaakt is. Ik vind het leuk om daarover te vertellen en vooral om kinderen de mooie kanten van techniek te laten ontdekken.”

Mooi, die uiteenlopende motivaties. En fijn vooral, voor de school en voor alle kinderen. Maar zelfs met deze vlammende betogen maak ik nog steeds geen zin. En vele ouders met mij. De luie liberaal in mij zou het liefst de schoolhulp afkopen. Verdubbel die paar tientjes schoolgeld en werk samen met een professionele kinderopvang bijvoorbeeld. Daar wemelt het van de creatievelingen boordevol motivatie. Laat hen onder schooltijd meegaan naar het museum of met een busje naar het bos rijden om met de hele bups herfstbladeren te verzamelen. Dan is het altijd goed geregeld. Natuurlijk. Je kunt niet alles kopen. Maar dit hulptroepensysteem heeft zijn beste tijd gehad. Er moet van alles en het zijn altijd dezelfde lieverds die zo hard hun best doen. En ik ben het niet.  

Door Hanneke Mijnster


Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Oscarwaardig drama: Manchester by the Sea

Film van de week: Manchester by the Sea
Regie: Keneth Lonergan
Met: Casey Affleck, Michelle Williams, Lucas Hedges
Waardering: 4 sterren

Conciërge Lee gaat op de automatische piloot door het leven. Hij werkt, eet en slaapt. Niks meer en niks minder. Tot het lot hem terugfluit en dwingt terug te keren naar de plek waar zijn hart ooit verpletterd is. Kan Lee de confrontatie aan of bezwijkt hij onder de pijn?

Manchester by the Sea is een subliem geschreven drama waarin de kunst van het overleven centraal staat. Schrijver en regisseur Kenneth Logeran verwerkt uitbarstingen van onbeschrijfelijke pijn in de stroom van het alledaagse. Want het leven gaat altijd door, met al zijn mooie en afgrijselijke momenten.

Door de dood van zijn broer staat Lee weer in Manchester-by-the-Sea, een sfeerloos havenplaatsje in het Amerikaanse Massachusetts. De zorg voor zijn zestienjarige neefje Patrick komt op Lee’s schouders terecht, die niet weet wat hij met de rouwende puber aan moet. Niet omdat hij het niet wil en probeert, maar omdat er teveel herinneringen aan zijn eigen immense trauma boven komen.

De kwetsbare Patrick wil zo snel mogelijk door met leven. Hij is druk met zijn vrienden, muziek en vooral met meisjes. Maar van binnen wordt hij verscheurd door verdriet: het verlies van zijn vader, de onduidelijkheid waar en bij wie hij moet gaan wonen en het zeer ongemakkelijke weerzien met zijn ex-alcoholische moeder. Nieuwkomer Lucas Hedges maakt indruk door de hoeveelheid emoties goed te doseren.

Hetzelfde geldt voor hoofdrolspeler Casey Affleck, die niet voor niks al een Golden Globe in de wacht sleepte. Hij speelt ingetogen, soms zelfs wat afstandelijk, maar geeft genoeg weg van de orkaan aan emoties die in zijn personage huist. Lee zit vast. Hij kan zijn eigen rouwproces niet doorlopen zonder zichzelf te leren vergeven. En juist dat is een onmogelijke taak voor hem.

Woede en onmacht  komen alleen naar buiten bij onzinnige vechtpartijtjes in de kroeg. Alle andere momenten sluit hij zich af. De pijn wordt via flashbacks voelbaar gemaakt, maar komt tot een hoogtepunt wanneer Lee op straat zijn ex-vrouw tegenkomt. Zij laat haar tranen de vrije loop, maar hij kan het niet. Het verdriet en de schuldgevoelens zijn te groot.

Die krachtig geacteerde scène doet je als kijker naar lucht happen. Affleck, maar ook zijn tegenspeelster Michelle Williams, blinken uit in het tonen van menselijk onvermogen en het verdriet dat daarbij komt kijken. Lonergan doet het tragische verhaal op vakkundige wijze uit de doeken. Over enkele dagen worden de Oscarnominaties bekend gemaakt en dit drama zal zonder twijfel in heel wat categorieën in aanmerking gaan komen.  

 Door Kita van Slooten

Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Futuristische fitness

Trainen als een astronaut
Zo heb je de Double Flex van OYO Fitness. Dit apparaat kun je overal mee naar toe nemen om te trainen. Excuses zijn verleden tijd. De technologie die in de gadget zit verwerkt is dezelfde die NASA gebruikt om astronauten in het International Space Station in shape te houden. Het is een soort van scharnier met weerstanden waarmee je jouw hele lichaam kunt trainen, overal waar je bent.

Kost dat? De Double Flex kost ongeveer 120 euro en bestel je hier.

Zo flexibel als een aapje
Vind jij ’t fijn om buiten te sporten, maar doe je wel graag oefeningen die eigenlijk alleen in de sportschool te doen zijn? Goed nieuws want gadget Monkii Bars is de sportschool die je overal mee naar toe kunt nemen. Monkii Bars kun je vergelijken met een TRX. Je maakt de gadget vast aan je deur of buiten in het park. Plaatst vervolgens je smartphone in de bijbehorende houder en opent de app waarin 250 fitness-instructies staan. De fijne sport gadget laat je fitnessen wanneer het jou uitkomt, op een plek die jou aanstaat. Bijvoorbeeld op je hotelkamer, op ’t strand of in ’t park.

Je kunt de Monkii Bars hier pre-orderen voor 120 dollar.



Train je buikspieren met Icaros terwijl je vliegt
Goedkoop is het niet, maar wel hartstikke motiverend. Gadget Icaros mixt namelijk je workout met een spelletje in de virtuele wereld. Terwijl het lijkt alsof jij aan het skydiven bent, ben je eigenlijk je buikspieren aan het trainen. Sporten wordt op deze manier hartstikke leuk, het prijskaartje iets minder. De Icaros kost ongeveer 8.000 dollar.



Sporten met atleten
Geen zin om geld uit te geven aan allerlei gadgets? Dan is de NTC-app iets voor jou. Deze app bevat allerlei workouts die ontwikkeld zijn door trainers van Nike en atleten. Voordeel van deze app is dat er een persoonlijk programma voor je wordt samengesteld. Het programma bestaat per week uit twee workouts, twee hardloopsessies en yoga oefeningen om flexibel te blijven. Geen idee hoe je de oefeningen uit moet voeren? Wees niet bang, ook daar is over nagedacht. Alle oefeningen van je trainingsschema worden netjes uitgelegd door middel van foto’s of video. Maar ook naast je trainingsprogramma kan je nog verschillende oefeningen doen, mocht je daar zin in hebben. Voor wie het zwaar heeft tijdens de training helpen de motiverende teksten van de trainer en de opzwepende muziek je er doorheen.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

Gadgets niks voor jou? En wil je ook graag een voedingsplan? Dan is Fitchannel misschien iets voor jou.

Nina Verberne is tech blogger bij EditieNL. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige know-how te delen!

Spinaziesmoothie met vers fruit

In samenwerking met uitgeverij Good Cook

Ga er eens goed voor zitten met een gezond ontbijtje, zodat je de dag goed begint!

Ingrediënten voor de pecangranola:

  • 100 gram havervlokken
  • 55 gram pecannoten
  • 40 gram hazelnoten
  • 50 gram gedroogde cranberry's
  • 30 gram pompoenpitten
  • vanille-extract
  • kokosolie
  • gemberpoeder

Ingrediënten voor de smoothie:

  • seizoensfruit
  • spinazie
  • pecangranola
  • açaipoeder
  • lucumapoeder
  • amandelpasta
  • gemengde zaden
  • eventueel bijenpollen

Bereiden pecangranola:

Verwarm de oven voor tot 140 °C. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Roer 1 theelepel vanille-extract door 85 gram gesmolten kokosolie. Roer 100 gram havervlokken, 1 theelepel gemberpoeder, 55 gram gehalveerde pecannoten, 55 gram gedroogde cranberry’s, 40 gram grofgehakte hazelnoten en 30 gram pompoenpitten in een schaal door elkaar. Roer de gesmolten kokosolie erdoor tot alles met een dun laagje bedekt is.

Laat op de bakplaat glijden en spreid het granolamengsel uit. Bak 50 minuten in de oven; roer een paar keer door om ervoor te zorgen dat de granola niet zwart wordt. Haal uit de oven en laat 10 minuten afkoelen. Wil je extra knapperige granola, zet dan de oven uit en laat de granola in de oven afkoelen met de ovendeur open.

Bereiden spinaziesmoothie met blauwe bessen:

Pureer in de blender 1 eetlepel açaipoeder met 1 theelepel lucumapoeder, ½ in plakjes gesneden banaan uit de vriezer, een kleine handvol blauwe bessen, 1 eetlepel amandelpasta, een flinke handvol spinazie en wat amandelmelk.

Schenk de smoothie in een kom en schep er 3 volle eetlepels granola op. Maak af met vers seizoensfruit, zoals plakjes vijg, aardbeien, rode bessen, frambozen en blauwe bessen, en bestrooi met een mengsel van lijn-, sesam-, chia- en hennepzaad en eventueel wat bijenpollen.

Kom in balans met 60 voedzame maaltijden
Eten uit een kom, aan tafel of lekker in je eentje op de bank, barstensvol lekkere ingrediënten blijft een aanhoudende trend. Culturen over de hele wereld kennen gerechten die traditioneel in een kom worden geserveerd: van de Japanse rijst- en noedelkommen, de Koreaanse bibimbap tot Hawaïaanse poké bowls. Het boek Kom in balans met 60 voedzame maaltijden biedt zeer gevarieerde recepten: van ontbijt tot en met avondeten, met heldere richtlijnen over de juiste balans van ingrediënten. Wat is de verhouding tussen eiwitten, seizoensfruit en (blad)groenten, complexe koolhydraten, gezonde vetten en eventuele extra’s zoals noten en zaden? Met dit boek leer je je fantasie gebruiken en serveer je heerlijke maaltijden uit een kom!

Titel: Kom in balans met 60 voedzame maaltijden
Auteur: Nicole Pisani en Kate Adams
Prijs: € 19,95
ISBN: 978 94 6143 160 8
Uitgever: Good Cook

 

 

 

 

 

Volg Weekend Magazine op Facebook en Instagram. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

'Sexy sixpack!' Complimentjes in sauna? Slecht plan

Dat je netjes op een handdoekje moet gaan zitten en niet je buurvrouw ongevraagd bepoteld, is wel bekend. Maar mag je eigenlijk iemand een complimentje geven over zijn prachtige lijf? En wat doe je als iemand zich er nog bij wil wurmen in een toch al vol bubbelbad? We vragen het aan drie saunakenners: Lianda van Dam van Thermen Bussloo, Edwin Kempes van Spa Zuiver en Cees Aalders van Sauna van Egmond.

Een heerlijk dagje sauna is voor veel mensen de ultieme vorm van ontspanning. Zeker nu het buiten zo koud is, kan je even helemaal van binnenuit opwarmen. Even geen telefoon, nieuws of verplichtingen, maar een paar uur volledig in het teken van badderen, massages, tukjes en lekker eten. Maar ja, je bent wel (zo goed als) naakt. En alle andere mensen om je heen ook. En soms is het glad, of heel druk. Dat verhoogt de kans op een ongemakkelijke situatie nogal.

Gelukkig, vertellen onze saunadeskundo’s, hebben de meeste bezoekers wel een soort interne radar voor in deze omgeving. Heel vaak gaat het om goede manieren in het algemeen. Maar voor de zekerheid schrijven we die ongeschreven regels toch even op; hieronder vind je er 5. En dat je je dan alsnog nooit tegen alle gênante situaties kan indekken, bewijzen de verhalen van Tamara en Marianne wel.  

1. Bob! Jij ook hier?
“Gek genoeg,” zegt Edwin Kempes, “komt het bijna nooit voor dat mensen elkaar tegen komen bij de sauna in de buurt. Gebeurt het toch, dan is het bijna altijd bij een sauna verder van huis. Daar gaan ze namelijk allemaal heen om maar geen bekenden tegen te komen.” Lianda van Dam herkent dat: “Zeker voor mensen die de hele dag komen. Voor een avondje sauna ga je niet nog eens een uur heen en terug rijden.” Als je elkaar dan toch tegenkomt, is het het gebruikelijkst om elkaar even kort te groeten en daarna beleefd te negeren. Goed om te onthouden, is dat je echt niet de hele dag in je blootje loopt. Kempes: “De meeste tijd heb je toch een handdoekje om of je badjas aan.” In zijn 30 jaar bij Sauna van Egmond heeft Cees Aalders welgeteld één keer meegemaakt dat iemand vertrok omdat hij een bekende tegenkwam: “Dat was een vaste gast van ons, een leraar. Die kwam twee leerlingen tegen. Dat was kennelijk iets té ongemakkelijk.” Er zijn trouwens ook mensen, vertelt Van Dam, die het helemaal niet erg vinden om elkaar tegen te komen: “Die gaan daarna gewoon gezellig samen het stoombad in. En waarom zou je ook niet? Je staat toch ook na het sporten samen onder de douche? Je gaat naar de sauna om te ontspannen, niet per se om naakt te zijn. En er verandert ook feitelijk niets als je elkaar naakt hebt gezien.”

2. Frunnikende stelletjes
Not done, vinden alle drie. In de meeste regels staat wel aangegeven dat ook gewenste intimiteiten niet toegestaan zijn, maar ook onschuldig knuffelen en zoenen is niet echt de bedoeling in de sauna. Het gebeurt ook niet zo vaak, zeggen ze. Cees Aalders: “Wij zijn een relatief kleine sauna met veel sociale controle. En ons personeel is ook veel aanwezig. Die letten daar echt goed op.” Datzelfde geldt bij het grotere Spa Zuiver. “We zien vaak dat bezoekers elkaar ook corrigeren. Ik vind het ook echt niet kunnen, de sauna is daar niet de plek voor.” Kunnen die twee naast je niet van elkaar afblijven? Gewoon iets van zeggen dus.

Tamara van de Beek (38):

“Normaal ga ik altijd in m’n eentje naar de sauna. Best vaak hoor, eens in de zes weken denk ik. Ik kom dan helemaal tot rust, want van mezelf ben ik heel druk en extravert. Het ging dan ook mis toen ik een keer met een groep vriendinnen was. We waren ergens bij een sauna in de achterhoek, gezellig een dagje bijkletsen. Dat waren we ook druk aan het doen toen we het stoombad binnenwandelden. Je ziet daar sowieso geen hand voor ogen en de indeling was ook niet handig. Ik was zo in gesprek dat ik het opstapje naar de eerste etage totaal over het hoofd zag en zo omkukelde. En met m’n hoofd nagenoeg in het kruis van een vreemde meneer belandde. Mijn vriendinnen deden het in hun broek – behalve dat we die niet aanhadden natuurlijk. En die meneer helaas ook niet. Gelukkig konden hij en zijn vrouw, die naast hem zat, er wel om lachen. “Normaal stel ik me altijd eerst even voor,' zei ik maar. En toen zijn ik en mijn vriendinnen snel weer naar buiten gelopen – zo’n stel vrouwen met de slappe lach helpt natuurlijk niet erg bij de rust in de sauna.”

3. Alles mag op badpakdag
Sauna van Egmond doet niet aan badkledingdagen. “Dat trekt een ander soort mensen, zwembadpubliek zeg maar. Dat past niet bij ons.” Bij Spa Zuiver hebben ze twee badkledingdagen per week. Daar komt inderdaad een ander publiek op af, zegt Edwin Kempes, maar dat is niet over één kam te scheren. Maar heel in het algemeen: “Jongeren zijn vaak wat preutser dan ouderen, dus die zullen eerder in bikini of zwembroek verschijnen. En in Amsterdam zijn we natuurlijk redelijk internationaal.” Dat maakt echt een verschil. “Alleen in Duitsland, Scandinavië en bij ons is het de standaard om helemaal bloot de sauna in te gaan. In alle andere landen is zwemkleding de norm. Bij ons komen expats dus vaak op dinsdag en donderdag.”

4. Wat een prachtige sixpack!
Een complimentje is altijd fijn, toch? Lianda van Dam van Thermen Bussloo vindt het prima kunnen: “Als je vindt dat iemand een mooie tatoeage heeft bijvoorbeeld, kan je dat prima zeggen. Dat heeft iemand laten zetten als versiering, dus daar kan je best een compliment over maken. Zolang je het maar met respect doet.” Beide heren zijn wat terughoudender. Aalders: “Op een feestje ga je ook niet uitgebreid elkaars uiterlijk becommentariëren, dus in de sauna ook niet.” Kempes: “Het is vast goed bedoeld, maar het voegt niets toe.” Maar even niet je knappe buurman feliciteren met z’n sixpack of die mooie dame met haar ronde billen dus.

Marianne Notschaele-den Boer (56):

“Ik ben al jaren een fervent saunaganger. Ik ga zeker twee keer per maand en in al die tijd is me maar zelden iets raars of gênants overkomen. Wel een keer iets vrij dramatisch. Ik was bij Thermen Lucaya in Oss, inmiddels bestaat het niet meer. Ik stond in de algemene doucheruimte me rustig af te spoelen. Ineens viel een man die naast me stond met een enorme klap tegen de grond. Ik ben maar klein, 1.60 meter, en deze gigant was zeker 2 meter lang en lag nu dus gestrekt op de tegels. Uit zijn hoofd vloeide een stroom bloed zo het doucheputje in. Hij was out gegaan en met z’n hoofd tegen een kraan beland. Daar zat ik dan, in m’n nakie geknield naast die grote, blote man. Ik riep dat er EHBO nodig was, maar het duurde wel even voordat er iemand kwam. Intussen bleef ik maar tegen hem praten in de hoop dat hij bij zou komen. Uiteindelijk is hij met een ambulance afgevoerd. Ik heb gewoon mijn saunadag afgemaakt, maar wel met een heel onrustig gevoel. Ik vraag me nog steeds weleens af hoe het met hem afgelopen is. Ik hoop dat hij er met een hechting vanaf is gekomen en dat er niets ergers aan de hand was.

Een andere keer kan ik me ook nog goed herinneren, hoewel dat niet zo erg was, maar gewoon een beetje gek. Ik zat in het voetenbad op te warmen, toen ik ineens een raar geluid hoorde. Echt een geluid dat niet in de sauna thuishoort: staal dat op staal klingelt. Ik keek om mee heen, maar zag niet direct waar het vandaan kwam. Maar toen spotte ik het: er liep een blote meneer met een piercing door zijn eikel. En aan die piercing had hij iets hangen dat op een sleutelbos leek. Daar liep hij parmantig mee rond. Het zag er nogal pijnlijk uit, ik heb maar snel weer weggekeken.”

5. Pardon, kan ik er nog bij?
Edwin Kempes: “Dit lijkt me nou echt een geval van algemene goede manieren. Als je ziet dat het bubbelbad al redelijk vol zit, is het geen goed idee om jezelf er nog tussen te proppen. Je dwingt dan allemaal mensen om dichter op elkaar te zitten dan ze gemakkelijk vinden.” Dat is Lianda van Dam met hem eens: “Je moet een beetje respect hebben voor elkaar’s gêne. Maar gelukkig hebben de meeste mensen dat ook wel.” Bij Sauna van Egmond hangt een tegeltje: ‘Beschaving vraagt geen kleding, ontkleedt zijn vraagt beschaving.’ Dat betekent, zegt Aalders, bijvoorbeeld ook dat je niet je benen gaat scheren onder de douche of, zegt Kempes, dat je niet eens even lekker wijdbeens van de hitte gaat zitten genieten. Nog zo eentje: niet te lang naar iemand staren. Maar dat is ook buiten de sauna erg onbeleefd.

 

Door Peper Hofstede

Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Weekendagenda

Tulpen plukken

Wist je dat ieder jaar ongeveer 1,7 miljard tulpen vanuit Nederland de wereld opfleuren? En dat er meer dan 1000 tulpensoorten worden verkocht? Komend weekend wordt het tulpenseizoen feestelijk geopend op de Dam in Amsterdam. Er wordt een pluktuin aangelegd en hier kun je - gratis - tussen 13 en 16.30 uur je eerste bosje tulpen plukken. www.tulpen.nl.

Jazzy Leiden

Deze week is de Leidse Blues- & Jazzweek begonnen. In cafés in het centrum van Leiden wordt een week lang jazz en blues gespeeld door zowel de 'grote jongens' als opkomend talent. Restaurants organiseren speciale jazzmenu's en alle optredens zijn gratis. Voor het volledige programma, ga naar www.deleidsejazzweek.nl

NK Sprint

Altijd al een keer Sven Kramer, Ireen Wüst of Jorrit Bergsma in het echt willen zien? Ga komend weekend naar Tialf in Heerenveen. Hier vindt het Nederlands Kampioenschap All Round en Sprint plaats. Natuurlijk zie je het op de televisie beter, maar de sfeer in het stadium is uniek. Echt, het leukste uitje van het weekend, voor het hele gezin. www.schaatsen.nl.

In Spaanse sferen

Iedere twee jaar vindt in Nederland de toonaangevende Flamenco Biënnale plaats. Verspreid over het land treden grote sterren én opkomend talent op, met vooruitstrevende dans of klassieke flamenco. 

Daarnaast is er een uitgebreid programma met master classes, workshops, lezingen, films en documentaires; er zijn shows voor kinderen en afterparty's voor nachtbrakers. Kijk op www.flamencobiennale.nl wat er bij jou in de buurt gebeurt. 

Realisme 

'Actuele figuratie' klinkt ingewikkeld maar bij FORREAL gaat het gewoon om een beurs voor realistische kunst: geen ingewikkelde conceptuele kunstwerken of onbegrijpelijke installaties maar prachtige stillevens, indrukwekkende foto's en nog veel meer.

Slenter rond in de Passenger Terminal in Amsterdam en je vindt zo iets dat fantastisch boven jouw bank zou staan. Gedurende het weekend komen verschillende kunstenaars over hun eigen kunst vertellen, want het beste leer je hun werk begrijpen uit hun eigen mond. 
www.forreal.nu.

Volg Weekend Magazine op Facebook en Instagram. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Pech in het kwadraat: 'Alleen het jawoord ging goed'

'Alles ging mis, toch was het prachtig,' kopten we vorige week in onze trouwspecial. Je kan een draaiboek van honderd pagina's op je bruiloft loslaten, een garantie dat het allemaal goed loopt, krijg je niet. Dat bleek wel uit jullie reacties op Facebook: auto's die niet willen starten, misbaksels van taarten, en criminelen die roet in het eten gooien. In de meeste gevallen was het een kleine smet op een verder prachtige dag. Maar niet voor Laila Matze-Evers, die ook reageerde. Zij zou het liefst haar hele bruiloft over doen.

Laila: “Op de foto's van onze bruiloft, zie je de frustratie op mijn gezicht. Het is natuurlijk fijn dat we getrouwd zijn, 12,5 jaar geleden, maar wat zou ik ervoor over hebben om het allemaal opnieuw te doen. Van begin tot eind was het niet wat we ervan gehoopt hadden.

Het begon al een maand van tevoren. Mijn man is beroepsmilitair. In onze woonplaats Bodegraven is een fort en we hadden afgesproken dat we daar zouden trouwen. Maar de gemeente gaf geen toestemming. Op het laatste moment moesten we dus nog andere locaties vinden voor de bruiloft zelf en het feest. Maar dat was gelukt, so far so good. Een dag voor de ceremonie kregen we te horen dat Defensie geen toestemming gaf een legervoertuig als trouwwagen te gebruiken. Oké, kan gebeuren, en gelukkig was alternatief vervoer zo geregeld."

De trouwauto zorgde bij meer van jullie voor problemen.


Maar voor Laila moest de ellende toen nog beginnen: "Dezelfde dag belde de bakker: de taart zou niet worden zoals we hadden afgesproken. Goed, een andere taart dan. Een groter probleem was mijn jurk: die was vermaakt, maar op zo'n rare manier dat ik vooral niet voorover moest bukken, wilde ik niet alle gasten op een wel heel royaal uitzicht trakteren. Ik heb 'm zelf nog de avond van tevoren proberen te vernaaien, maar fraai was het niet. Dat gold trouwens ook voor m'n kapsel en make-up. Allebei pakten heel anders uit dan bij het proefdraaien, zodat ik er totaal niet meer als mezelf uitzag. Ook niet als een mooiere versie van mezelf. Het moment dat we elkaar voor het eerst zagen, was mijn aanstaande vooral verbouwereerd. Zo kende hij me niet, en ik mezelf trouwens ook niet.

Ik ben absoluut een kritisch mens. Daarom had ik ook veel tijd en aandacht besteed aan het uitzoeken van een fotograaf. Maar ook daar ging het mis. De fotosessie die we deden was achteraf vooral ongemakkelijk: je ziet op de foto's dat alles net niet helemaal goed zat. Op het plein bij het stadhuis werd op onze trouwdag een markt gehouden. De fotograaf schoot de hele tijd in die richting, zodat ik een hele verzameling bruiloftsportretten heb met een groot geel bord met 'Broodbus Het Stoepje” prominent in beeld."

Ook dat was herkenbaar voor veel bruidsparen. Foto's, video's, restaurants: het zit soms niet mee.


Bij Laila en haar aanstaande moest het jawoord toen nog komen: "Dat ging gelukkig allemaal goed, behalve dat de ambtenaar helemaal vergat mijn overleden vader te noemen, zoals we hadden afgesproken. In plaats daarvan sprak hij de nieuwe man van mijn moeder als mijn vader aan. Dat vond ik pijnlijk. Maar al met al was het toch een bijzonder moment, met mijn man in zijn ceremonieel tenue en de erewacht erbij.

Daarna werd het er helaas niet beter op: mijn moeder raakte onderweg naar de kerk kwijt. Dit is meer dan twaalf jaar geleden, mobiele telefoons waren nog niet zo ingeburgerd als nu. Het duurde behoorlijk lang voordat we haar opgespoord en bij de juiste kerk hadden. Wel belangrijk, want zij zou me weggeven. De man met de duiven die we hadden gevraagd, had andere verplichtingen en kon niet blijven wachten."

"Met een vertraging van anderhalf uur kwamen we uiteindelijk getrouwd en wel aan op de locatie voor de receptie. Maar daar waren heel veel gasten inmiddels weer vertrokken; die hadden natuurlijk geen flauw idee waar we bleven. Uiteindelijk hebben we dan maar met de nog overgebleven gasten de taart aangesneden. Van de zes lagen is er maar eentje opgegaan. De band die we hadden uitgezocht bij een te gek optreden in de kroeg, bleek voor een trouwfeest toch wat aan de wilde kant. Maar ik kan eerlijk zeggen dat we er nog het beste van hebben geprobeerd te maken."

Een schrale troost is misschien dat op Laila's bruiloft in ieder geval geen sprake was van lijken en vuurgevechten, zoals bij Willeke en Cynthia.

Maar toch: al met al was het niet bepaald 'de mooiste dag'. En toen moest de nacht nog beginnen: "We hadden een bruissuite geboekt in het Eftelinghotel. Maar toen we daar 's nachts aankwamen, leek niemand er van op de hoogte dat we een bijzondere dag hadden. De portier feliciteerde ons niet, er was geen champagne, geen bonbonnetje of bloemetje. De kamer was ranzig, de wc stonk, het draaiende bed maakte een oorverdovend lawaai. Op dat moment konden we alleen nog maar lachen: dit kan er ook nog wel bij. We hebben een baco en een wijntje uit de minibar gehaald en zijn de kaarten, envelopjes en cadeaus gaan uitpakken.

De volgende dag bleek dat we ook geen ontbijt op bed hoefden te verwachten. Eenmaal beneden stond er een prachtig prieeltje klaar met een gedekte tafel, maar ook dat hoorde niet bij ons toch behoorlijk kostbare bruiloftsarrangement. In plaats daarvan werden we verwezen naar de algemene ontbijtzaal vol toeristen en schreeuwende kinderen. Toen we ons beklag deden, kregen we wel excuses, maar moesten we vooral ook even de drankjes uit de minibar afrekenen. Achteraf boden ze ons aan dat we dezelfde kamer nog een keer mochten huren, maar dan met honderd euro korting. Nou, mooi niet."

Een aantal lezers impliceerde op Facebook dat pech op een bruiloft een slecht voorteken is.

Maar daar herkent Laila zich gelukkig niet in. "In februari zijn we 12.5 jaar getrouwd. We zijn gelukkig samen, maar het was geen leuk begin. En we hebben er geen goede herinneringen aan. Daarom gaan we het dit jaar hopelijk opnieuw doen. Nu heel klein en simpel, gezellig barbecueën met een kleine groep vrienden en familie. Het wordt echt een feestje van ons, niks traditioneels. Maar wel met precies de goede jurk, die dan ook nog perfect past."


Door Peper Hofstede

Volg Weekend Magazine op Facebook. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!