Donderdag 24 April
Menu Terug Zoeken
 
14 september 2012 07:05

Hoe lang blijft Diederik fris?

De warmte is weg, de avonden worden killer, ik zie en ruik in mijn tuin de cadans van de seizoenen; het verval. Binnen gaat voor het eerst even de verwarming aan. Het is de avond na een krankzinnige, doldwaze nacht, de verkiezingsnacht. Ik kijk naar de sierlijke appelboom die we ooit van mijn schoonouders kregen. De jaren verstrijken, de schoonheid blijft.

"Ik ben verslaafd aan 't ritme van de seizoenen; geboren worden, bloeien, vrucht dragen, sterven..."

Het haardhout ligt verderop klaar om te worden verteerd, de bloemen doen nog even hun best, maar lang hebben ze niet meer. Ik ben verslaafd aan 't ritme van de seizoenen; geboren worden, bloeien, vrucht dragen, sterven... Zou het de leeftijd zijn?  Iedere wisseling van het jaargetijde doet iets met me - de belofte van iets nieuws, hoop, een bitterzoete melancholie.

 Ken je dat nummer van Bløf, Wennen aan september?

'Ze koopt haar bloemen zelf
Ze hoopt dat dan de lente aan komt waaien
Maar diep van binnen weet ze wel
Dat ze verwelken in een handomdraai
Dat het water troebel wordt
Dat ze hun hoofden laten hangen...'

 

Wat is het precies dat mij raakt? De onafwendbaarheid van het verval, of dat 'diep van binnen'?

"hoe lang blijft Diederik fris? Is er iemand die zich kan onttrekken aan de wetten van opkomst en ondergang?"

We staan aan de vooravond van een nieuw politiek seizoen. Diederik Samsom is 'the new kid on the block'. Fris & fruitig. Die prachtige foto in de Volkskrant, gisterochtend. Didi, die de eerste exitpoll tot zich laat doordringen. Yes, I did it! Yes, I can! Samsom was excellent in de campagne. Een strateeg zei: 'Het is voor politici op dit niveau niet moeilijk om iets bij te leren, het is veel lastiger om iets af te leren'. Samsom deed het. Tegelijk registreerde ik wat een commentator schreef: dat hij - soms- van plastic lijkt. (Het riep herinneringen op aan dat fantastische boek van Joe Klein over Bill Clinton - De Kandidaat)

Ik vroeg me af: hoe lang blijft Diederik fris? Is er iemand die zich kan onttrekken aan de wetten van opkomst en ondergang?

Het is Mark Rutte nu gelukt. Er waren indicaties van een gebrek aan vorm, maar hij boekte de grootste liberale zege ooit. Ook Rutte kreeg het verwijt van een soort onechtheid. Het woord teflon viel. Dat deed me denken aan Tony 'teflon' Blair, die ik als correspondent ooit intensief volgde. Net zoals Clinton, Rutte en Samsom krankzinnig goed in presentatie - ook persoonlijk. Hè! Hoe is het met jou! Een ferme handdruk, de andere hand op je arm of schouder - het gevoel dat jij, de kiezer, echt belangrijk bent.

"Rutte en Samsom weten diep van binnen dat het water straks troebel wordt als ze gaan samenwerken."

Het probleem met politici is: ze maken allemaal vuile handen. Ze maken - net als jij en ik - fouten. Ze moeten besluiten nemen die soms schuren met waar ze voor staan, in geloven, of met wat ze hebben beloofd. Geloofwaardigheid wordt altijd uitgehold, vanwege compromissen, incidenten & affaires, versprekingen, publicitaire hypes. Sommige politici is het niet eens gegeven te laten zien dat ze overeind kunnen blijven - zie Emile Roemer. Hij ging onder voordat-ie echt kon opkomen.

 Rutte en Samsom weten diep van binnen dat het water straks troebel wordt als ze gaan samenwerken. Dat euforie verdampt, frisheid erodeert, het klimaat wordt killer, kiezers laten wellicht hun hoofden hangen. Ze staan voor afwegingen over partijbelang versus landsbelang. Als ze echte leiders zijn, laten ze dat laatste prevaleren, ook als daarin het risico schuilt van electoraal verval.

pieter.klein@rtl.nl