Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

10 januari 2017 17:27

Tara's vader pleegde euthanasie: 'Ineens zei hij dat hij over een week dood zou gaan'

Tara de Wit (26) verloor haar vader toen ze 20 was aan euthanasie. "Het gevoel wat ik toen had, kan ik niet uitleggen; ik wilde niet dat het ging gebeuren, maar ik kon het niet stoppen. Ik gunde het hem ook om weg te gaan."

Gisteren was MS-patiënt Saskia van Werven te gast bij RTL Late Night. De jonge moeder vertelde dat ze op 21 januari uit het leven gaat stappen. Haar verhaal maakte veel los.

Zeldzame kanker

Tara: "Mijn vader had Gastro Intestinale Stroma Tumor (GIST), een zeldzame vorm van kanker waarbij tumoren ontstaan uit steunweefsel van het maagdarmkanaal. Ik was 14 toen hij de diagnose kreeg. Deze vorm van kanker was niet te behandelen met chemo of bestralingen. Ze hebben hem nog wel geopereerd, maar op een gegeven moment was er niets meer aan te doen."

Dat haar vader voor euthanasie zou kiezen, zag Tara totaal niet aankomen. “Mijn vader was erg spiritueel, altijd bezig met aandacht voor het lichaam. Hij zei dat hij bewust wilde sterven. Euthanasie was geen optie, dacht ik.” En toen kwam hij ineens met de mededeling dat hij euthanasie wilde plegen. En wel volgende week…”

1,5 jaar aftakelen 

Vanaf dat moment ging het snel. "De dokter is gebeld en de afspraak werd gemaakt. Toen wisten we: over vijf dagen gaat het gebeuren. Ik had hem anderhalf jaar lang zien aftakelen tot een hoopje mens waarin ik hem niet meer herkende. Hij was depressief geworden, heel mager en huilde veel. Ik snapte dat hij het leven zo niet zag zitten, maar toch… Het was in strijd met hoe ik mijn vader altijd zag. Het was ook zo’n onwerkelijk idee dat hij er over vijf dagen niet meer zou zijn."

Naar haar vader toe had ze wel moeite om zich te uiten. "Ik wilde geen potje janken waar hij bij was. Ik dacht: ik heb nog vijf dagen, wat moest ik die dagen doen tot die gevreesde donderdag 28 oktober 2010, de dag dat mijn vader euthanasie zou plegen? Het is zo iets bizars."

Frosties en poepen

De dag van de euthanasie kan Tara zich nog goed voor de geest halen: "Ik werd heel vroeg wakker en dacht: dit is te laat, mijn vader gaat dood, ik had eerder moeten opstaan. Hij heeft zelf overigens vooral geslapen die ochtend. Ik heb sigaretten gerookt en heen en weer gelopen. Volgens mij nam ik nog een pilletje om rustig te worden. Ik kan het gevoel dat ik had niet uitleggen: je wil niet dat het gaat gebeuren, maar je kunt het ook niet stoppen. Je gunt het iemand ook om weg te gaan."

"Om kwart voor twee kwam de arts, ik maakte mijn vader wakker en toen wilde hij graag Frosties van Kellogs. Hij was altijd enorm van het biologische eten, dus ik dacht: je gaat bijna dood en je wil Frosties? Maar goed, hij kreeg ze. Toen moest hij naar de wc. Als je moet poepen, moet je poepen. Ook al ga je dood."

Niets meer te zeggen

Daarna kwam het moment dat de arts de injecties zou geven. "Mijn vader lag in bed en zei dat hij van ons hield. Ik dacht: nu moet ik allemaal dingen zeggen. Maar er viel niets meer te zeggen. Het spreekt allemaal zo voor zich dat je van elkaar houdt en dat het kut is. Ik zat rechts van het bed en had mijn vaders hand vast, mijn moeder zat achter hem en mijn broer (toen 23) links van hem."

Eerst kreeg haar vader een middel waardoor hij in slaap zou komen, daarna een spierverslappend middel waardoor zijn hart zou stoppen. "De arts zei: 'Ik moet dit nog een keer vragen aan je: is dit echt wat je wil?' Toen zei mijn vader: ‘Bring it on’ en werd het eerste middel ingespoten."

Tara’s scriptie 'Dealen met de dood', waarmee ze twee weken terug afstudeerde, gaat over jongvolwassenen die ook een dierbare verloren door euthanasie. Haar belangrijkste uitkomst: "Blijf in het leven staan. Ik heb veel jongeren gesproken die benadrukten dat het goed is om leeftijdsgenoten te blijven spreken over wat er gebeurt. Ik ging daar de mist in. Belandde in een cocon, een sociaal isolement, ik stopte met school en sprak niemand omdat ik anderen niet wilde belasten met zoiets zwaars als euthanasie."

Topnieuws