Zaterdag 19 April
Menu Terug Zoeken
 
27 februari 2012 15:26

Tissen: Stilte voor de zoveelste storm

Nadat in de afgelopen week de tweede bailout van Griekenland van 130 miljard euro soepel door het Europese labyrint van onderlinge meningsverschillen, wisselende opvattingen en harde, maar niet spijkerharde standpunten was geloodst, trad er enige publicitaire rust op rondom het onvermijdelijke faillissement van deze naar adem happende en in doodsnood verkerende lidstaat.

Rare actie

Met plaatsvervangende schaamte nam ik kennis van de paginagrote advertentie van een aantal grote Griekse ondernemingen met als titel “Give Greece a chance”. Ik vroeg mij af een onderneming, laat staan een compleet land, kans heeft op een doorstart als het  eenmaal in handen van haar financiers en schuldeisers terecht is gekomen en speelbal daarvan is geworden. Ik vroeg mij ook af of deze Griekse ondernemers op de hoogte waren van die ene –belangrijke- wetmatigheid in de bedrijfskunde die zegt dat een onderneming die failliet dreigt te gaan, zovéél nieuw geld nodig heeft om een faillissement te voorkomen dat die daardoor juist failliet gaat, alleen in stapjes in plaats van in één keer. Ik vroeg mij enigszins geprikkeld af of deze Griekse ondernemers niet beter hun geld in iets anders hadden kunnen steken dan in een peperdure reclamecampagne, bijvoorbeeld in de armoedebestrijding,

Bizar politiek spel

Temidden van alle aandacht die er de afgelopen week was voor de totaal idiote egomanie rondom de Amerikaanse Oscar uitreikingen (‘een natie in verval’), viel de bijeenkomst van de G-20 rijkste landen van de wereld in Mexico City niet tot nauwelijks op. Toch deed vooral Minister Schaüble een aantal opmerkelijke uitspraken. In de wandelgangen van de bijeenkomst liet hij aan journalisten weten dat hij een derde bailout van Griekenland niet kon uitsluiten en zelfs voor waarschijnlijk hield. Hij gaf geen verdere uitleg of toelichting, maar een goed verstaander had slechts een half oor nodig om te begrijpen dat de ‘vrijwillige’ bijdragen van de banken, de ECB en het IMF zwaar tegenvielen en bij lange na niet genoeg waren om Griekenland enig soelaas te bieden. Ongeveer tezelfdertijd, maar nu in eigen land, riep de Duitse minister van (nota bene) Binnenlandse Zaken op tot de uitzetting -vrijwillig of verplicht- van Griekenland uit de Eurozone. Zijn positie ten opzichte van bondskanselier Merkel en van minister Schaüble is kansloos geworden.

Harikiri

Staande de vergadering van de G-20 hield Schaüble een vurig pleidooi voor Europa. Hij gaf aan dat de Europese regeringsleiders de kwestie “under control’ hadden en dat er al veel was gebeurt in de goede richting van een duurzame oplossing voor de schuldencrisis. Zijn collega’s waren het roerend met hem eens en stelden daarom vast dat er geen extra financiële injectie in Europa -van hen- nodig was, niet rechtstreeks, noch via het IMF. Dus werd eigenlijk het tegenovergestelde bereikt. Europa kan immers niet zonder extra geld van buitenaf omdat een zwart gat nu eenmaal moeilijk te vullen is.

Waanzin

Sinds de slechte uitkomsten van de bijeenkomst in Mexico is de optie van het EFSF en het ESM weer met een klap op de Europese tafel terechtgekomen. Nu wordt gedacht om de beide fondsen in elkaar te laten overgaan en het geheel op te hogen tot 750 miljard euro. Het is aannemelijk dat dit bedrag te laag is. Want de financiële markten eisen meer zekerheden. Die zijn pas tevreden als er een bedrag van twee tot drie drie biljoen euro op tafel komt. En waarschijnlijk zelfs dan niet. Elk weldenkend mens vraagt zich momenteel af wanneer aan deze waanzin een einde komt. Maar niet de Europese politiek. Er wordt zelfs weer gesproken over de noodzaak om het nieuwe fonds een banklicentie te geven. Want dan kan het spelletje met de banken verder gespeeld worden. Is hier sprake van collectieve waanzin? Ja.

Wurggreep

Ondertussen glijdt Griekland steeds dieper weg in de malaise en dient Portugal zich aan als nieuwe bailout kandidaat. De serieuze pers liet dit weekeinde geen spaan heel van de toch al zeer precaire staat waarin dit kleine landje zich bevindt, simpelweg omdat de beoogde bezuinigingsmaatregelen eerder een averechts effect hebben, danals tegengif dienen voor de spiraal des doods waarin ook Portugal terecht is gekomen. Zodra de Europese regeringsleiders hun wurggreep uitbreiden tot Portugal zullen ook de hulpverlenende lidstaten (zoals Nederland) dieper het moeras in worden getrokken en dat gaan wij merken.

Nederland in het vizier

Ten eerste omdat steeds duidelijker wordt dat ook Nederland topzwaar in de schulden zit, o.a. vanwege de vastgelopen huizenmarkt, de overmatige schuldenlast van ondernemingen en de enorme overkreditering van particulieren. Ten tweede omdat wij geld bij zullen moeten storten richting Zuid-Europa en dan zal het niet alleen om getrukeerd (spelletjes) geld gaan, maar ook om echt geld. Nu al verliezen we honderden miljoenen op de Griekse hulp, terwijl Minister de Jager nog zo had beloofd dat Nederland aan deze hulp juist geld zou verdienen. 

Anders denken

Steeds weer is het probleem dat er geen overtuigend alternatief is voor de schuldenproblematiek die momenteel elk ‘leven’ uit Europa zuigt. Iedereen zit vast in de bestaande kaders, variërend van politici (die geen verstand van de zaak hebben) tot economen ( die er ook geen verstand van hebben). Naar burgers wordt niet geluisterd. Zelfs niet naar Piet van Schijndel van de Rabobank. Hij verwacht dat de prijs van Nederlandse huizen dit jaar nog met zo’n tien procent zal dalen. Ik hou het op een verdere twintig procent.

Zwartgalligheid is nodig

Met van Schijndel ben ik het eens dat we beter de realiteit onder ogen kunnen zien, namelijk dat we er slecht voorstaan en dat we er goed aan doen om vanuit het meest zwartgallige scenario naar oplossingen te zoeken. “Je kunt het maar beter gehad hebben”, zei hij terecht wijzend op de noodzaak van radicale ingrepen. Maar wat is reëel en wat is radicaal?

Uitweg

Ik ben daar beslist in. De enige uitweg die er nog is ligt in het kwijtschelden van schulden. Laten we dat overal en voor iedereen doen. Dus niet alleen voor overheden en banken. Maar ook  voor ondernemingen en burgers. Het geheel plaatsen we in één grote Europese ‘bad bank’ en daarvan doen we de deur op slot. Tegelijkertijd wordt de Euro afgewaardeerd tot het niveau van de slechtst draaiende lidstaat, om te bevestigen dat Europa aan economische hervormingen toe is. Op dat moment kunnen we weer gaan bouwen. Omdat we van een loden last verlost zijn.

P.s. Dankzij de steun van de Partij van de Arbeid zal het kabinet morgen het groene licht krijgen voor de tweede bailout van Griekenland. Dan zal het “point of no return’ gepasseerd worden. Dom.